Ο χρησμός μιας μητέρας για έναν βασιλιά

Μια βασιλομήτωρ προειδοποιεί τον γιο της τον βασιλιά ότι το κρασί κάνει τους άρχοντες να ξεχνούν τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, γι' αυτό πρέπει να μιλά για όσους δεν έχουν φωνή. Έπειτα το πορτρέτο μιας ικανής συζύγου που αγοράζει χωράφια, εμπορεύεται με κέρδος, εργάζεται και μετά το σκοτάδι, και επαινείται στις πύλες της πόλης.

Κεφάλαιο 31.

Τα λόγια του βασιλιά Λεμουήλ· ένας χρησμός που του δίδαξε η μητέρα του: Τι, γιε μου; Τι, γιε της κοιλιάς μου; Τι, γιε των όρκων μου; Μη δίνεις τη δύναμή σου στις γυναίκες, ούτε τους δρόμους σου σ’ αυτούς που καταστρέφουν βασιλιάδες. Δεν ταιριάζει στους βασιλιάδες, Λεμουήλ· δεν ταιριάζει στους βασιλιάδες να πίνουν κρασί, ούτε στους άρχοντες να λαχταρούν το δυνατό ποτό. Γιατί, αν πιουν, θα ξεχάσουν αυτά που έχουν οριστεί και θα διαστρέψουν τα δικαιώματα όλων των καταπιεσμένων. Δώστε δυνατό ποτό σ’ εκείνον που χάνεται, και κρασί σ’ αυτούς που έχουν πικρή θλίψη. Ας πιουν και ας ξεχάσουν τη φτώχεια τους, και ας μη θυμούνται πια τη δυστυχία τους. Άνοιξε το στόμα σου για τους άφωνους, για τα δικαιώματα όλων όσων έμειναν απροστάτευτοι. Άνοιξε το στόμα σου, κρίνε με δικαιοσύνη, και υπεράσπισε τα δικαιώματα του φτωχού και του άπορου.

Μια άξια γυναίκα

Άξια γυναίκα, ποιος μπορεί να τη βρει; Αξίζει πολύ περισσότερο από τα πολύτιμα πετράδια. Η καρδιά του άντρα της την εμπιστεύεται, και τίποτε πολύτιμο δε θα του λείψει. Του κάνει καλό και όχι κακό, όλες τις μέρες της ζωής της. Αναζητά μαλλί και λινάρι, και δουλεύει με πρόθυμα χέρια. Είναι σαν τα εμπορικά καράβια, που φέρνουν την τροφή της από μακριά. Σηκώνεται ενώ είναι ακόμη νύχτα, ετοιμάζει τροφή για το σπιτικό της, και μερίδες για τις υπηρέτριές της. Εξετάζει ένα χωράφι και το αγοράζει· με τον καρπό των χεριών της φυτεύει αμπέλι. Ζώνεται με δύναμη και κάνει δυνατά τα μπράτσα της. Νιώθει ότι το εμπόριό της είναι κερδοφόρο· το λυχνάρι της δε σβήνει τη νύχτα. Απλώνει τα χέρια της στη ρόκα, και τα χέρια της πιάνουν το αδράχτι. Ανοίγει το χέρι της στον φτωχό και απλώνει τα χέρια της στον άπορο. Δε φοβάται για το σπιτικό της όταν χιονίζει, γιατί όλο το σπιτικό της είναι ντυμένο στα κόκκινα. Φτιάχνει σκεπάσματα για τον εαυτό της· τα ρούχα της είναι από λεπτό λινό και πορφύρα. Ο άντρας της είναι γνωστός στις πύλες, όταν κάθεται ανάμεσα στους πρεσβυτέρους της χώρας. Φτιάχνει λινά ρούχα και τα πουλάει, και προμηθεύει ζώνες στους εμπόρους. Δύναμη και αξιοπρέπεια είναι το ντύσιμό της, και γελά για τις μέρες που έρχονται. Ανοίγει το στόμα της με σοφία, και πιστή διδασκαλία είναι στη γλώσσα της. Επιβλέπει τους τρόπους του σπιτικού της και δεν τρώει το ψωμί της τεμπελιάς. Τα παιδιά της σηκώνονται και τη μακαρίζουν· το ίδιο και ο άντρας της, και την επαινεί: «Πολλές θυγατέρες έκαναν σπουδαία έργα, αλλά εσύ τις ξεπερνάς όλες». Η γοητεία είναι απατηλή και η ομορφιά περνάει γρήγορα, αλλά μια γυναίκα που σέβεται τον Πατέρα μας—αυτή θα επαινεθεί. Δώστε της τον καρπό των χεριών της, και ας την επαινούν τα έργα της στις πύλες.