Nyobaan Kasenangan

Pandita nyobaan sagala anu bisa diwangun ku duit, imah, kebon anggur, patamanan, juru kawih, harta, sarta manggihan yen kasenangan jeung kahontalan dua-duana kosong, sabab jalma bijaksana maot saperti jalma bodo sarta ahli waris bisa ngaborosan sakabehna. Anu nyesa nyaeta dahar, nginum, jeung digawe, dibikeun tina panangan Allah.

Pasal 2.

Jero hate, kuring ngomong, “Hayu, urang cobaan maneh ku kasenangan; rarasakeun sagala anu hade.” Tapi ieu oge ngan samentara. Ngeunaan seuri, kuring ngomong, “Eta teh gelo,” jeung ngeunaan kasenangan, “Naon mangpaatna?”

Jero hate, kuring neangan jalan kumaha carana ngagumbirakeun badan ku anggur—bari hate kuring masih nungtun ku kawijaksanaan—jeung muru kabodoan, nepi ka kuring bisa nenjo naon anu hade pikeun dilampahkeun ku manusa di handapeun langit sapanjang poe hirupna anu ngan sakeudeung. Kuring ngalakonan pagawean-pagawean nu gede. Kuring ngadegkeun imah-imah pikeun sorangan jeung melak kebon anggur. Kuring nyieun taman-taman jeung patamanan pikeun sorangan, sarta melak di dinya rupa-rupa tangkal bubuahan. Kuring nyieun kulah-kulah cai pikeun ngabaseuhan leuweung tangkal anu keur jaradi. Kuring meuli badega lalaki jeung awewe, sarta boga oge badega anu lahir di imah. Kuring boga ingon-ingon sapi jeung domba leuwih loba batan sakabeh jalma anu saacan kuring di Yerusalem. Kuring ngumpulkeun perak jeung emas pikeun sorangan, harta banda raja-raja jeung propinsi-propinsi. Kuring boga juru kawih lalaki jeung awewe, sarta kasenangan para lalaki—loba selir. Nya kuring jadi agung, leuwih agung batan sakabeh jalma anu saacan kuring di Yerusalem; sarta kawijaksanaan kuring tetep aya di kuring. Naon bae anu dipikahayang ku panon kuring, teu ditahan. Kuring teu nolak kabungahan naon bae ti hate kuring, sabab hate kuring ngarasa senang ku sagala pagawean kuring, sarta ieu teh ganjaran kuring tina sagala pagawean kuring. Tuluy kuring nalingakeun sagala anu geus dilampahkeun ku leungeun kuring jeung jerih payah anu dikaluarkeun pikeun ngalampahkeunana, tetela kabehanana ngan samentara, ngudag angin; euweuh untungna di handapeun panonpoe.

Kawijaksanaan Ngalawan Kabodoan

Tuluy kuring malik mikiran kawijaksanaan, kageloan, jeung kabodoan. Sabab naon anu bisa dilampahkeun ku panerus raja? Ngan naon anu geus dilampahkeun. Kuring nenjo yen kawijaksanaan leuwih loba untungna batan kabodoan, saperti caang leuwih mangpaat batan poek. Jalma wijaksana mah boga panon dina sirahna, sedengkeun nu bodo leumpang dina poek. Tapi najan kitu kuring nyaho yen nasib anu sarua datang ka maranehna kabeh. ^a Tuluy kuring mikir, “Nasib nu bodo teh nasib kuring oge. Jadi naon gunana kuring jadi kacida wijaksanana?” Sarta kuring nyimpulkeun yen ieu oge ngan samentara. Nu wijaksana, cara nu bodo, moal diinget-inget lila; dina poe nu bakal datang duanana bakal dipopohokeun. Kumaha nu wijaksana maot sarua jeung nu bodo! Nya kuring ngewa kana hirup, sabab pagawean anu dilampahkeun di handapeun panonpoe nyusahkeun hate kuring; kabehanana ngan samentara, ngudag angin.

Jerih Payah anu Ditinggalkeun ka Nu Lian

Kuring ngewa kana sagala jerih payah kuring di handapeun panonpoe, sabab kuring kudu ninggalkeunana ka jalma sanggeus kuring. Saha nu nyaho naha manehna bakal wijaksana atawa bodo? Tapi manehna bakal ngawasa sagala anu dipigawe ku kuring kalawan kawijaksanaan kuring di handapeun panonpoe. Ieu oge ngan samentara.

Nya hate kuring jadi pegat harepan ku sagala jerih payah anu dilakonan ku kuring di handapeun panonpoe. Aya jalma anu digawe ku kawijaksanaan, pangaweruh, jeung kaparigelan, tapi kudu ninggalkeun kabehanana pikeun dinikmati ku jalma anu tacan kungsi digawe pikeun eta. Ieu oge ngan samentara, hiji kajahatan anu gede. Naon untungna jalma tina sagala jerih payah jeung bangbaluh hate anu dilakonanana di handapeun panonpoe? Sakabeh poena mawa kasedih, pagaweanana mawa kanalangsa; nepi ka peuting oge pikiranana teu meunang reureuh. Ieu oge ngan samentara. Taya nu leuwih hade pikeun jalma ti batan dahar, nginum, jeung ngarasakeun kasenangan tina pagaweanana. Ieu oge, ceuk panenjo kuring, asalna tina panangan Allah, sabab lamun lain ti Mantenna, saha nu bisa dahar atawa saha nu bisa manggih kasenangan? Allah maparin kawijaksanaan, pangaweruh, jeung kabungahan ka jalma anu nyenangkeun manah-Na, tapi ka jalma dosa Mantenna maparin pagawean ngumpulkeun jeung numpukkeun, ngan pikeun diserenkeun ka jalma anu nyenangkeun manah Allah. Ieu oge ngan samentara, ngudag angin.