Pangakuan Agur
Agur ngaku ka Ramana yen manehna geus cape sarta teu boga kawijaksanaan sorangan, tuluy menta hiji hal: ulah miskin ulah beunghar, ngan roti bagianana. Sesana ngitung ku ramo: opat hal anu teu pernah sugema, opat anu kacida aheng, opat anu leutik tapi wijaksana.
30 1Ieu caritaan Agur bin Yake — hiji amanat. Ieu jelema nyarios: Abdi parantos lungse, nun Ama; abdi parantos lungse, nun Ama, sareng teu walakaya. 2Saestuna abdi mah teuing bodona nepi ka teu pantes disebut jelema; abdi teu gaduh pangartos sapertos manusa. 3Abdi teu kungsi diajar kabijaksanaan, sareng teu uninga ka Nu Maha Suci. 4Saha nu geus unggah ka sawarga tuluy turun deui? Saha nu geus ngumpulkeun angin dina pakulina? Saha nu geus mungkus cai ku jubah? Saha nu geus nangtukeun sakabeh tungtung bumi? Naon jenengan-Na, jeung naon jenengan Putra-Na? Tangtu maneh nyaho! a a v4 Agur naroskeun saha nu geus ngalakonan ieu sakabeh, jeung saha jenengan Putra-Na. Yesus ngawaler teka-teki eta, “Teu aya saurang oge nu geus unggah ka sawarga, iwal ti Anjeunna nu geus turun ti sawarga — Putra Manusa” (Yohanes 3:13). Rama teh kagungan Putra. 5Sakabeh pangandika Rama urang teh kabukti saestu; Mantenna jadi tameng pikeun sakur nu nyalindung ka Mantenna. 6Ulah nambahan kana pangandika-Na, bisi maneh diseukseukan ku Mantenna sarta kabuktian tukang bohong. 7Dua perkara nu disuhunkeun ku abdi ti Ama; mugi ulah dicandet ti abdi samemeh abdi maot: 8Jaringkeun kapalsuan jeung bohong ti abdi; mugi ulah maparin abdi kamalaratan atawa kabeungharan; mugi paparin abdi roti ukur sakumaha bagian abdi, 9karana lamun abdi seubeuh, abdi bisa mungkir ka Ama bari nyebut, “Saha ari Allah?” atawa lamun abdi malarat, abdi bisa maling sarta nganistakeun jenengan Allah abdi. 10Ulah ngupat gandek ka dununganana, bisi maneh disumpahan ku manehna sarta maneh kapanggih salah. 11Aya golongan nu nyumpahan bapana sarta teu ngaberkahan indungna. 12Aya golongan nu ngarasa beresih dina panonna sorangan padahal can diberesihan tina kokotorna. 13Aya golongan — kacida angkuhna panonna, kacida ngahinana paneuteupna! 14Aya golongan nu huntuna lir pedang, nu siungna lir bedog, pikeun ngahakan nu miskin ti ieu bumi jeung nu balangsak ti antara manusa. 15Linta boga dua anak awewe: “Bikeun” jeung “Bikeun.” Tilu perkara nu teu weleh teu seubeuh; opat nu moal ngomong, “Geus cukup”: 16Kuburan, rahim nu gabug, taneuh nu teu weleh teu seubeuh ku cai, jeung seuneu nu moal ngomong, “Geus cukup.” 17Panon nu nyeungseurikeun bapa sarta embung nurut ka indung — bakal dicokel ku gagak-gagak lebak, sarta bakal didahar ku anak-anak heulang. 18Tilu perkara nu kacida ahengna pikeun kuring; opat nu teu kaharti ku kuring: 19jalan heulang di langit, jalan oray dina batu cadas, jalan kapal di tengah laut, jeung jalan lalaki jeung mojang. 20Kieu jalanna awewe tukang jinah: manehna dahar tuluy ngusap sungutna bari ngomong, “Kuring henteu migawe kagorengan.” 21Ku tilu perkara bumi ngeleter; ku opat perkara teu kuat nahan: 22gandek nu jadi raja, jeung nu gejul nu seubeuh ku kadaharan; 23awewe nu teu dipikacinta nu ahirna laki rabi, jeung gandek awewe nu ngarebut tempat nyonyana. 24Opat perkara di bumi nu laleutik, tapi kacida palinterna: 25sireum teh bangsa nu teu kuat, tapi nyimpen kadaharanana dina usum halodo; 26marmot batu teh bangsa nu teu gagah, tapi nyieun sayangna dina gawir cadas; 27walang teu boga raja, tapi kabehanana maju babarengan dina barisan; 28cakcak nu bisa dicekel ku leungeun, tapi aya di jero karaton raja. 29Tilu perkara nu agul leumpangna; opat nu gagah lengkahna: 30singa, nu pangkuatna di antara sato, nu teu mundur ku naon-naon; 31hayam jago nu gagah leumpangna, embe jalu, jeung raja nu dibarengan ku baladna. 32Lamun maneh geus gejul, ngagulkeun maneh, atawa lamun maneh geus ngarancang kajahatan, tutupan sungut maneh ku leungeun. 33Sabab meres susu ngaluarkeun dadih, meres irung ngaluarkeun getih, jeung meres amarah ngaluarkeun pacengkadan.