ഒരു രാജാവിനായി അമ്മയുടെ അരുളപ്പാട്

വീഞ്ഞ് അധിപതികളെ പീഡിതരുടെ അവകാശങ്ങൾ മറക്കുമാറാക്കുന്നുവെന്നും അതുകൊണ്ട് ശബ്ദമില്ലാത്തവർക്കുവേണ്ടി അവൻ സംസാരിക്കണമെന്നും ഒരു രാജമാതാവ് രാജാവായ തന്റെ മകന് മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. പിന്നെ സാമർത്ഥ്യമുള്ള ഒരു ഭാര്യയുടെ ചിത്രം: അവൾ നിലങ്ങൾ വാങ്ങുന്നു, ലാഭത്തിൽ വ്യാപാരം ചെയ്യുന്നു, ഇരുട്ടിയ ശേഷവും അദ്ധ്വാനിക്കുന്നു, പട്ടണവാതിലുകളിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.

അധ്യായം 31.

ലെമൂവേൽ രാജാവിന്റെ വചനങ്ങൾ; അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ച അരുളപ്പാട്: എന്ത്, എന്റെ മകനേ? എന്ത്, എന്റെ ഉദരത്തിന്റെ മകനേ? എന്ത്, എന്റെ നേർച്ചകളുടെ മകനേ? നിന്റെ ബലം സ്ത്രീകൾക്കു കൊടുക്കരുത്, നിന്റെ വഴികൾ രാജാക്കന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവർക്കും കൊടുക്കരുത്. ലെമൂവേലേ, അതു രാജാക്കന്മാർക്കു ചേർന്നതല്ല— രാജാക്കന്മാർ വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നതും ഭരണാധികാരികൾ മദ്യം കൊതിക്കുന്നതും ചേർന്നതല്ല. അവർ കുടിച്ചാൽ, നിയമിക്കപ്പെട്ടതു മറന്നുപോകും, പീഡിതരായ എല്ലാവരുടെയും അവകാശം മറിച്ചുകളയും. നശിച്ചുപോകുന്നവനു മദ്യം കൊടുക്കുക, കയ്‌പേറിയ സങ്കടത്തിലുള്ളവർക്കു വീഞ്ഞും കൊടുക്കുക. അവർ കുടിച്ചു തങ്ങളുടെ ദാരിദ്ര്യം മറക്കട്ടെ, തങ്ങളുടെ ദുരിതം ഇനി ഓർക്കാതിരിക്കട്ടെ. ശബ്ദമില്ലാത്തവർക്കുവേണ്ടി, നിരാലംബരായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട എല്ലാവരുടെയും അവകാശത്തിനുവേണ്ടി, നിന്റെ വായ് തുറക്കുക. നിന്റെ വായ് തുറക്കുക, നീതിയോടെ ന്യായം വിധിക്കുക, ദരിദ്രരുടെയും അഗതികളുടെയും അവകാശം സംരക്ഷിക്കുക.

സദ്‌ഗുണസമ്പന്നയായ സ്ത്രീ

സദ്‌ഗുണസമ്പന്നയായ സ്ത്രീയെ ആർക്കു കണ്ടെത്താൻ കഴിയും? അവൾ രത്നങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ വിലയേറിയവൾ. അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ഹൃദയം അവളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു, അദ്ദേഹത്തിനു വിലയുള്ള ഒന്നിനും കുറവുണ്ടാകില്ല. അവൾ തന്റെ ആയുഷ്കാലം മുഴുവനും അദ്ദേഹത്തിനു തിന്മയല്ല, നന്മയാണു ചെയ്യുന്നത്. അവൾ ആട്ടിൻരോമവും ചണവും തേടിയെടുത്ത് മനസ്സോടെ കൈകൊണ്ടു വേല ചെയ്യുന്നു. അവൾ വാണിജ്യക്കപ്പലുകൾപോലെയാണ്, ദൂരത്തുനിന്നു തന്റെ ആഹാരം കൊണ്ടുവരുന്നു. രാത്രി ആയിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ കുടുംബത്തിന് ആഹാരവും തന്റെ ദാസിമാർക്ക് ഓഹരിയും ഒരുക്കുന്നു. അവൾ ഒരു വയൽ നോക്കിക്കണ്ട് അതു വാങ്ങുന്നു; തന്റെ കൈകളുടെ അധ്വാനഫലംകൊണ്ട് ഒരു മുന്തിരിത്തോട്ടം നട്ടുണ്ടാക്കുന്നു. അവൾ ബലംകൊണ്ടു തന്നെത്തന്നെ പൊതിഞ്ഞ് തന്റെ ഭുജങ്ങളെ ശക്തമാക്കുന്നു. തന്റെ വ്യാപാരം ലാഭകരമാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു; അവളുടെ വിളക്കു രാത്രിയിൽ കെട്ടുപോകുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ കൈകൾ നൂൽനൂൽക്കുന്ന കോലിൽ വെക്കുന്നു, അവളുടെ കൈകൾ തക്ലി പിടിക്കുന്നു. അവൾ ദരിദ്രനു തന്റെ കൈ തുറക്കുന്നു, അഗതികൾക്കു തന്റെ കൈകൾ നീട്ടുന്നു. മഞ്ഞു പെയ്യുമ്പോൾ തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്കു ഭയമില്ല; എന്തെന്നാൽ തന്റെ കുടുംബം മുഴുവനും ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ തനിക്കുവേണ്ടി വിരിപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു; അവളുടെ വസ്ത്രം മൃദുലചണവസ്ത്രവും ധൂമ്രവർണവുമാണ്. ദേശത്തെ മൂപ്പന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവു നഗരവാതിലുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവൾ ചണവസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വില്ക്കുന്നു, വ്യാപാരികൾക്ക് അരക്കച്ചകൾ നല്കുന്നു. ബലവും മാന്യതയും അവളുടെ വസ്ത്രമാണ്, വരാനിരിക്കുന്ന നാളുകളെ നോക്കി അവൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ ജ്ഞാനത്തോടെ തന്റെ വായ് തുറക്കുന്നു, വിശ്വസ്തമായ ഉപദേശം അവളുടെ നാവിന്മേലുണ്ട്. അവൾ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ വഴികൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, മടിയുടെ അപ്പം തിന്നുന്നില്ല. അവളുടെ മക്കൾ എഴുന്നേറ്റ് അവളെ ഭാഗ്യവതി എന്നു വിളിക്കുന്നു; അവളുടെ ഭർത്താവും അവളെ പുകഴ്ത്തുന്നു: “അനേകം പുത്രിമാർ സദ്‌ഗുണത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ നീ അവരെയെല്ലാം കവിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” ലാവണ്യം വഞ്ചനയാണ്, സൗന്ദര്യം ക്ഷണികവുമാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവിനോടു ഭയഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീ—അവൾ പുകഴ്ത്തപ്പെടും. അവളുടെ കൈകളുടെ ഫലം അവൾക്കു കൊടുക്കുക, അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾ നഗരവാതിലുകളിൽ അവളെ പുകഴ്ത്തട്ടെ.