Eclesiastes 2

2 ¹Sa aking puso ay sinabi ko, “Halika, susubukin kita sa kaligayahan; tamasahin mo ang mabuti.” Ngunit ito man ay panandalian lamang. ²Tungkol sa halakhak ay sinabi ko, “Ito'y kahibangan,” at tungkol sa kaligayahan, “Ano ang naidudulot nito?”

³Sinuri ko sa aking puso kung paano pasayahin ang aking katawan sa pamamagitan ng alak—habang pinapatnubayan pa rin ako ng aking puso sa karunungan—at kung paano yayakapin ang kahangalan, hanggang sa makita ko kung ano ang mabuting gawin ng mga tao sa silong ng langit sa kakaunting araw ng kanilang buhay. ⁴Nagsagawa ako ng mga dakilang gawain. Nagpatayo ako ng mga bahay para sa aking sarili at nagtanim ng mga ubasan. ⁵Gumawa ako para sa aking sarili ng mga hardin at liwasan, at nagtanim doon ng lahat ng uri ng mga punong namumunga. ⁶Gumawa ako para sa aking sarili ng mga imbakan ng tubig upang diligin ang isang kagubatan ng tumutubong mga puno. ⁷Bumili ako ng mga aliping lalaki at babae, at may mga aliping isinilang din sa aking bahay. Nagmay-ari ako ng higit na malalaking bakahan at kawan kaysa kaninuman na nauna sa akin sa Jerusalem. ⁸Nagtipon ako para sa aking sarili ng pilak at ginto, ang kayamanan ng mga hari at mga lalawigan. Nagkaroon ako ng mga mang-aawit na lalaki at babae, at mga kaluguran ng mga lalaki—maraming babae. ⁹Kaya naging dakila ako, higit na dakila kaysa lahat ng nauna sa akin sa Jerusalem; at nanatili sa akin ang aking karunungan. ¹⁰Anumang ninais ng aking mga mata ay hindi ko ipinagkait. Hindi ko ipinagkait sa aking puso ang anumang kagalakan, sapagkat nalugod ang aking puso sa lahat ng aking gawain, at ito ang aking gantimpala sa lahat ng aking pagpapagal. ¹¹Pagkatapos ay pinagmasdan ko ang lahat ng ginawa ng aking mga kamay at ang pagod na ipinuhunan ko rito, at panandalian lamang ang lahat, isang paghahabol sa hangin; walang napala sa silong ng araw.

Karunungan Laban sa Kahangalan

¹²Kaya bumaling ako upang pag-isipan ang karunungan, kahibangan, at kahangalan. Sapagkat ano ang magagawa ng kahalili ng hari? Yaon lamang na nagawa na. ¹³Nakita ko na ang karunungan ay may higit na pakinabang kaysa kahangalan, kung paanong ang liwanag ay may higit kaysa kadiliman. ¹⁴May mga mata sa kaniyang ulo ang taong marunong, ngunit ang hangal ay lumalakad sa kadiliman. Gayunman ay napagtanto ko na iisang kapalaran ang sumasapit sa kanilang lahat. ^a a v14 Ang “may mga mata sa kaniyang ulo” ay isang pananalitang Hebreo: malinaw na nakakakita ang taong marunong. ¹⁵Pagkatapos ay naisip ko, “Ang kapalaran ng hangal ay akin din. Kaya bakit ako naging lubhang marunong?” At napagpasyahan ko na ito man ay panandalian lamang. ¹⁶Ang marunong, tulad ng hangal, ay hindi maaalaala nang matagal; sa mga araw na darating ay parehong malilimutan sila. Kay lungkot na ang marunong ay namamatay na gaya rin ng mga hangal! ¹⁷Kaya kinapootan ko ang buhay, sapagkat ang gawaing ginagawa sa silong ng araw ay naging pabigat sa akin; panandalian lamang ang lahat, isang paghahabol sa hangin.

Ang Pagod na Naiiwan sa Isang Dayuhan

¹⁸Kinapootan ko ang lahat ng aking pinagpaguran sa silong ng araw, yamang kailangan kong iwan ito sa susunod sa akin. ¹⁹Sino ang nakakaalam kung siya'y magiging marunong o hangal? Gayunman ay pamamahalaan niya ang lahat ng aking pinaghirapan taglay ang aking karunungan sa silong ng araw. Ito man ay panandalian lamang.

²⁰Kaya isinuko ko ang aking puso sa kawalan ng pag-asa dahil sa lahat ng pagod na aking pinagpaguran sa silong ng araw. ²¹Maaaring magtrabaho ang isang tao taglay ang karunungan, kaalaman, at kasanayan, gayunma'y kailangan niyang iwan ang lahat upang tamasahin ng isang hindi kailanman nagpagal para rito. Ito man ay panandalian lamang, isang malaking kasamaan. ²²Ano ang napapala ng isang tao sa lahat ng pagod at pagsisikap ng puso na kaniyang pinagpapaguran sa silong ng araw? ²³Lahat ng kaniyang araw ay nagdadala ng kalungkutan, ang kaniyang gawain ay hapis; maging sa gabi ay hindi makapagpahinga ang kaniyang isipan. Ito man ay panandalian lamang. ²⁴Walang mas mabuti para sa isang tao kundi ang kumain, uminom, at tamasahin ang kaniyang gawain. Ito man, nakita ko, ay mula sa kamay ng Diyos, ²⁵sapagkat kung wala siya, sino ang makakakain o sino ang makakasumpong ng kaluguran? ²⁶Ang Diyos ay nagbibigay ng karunungan, kaalaman, at kagalakan sa taong nagbibigay-lugod sa kaniya, ngunit sa makasalanan ay ibinibigay niya ang gawain ng pagtitipon at pag-iimbak, upang ibigay lamang ito sa isang nagbibigay-lugod sa Diyos. Ito man ay panandalian lamang, isang paghahabol sa hangin.