ਕਹਾਉਤਾਂ 31

31 ¹ਰਾਜਾ ਲਮੂਏਲ ਦੇ ਬਚਨ—ਇੱਕ ਬਾਣੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ: ²ਕੀ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ? ਕੀ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ਕੀ, ਹੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸੁੱਖਣਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ³ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ⁴ਹੇ ਲਮੂਏਲ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ— ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈ ਪੀਣ, ਨਾ ਹਾਕਮਾਂ ਲਈ ਕਿ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਨ। ⁵ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪੀਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਤਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਗਾੜ ਦੇਣਗੇ। ⁶ਸ਼ਰਾਬ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੌੜੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਹਨ। ⁷ਉਹ ਪੀਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਭੁੱਲ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਫੇਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਨ। ⁸ਬੇਜ਼ਬਾਨਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਨਿਆਸਰੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ⁹ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਕਰ, ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।

ਗੁਣਵਾਨ ਇਸਤਰੀ

¹⁰ਗੁਣਵਾਨ ਇਸਤਰੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਨਮੋਲ ਹੈ। ¹¹ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਥੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ¹²ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ। ¹³ਉਹ ਉੱਨ ਤੇ ਕਤਾਨ ਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ¹⁴ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ¹⁵ਉਹ ਹਾਲੇ ਰਾਤ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉੱਠ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ¹⁶ਉਹ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ਼ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ¹⁷ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੱਕ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ¹⁸ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਪਾਰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਦੀਵਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਝਦਾ। ¹⁹ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਚਰਖੇ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੱਕਲੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ²⁰ਉਹ ਗਰੀਬ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ²¹ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਪੈਣ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਟੱਬਰ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ। ²²ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਓੜ੍ਹਨੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਮਹੀਨ ਕਤਾਨ ਤੇ ਬੈਂਗਣੀ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ। ²³ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਸ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ²⁴ਉਹ ਕਤਾਨ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਟਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ²⁵ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ। ²⁶ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਉੱਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ²⁷ਉਹ ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਲਸ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ²⁸ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੰਨ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ: ²⁹“ਬਹੁਤ ਧੀਆਂ ਨੇ ਸੂਰਬੀਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ।” ³⁰ਸੁਹੱਪਣ ਧੋਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਲ ਭਰ ਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇਗੀ। ³¹ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਫਾਟਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ।