Sang Guru Nyarios
Pandita milari harti "di handapeun panonpoe," sarta tina pandangan anu napak di bumi eta, Guru ningali Allah salaku anu jauh jeung teu kahontal—disebut ngan saukur Allah, jarang salaku Rama. Tapi tapak-tapak ramo-Na aya di mana-mana: unggal kurnia anu hade dina kahirupan sapopoe asalna tina panangan-Na.
1 1Kekecapan Sang Guru, putra Daud, raja di Yérusalém. a a v1 Kitab Pangwulang téh wasiat Qoheleth — ‘Juru Pangwulang’ atawa ‘Anu ngahimpun jamaah.’ Sapanjang ieu kitab, Qoheleth nyebut Allah kalawan basa anu anggang, teu kungsi nyampeurkeun jenengan anu akrab nya éta ‘Rama.’ Ieu kitab ngagambarkeun kacapéan haté anu jujur tina hirup anu dijalankeun ‘di handapeun panonpoé’ — tanpa nyaho kana raketna Rama urang anu geus dinyatakeun. Yésus sumping pikeun ngaraketkeun Rama ka urang (Yohanes 14:9). 2“Estu samentara,” saur Sang Guru, “estu samentara! Sagalana ngan samentara.”
3Naon untungna jalma tina sagala gawé beurat anu dibanting-tulang di handapeun panonpoé? 4Hiji turunan indit, turunan séjén datang, tapi bumi tetep langgeng salawasna. 5Panonpoé bijil jeung panonpoé surup, tuluy rurusuhan balik ka tempat pangbijilanana. 6Angin niup ka kidul tuluy malik ka kalér; muter-muter teu eureun-eureun, salawasna balik deui kana puteranana. 7Sakabéh walungan ngocor ka laut, tapi laut henteu kungsi pinuh; walungan balik deui ka sumberna tuluy ngocor deui. 8Sagala perkara matak capé, leuwih ti saanu bisa diucapkeun ku saha baé; panon teu sugema ku nénjo, ceuli ogé teu kungsi seubeuh ku ngadéngé. 9Naon anu geus kajadian baris kajadian deui, jeung naon anu geus dipigawé baris dipigawé deui; taya nu anyar di handapeun panonpoé. 10Naha aya naon-naon anu bisa dituduhkeun ku jalma bari ngomong, “Tuh ténjo, ieu mah anyar”? Padahal éta téh geus aya ti baheula, dina jaman saméméh urang. 11Taya nu ngelingan deui ka jalma-jalma anu geus liwat, sarta jalma-jalma anu bakal datang ogé moal diinget-inget ku jalma-jalma anu datang sanggeusna.
Suléman Néangan
12Kaula, Sang Guru, jadi raja ka sakuliah Israil di Yérusalém. 13Kaula geus satékah polah néangan jeung nalungtik kalawan hikmat ngeunaan sagala anu dipigawé di kolong langit — hiji pancén anu matak nalangsa, anu ku Allah dipaparinkeun ka manusa pikeun dibeungbeuratan. 14Kaula geus nénjo sagala pagawéan anu dipigawé di handapeun panonpoé, sihoréng — kabéh gé samentara, saperti ngudag angin. 15Nu bengkong moal bisa dilempengkeun, jeung nu kurang moal bisa dietang. 16Kaula ngomong dina haté, “Tuh, kaula geus jadi gedé sarta meunang hikmat leuwih ti sakabéh jalma anu maréntah di Yérusalém saméméh kaula; haté kaula geus nyaksian loba pisan hikmat jeung pangaweruh.” 17Kaula geus museurkeun pikiran pikeun nyaho kana hikmat, kitu deui kana kagélaan jeung kabodoan; tapi kaharti yén ieu gé ngan saukur ngudag angin. 18Sabab réa hikmat matak réa kaprihatin, sarta beuki loba pangaweruh beuki loba kasedih.