Mga Panultihon 31

31 ¹Ang mga pulong ni Haring Lemuel—usa ka panagna nga gitudlo kaniya sa iyang inahan: ²Unsa, akong anak? Unsa, anak sa akong tagoangkan? Unsa, anak sa akong mga panaad? ³Ayaw ihatag ang imong kusog ngadto sa mga babaye, o ang imong mga dalan niadtong naglaglag sa mga hari. ⁴Dili angay sa mga hari, Lemuel—dili angay sa mga hari ang pag-inom ug bino, ni ang pangandoy sa mga magmamando sa isog nga ilimnon. ⁵Kay kon sila moinom, malimtan nila ang gimando ug tuison nila ang katungod sa tanang dinaugdaog. ⁶Hatagi ug isog nga ilimnon ang tawong himalatyon, ug bino kadtong anaa sa mapait nga kagul-anan. ⁷Tugoti sila nga moinom ug kalimtan ang ilang kakabos, ug dili na nila mahinumdoman ang ilang kaalaot. ⁸Ablihi ang imong baba alang sa walay tingog, alang sa katungod sa tanang nahabilin sa kawad-on. ⁹Ablihi ang imong baba, paghukom nga matarong, ug labani ang katungod sa mga kabos ug timawa.

Usa ka Babaye nga Takos

¹⁰Usa ka babaye nga takos—kinsay makakaplag kaniya? Labaw pa siya ka bililhon kay sa mga alahas. ¹¹Ang kasingkasing sa iyang bana nagsalig kaniya, ug dili siya makulangan sa bisan unsang bililhon. ¹²Gibuhatan niya siya ug maayo ug dili daotan, sa tanang mga adlaw sa iyang kinabuhi. ¹³Nangita siya ug balhibo sa karnero ug lino, ug nagtrabaho uban sa kinabubut-ong mga kamot. ¹⁴Sama siya sa mga sakayang pangnegosyo, nga nagdala sa iyang pagkaon gikan sa halayo. ¹⁵Mobangon siya samtang gabii pa, nagahatag ug pagkaon alang sa iyang panimalay, ug mga bahin alang sa iyang mga sulugoong babaye. ¹⁶Gitan-aw niya ang usa ka uma ug gipalit niya kini; gikan sa bunga sa iyang mga kamot nagtanom siya ug parasan. ¹⁷Gibaksan niya ang iyang kaugalingon sa kusog ug gipalig-on niya ang iyang mga bukton. ¹⁸Nakita niya nga mapuslanon ang iyang patigayon; ang iyang lampara dili mapalong sa gabii. ¹⁹Gibutang niya ang iyang mga kamot sa likiranan, ug ang iyang mga kamot naggunit sa kalinyasan. ²⁰Gibukhad niya ang iyang kamot ngadto sa mga kabos ug gitunol niya ang iyang mga kamot ngadto sa mga timawa. ²¹Wala siya mahadlok alang sa iyang panimalay kon mag-niyebe, kay ang tibuok niyang panimalay nasul-oban ug mapula nga bisti. ²²Nagbuhat siya ug mga hapin alang sa iyang kaugalingon; ang iyang bisti maoy pinong lino ug purpura. ²³Ang iyang bana nailhan diha sa mga ganghaan, sa dihang molingkod siya uban sa mga katigulangan sa yuta. ²⁴Nagbuhat siya ug mga bisting lino ug gibaligya niya kini, ug gihatagan niya ug mga bakos ang mga magpapatigayon. ²⁵Kusog ug dungog ang iyang bisti, ug mikatawa siya sa mga adlaw nga umaabot. ²⁶Giablihan niya ang iyang baba uban sa kaalam, ug ang matinud-anong pagtudlo anaa sa iyang dila. ²⁷Ginabantayan niya ang mga dalan sa iyang panimalay ug wala siya mokaon sa tinapay sa katapolan. ²⁸Mobangon ang iyang mga anak ug magtawag kaniya nga bulahan; ang iyang bana usab, ug gidayeg niya siya: ²⁹“Daghang mga anak nga babaye ang nagbuhat nga maisogon, apan gilabwan mo silang tanan.” ³⁰Ang kaanyag malimbongon ug ang katahom lumalabay, apan ang babaye nga nagtahod sa atong Amahan—siya pagadayegon. ³¹Hatagi siya sa bunga sa iyang mga kamot, ug padayega kaniya ang iyang mga buhat diha sa mga ganghaan.