Μιλάει ο Εκκλησιαστής
Ο Εκκλησιαστής αναζητά νόημα «κάτω από τον ήλιο», και από αυτή τη γήινη οπτική ο Εκκλησιαστής βλέπει τον Θεό ως μακρινό και ανεξιχνίαστο — τον ονομάζει απλώς Θεό, σπάνια Πατέρα. Κι όμως, τα αποτυπώματά Του είναι παντού: κάθε καλό δώρο της καθημερινής ζωής προέρχεται από το χέρι Του.
1 1Τα λόγια του Εκκλησιαστή, γιου του Δαβίδ, βασιλιά στην Ιερουσαλήμ. a a v1 Ο Εκκλησιαστής είναι η διαθήκη του Κοέλεθ — «ο Κήρυκας» ή «αυτός που συγκεντρώνει μια σύναξη». Σε όλο το βιβλίο ο Κοέλεθ μιλάει για τον Θεό με τους όρους ενός μακρινού θεού, χωρίς ποτέ να φτάνει στο σχεσιακό όνομα «Πατέρας». Το βιβλίο διατηρεί την ειλικρινή εξάντληση μιας ζωής που ζει «κάτω από τον ήλιο» — χωρίς τη φανερωμένη εγγύτητα του Πατέρα μας. Ο Ιησούς έρχεται για να φέρει κοντά τον Πατέρα (Ιωάννης 14:9). 2«Εντελώς φευγαλέα», λέει ο Εκκλησιαστής, «εντελώς φευγαλέα! Όλα είναι φευγαλέα».
3Τι κερδίζει ο άνθρωπος από όλον τον κόπο που μοχθεί κάτω από τον ήλιο; 4Μια γενιά φεύγει, και μια γενιά έρχεται, όμως η γη μένει για πάντα. 5Ο ήλιος ανατέλλει και ο ήλιος δύει, και βιάζεται να γυρίσει στον τόπο απ’ όπου ανατέλλει. 6Ο άνεμος φυσάει προς τον νότο και στρέφεται προς τον βορρά· γυρίζει γύρω γύρω, επιστρέφοντας ολοένα στις τροχιές του. 7Όλα τα ποτάμια τρέχουν στη θάλασσα, όμως η θάλασσα ποτέ δε γεμίζει· τα ποτάμια γυρίζουν στην πηγή τους και ξανακυλούν. 8Όλα τα πράγματα είναι κουραστικά, πιο πολύ απ’ όσο μπορεί κανείς να εκφράσει· το μάτι δε χορταίνει να βλέπει, ούτε το αυτί γεμίζει ακούγοντας. 9Αυτό που υπήρξε είναι αυτό που θα υπάρξει, κι αυτό που έγινε είναι αυτό που θα γίνει· δεν υπάρχει τίποτα καινούριο κάτω από τον ήλιο. 10Υπάρχει τίποτα που να μπορεί κανείς να δείξει και να πει: «Κοίτα, αυτό είναι καινούριο»; Υπήρχε κιόλας, στους αιώνες πριν από εμάς. 11Δεν υπάρχει ανάμνηση γι’ αυτούς που ήρθαν πρωτύτερα, κι ακόμη κι εκείνους που θα έρθουν δε θα τους θυμούνται εκείνοι που θα τους ακολουθήσουν.
Η αναζήτηση του Σολομώντα
12Εγώ, ο Εκκλησιαστής, ήμουν βασιλιάς του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. 13Αφιέρωσα την καρδιά μου να αναζητήσω και να ερευνήσω με σοφία όλα όσα γίνονται κάτω από τον ουρανό — ένα άθλιο έργο που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους για να παλεύουν μ’ αυτό. 14Είδα όλα τα έργα που γίνονται κάτω από τον ήλιο, και να — όλα είναι φευγαλέα, ένα κυνήγι του ανέμου. 15Αυτό που είναι στραβό δεν μπορεί να ισιώσει, κι αυτό που λείπει δεν μπορεί να μετρηθεί. 16Είπα στον εαυτό μου: «Κοίτα, έγινα μεγάλος κι απέκτησα περισσότερη σοφία απ’ όλους όσοι κυβέρνησαν την Ιερουσαλήμ πριν από μένα· η καρδιά μου είδε πολλή σοφία και γνώση». 17Έβαλα στον νου μου να γνωρίσω τη σοφία, καθώς και την τρέλα και την ανοησία· κατάλαβα πως κι αυτό είναι ένα κυνήγι του ανέμου. 18Γιατί με πολλή σοφία έρχεται πολλή θλίψη, κι όσο περισσότερη γνώση, τόσο περισσότερη λύπη.
