Wangsit saka Ibu kanggo Sang Prabu

Sawijining ibu ratu ngélingaké putrané, sang ratu, yèn anggur gawé para panguwasa lali marang hak-haké wong sing katindhes, mula dhèwèké kudu ngomong kanggo wong sing ora bisa ngomong. Banjur ana gambaran bojo sing pinter: tuku pategalan, dedagangan nganti bathi, nyambut gawé nganti bengi, lan dialembana ing gapuraning kutha.

Pasal 31.

Pangandikane Prabu Lemuel—wangsit kang diwulangake dening ibune: Apa, anakku? Apa, anak saka guwa-garbaku? Apa, anak saka nadar-nadarku? Aja ngulungake kekuwatanmu marang wong wadon, utawa dalanmu marang kang numpes para raja. Dudu kanggo para raja, Lemuel—ora pantes para raja ngombe anggur, utawa para panggedhe kepengin marang inuman keras. Awit yen padha ngombe, bakal lali marang apa kang wis katetepake lan mbengkokake haking sakehe wong kang katindhes. Wenehna inuman keras marang wong kang arep mati, lan anggur marang wong kang nandhang sangsara pait. Kareben padha ngombe lan lali marang kamlaratane, lan ora kelingan maneh marang kasangsarane. Bukaken cangkemmu kanggo wong kang ora bisa muni, kanggo haking sakehe wong kang katinggal mlarat. Bukaken cangkemmu, netepna pangadilan kang adil, lan belanana haking wong miskin lan wong kang kekurangan.

Wong Wadon kang Prawira

Wong wadon kang prawira—sapa kang bisa nemu dheweke? Regane ngungkuli sakehing sesotya. Atine bojone ngandel marang dheweke, lan ora bakal kekurangan barang kang aji. Dheweke nggawe becik marang bojone, dudu piala, sajroning sakehing dina uripe. Dheweke nggoleki wulu wedhus lan rami, lan nyambut gawe kanthi tangan kang lega. Dheweke kaya prau-prau dagang, nggawa pangane saka panggonan kang adoh. Dheweke tangi nalika isih bengi, nyawisake pangan kanggo brayate, lan panduman kanggo para abdine wadon. Dheweke nimbang-nimbang palemahan banjur tuku iku; saka pametuning tangane dheweke nanduri kebon anggur. Dheweke mbungkus awake kanthi kekuwatan lan nyantosakake lengene. Dheweke ngrasa yen dagangane oleh bathi; damare ora mati ing wayah bengi. Dheweke ngulungake tangane marang antihan, lan tangane nyekel kisi. Dheweke mbukak tangane kanggo wong miskin lan ngulungake tangane marang wong kang kekurangan. Dheweke ora wedi tumrap brayate nalika ana salju, awit sakehing brayate padha nganggo sandhangan abang mbranang. Dheweke nggawe tutup-tutup kanggo awake dhewe; sandhangane mori alus lan kain wungu. Bojone kaloka ing gapura-gapura kutha, nalika lungguh ing antarane para tetuwaning nagara. Dheweke nggawe sandhangan mori banjur adol iku, lan nyedhiyani sabuk marang para sudagar. Kekuwatan lan kaluhuran iku sandhangane, lan dheweke mesem marang dina kang bakal teka. Dheweke mbukak cangkeme kanthi kawicaksanan, lan piwulang kang setya ana ing ilate. Dheweke njaga marang lakune brayate lan ora mangan rotining kemalasan. Anak-anake padha ngadeg lan ngarani dheweke rahayu; mangkono uga bojone, kang ngalembana dheweke: “Akeh anak wadon kang nindakake prakara kang prawira, nanging kowe ngungkuli kabeh.” Semu manis iku ngapusi lan ayu iku gelis sirna, nanging wong wadon kang ngabekti marang Rama kita—dheweke bakal kaalembana. Wenehana dheweke pametuning tangane, lan kareben pakaryane ngalembana dheweke ing gapura-gapura kutha.