Amanat Hiji Indung pikeun Hiji Raja

Saurang ibu ratu ngingetkeun putrana, raja, yen anggur ngajadikeun pangawasa poho kana hak jalma-jalma anu ditindes, ku kituna manehna kudu nyarita pikeun anu teu boga sora. Tuluy aya gambaran istri anu cakep, meuli kebon, dagang mawa untung, digawe nepi ka peuting, sarta dipuji di lawang-lawang kota.

Pasal 31.

Ucapan-ucapan Raja Lemuel — amanat anu diwulangkeun ku ibuna ka anjeunna: Naon, anaking? Naon, anak kandungan Ema? Naon, anak tina jangji-jangji Ema? Ulah masrahkeun kakuatan hidep ka awewe, atawa jalan hirup hidep ka nu ngabinasa raja-raja. Lain pikeun raja-raja, Lemuel — lain pikeun raja-raja nginum anggur, atawa pikeun para pangawasa hayang kana inuman keras. Sabab lamun maranehna nginum, bakal poho kana naon anu geus ditetepkeun sarta nyalahgunakeun hak sakabeh nu katindes. Bikeun inuman keras ka nu rek binasa, jeung anggur ka nu keur nalangsa pait. Sina maranehna nginum sarta poho kana kamiskinanana, sarta ulah inget deui kana kasangsaraanana. Bukakeun sungut hidep pikeun nu teu bisa ngomong, pikeun hak sakabeh nu dititinggalkeun malarat. Bukakeun sungut hidep, adil dina nerapkeun hukum, sarta belaan hak nu miskin jeung nu balangsak.

Istri nu Utama

Istri nu utama — saha nu bisa manggihan manehna? Manehna leuwih mahal batan permata. Hate salakina percaya ka manehna, sarta salakina moal kakurangan barang nu aya hargana. Manehna ngalampahkeun kahadean, lain karuksakan, ka salakina, saumur hirupna. Manehna neangan wol jeung rami, sarta digawe kalawan leungeun nu iklas. Manehna lir kapal-kapal dagang, nu mawa kadaharanana ti nu jauh. Manehna hudang keur poek keneh, nyadiakeun kadaharan pikeun saeusi imahna, jeung bagian pikeun badega-badega awewena. Manehna nalengteng hiji kebon tuluy meuli eta; tina hasil leungeunna manehna melak kebon anggur. Manehna nyabukan diri ku kakuatan sarta nguatkeun leungeunna. Manehna ngarasa yen dagangna nguntungkeun; lampuna henteu pareum ti peuting. Manehna ngagunakeun leungeunna kana alat pamintal, sarta ramona nyekel kumparan. Manehna mukakeun leungeunna ka nu miskin sarta ngulungkeun leungeunna ka nu balangsak. Manehna teu hariwang ku saeusi imahna waktu turun salju, sabab sakabeh saeusi imahna maraké baju warna beureum. Manehna nyieun simbut pikeun dirina; pakeanana tina lawon linen anu alus jeung kaen wungu. Salakina kawentar di lawang-lawang kota, nalika diuk di antara para kokolot nagri. Manehna nyieun pakean linen tuluy ngajual eta, sarta nyadiakeun sabuk ka para padagang. Kakuatan jeung kaagungan jadi pakeanana, sarta manehna seuri nyanghareupan poe nu bakal datang. Manehna nyarita kalawan hikmat, sarta piwuruk nu satia aya dina letahna. Manehna ngawaskeun kalakuan saeusi imahna sarta henteu ngadahar roti kamalesan. Anak-anakna harudang tuluy nyebut manehna bagja; salakina oge, nya muji ka manehna: “Loba awewe anu geus milampah kautamaan, tapi anjeun ngaleuwihan maranehna kabeh.” Pamikat teh nipu jeung kageulisan teh teu awet, tapi awewe anu ajrih ka Rama urang — manehna bakal dipuji. Bikeun ka manehna hasil tina leungeunna, sarta sina pagaweanana muji manehna di lawang-lawang kota.