நீதிமொழிகள் 30

30 ¹யாக்கேயின் குமாரனாகிய ஆகூரின் வார்த்தைகள்—இந்த தேவவாக்கு. அந்த மனுஷன் சொல்லுகிறதாவது: என் பிதாவே, நான் இளைத்துப்போனேன்; என் பிதாவே, நான் இளைத்து, சோர்ந்துபோனேன். ²மெய்யாகவே நான் மனுஷனாயிருக்கிறதற்குப் பதிலாய் மிகவும் மிருககுணமுள்ளவன்; மனுஷனுக்குரிய புத்தி என்னிடத்தில் இல்லை. ³நான் ஞானத்தைக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை, பரிசுத்தரை அறிகிற அறிவும் என்னிடத்தில் இல்லை. ⁴வானத்திற்கு ஏறிப்போய், இறங்கி வந்தவர் யார்? காற்றைத் தமது கைப்பிடிகளில் அடக்கினவர் யார்? தண்ணீர்களை ஒரு வஸ்திரத்தில் கட்டினவர் யார்? பூமியின் எல்லைகளையெல்லாம் நிலைநிறுத்தினவர் யார்? அவருடைய நாமம் என்ன? அவருடைய குமாரனுடைய நாமம் என்ன? உனக்குத் திண்ணமாய்த் தெரியுமே! ^a a v4 இக்காரியங்களைச் செய்தவர் யார் என்றும், அவருடைய குமாரனுடைய நாமம் என்ன என்றும் ஆகூர் கேட்கிறான். இயேசு இந்த விடுகதைக்குப் பதில் சொன்னார்: “பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தவராகிய மனுஷகுமாரனைத் தவிர, ஒருவனும் பரலோகத்திற்கு ஏறினதில்லை” (யோவான் 3:13). பிதாவுக்கு ஒரு குமாரன் உண்டு. ⁵எங்கள் பிதாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மெய்யானதாய் விளங்குகிறது; அவரை அண்டிக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கு அவர் கேடகமாயிருக்கிறார். ⁶அவருடைய வார்த்தைகளோடே நீ ஒன்றையும் கூட்டாதே, கூட்டினால் அவர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வார், நீ பொய்யனாகக் காணப்படுவாய். ⁷இரண்டு காரியங்களை நான் கேட்கிறேன் உம்மிடத்தில்; நான் மரிக்குமுன் அவைகளை எனக்குத் தடைபண்ணாதேயும்: ⁸மாயையையும் பொய்யையும் எனக்குத் தூரப்படுத்தும்; தரித்திரத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் எனக்குக் கொடாதேயும்; எனக்குரிய ஆகாரத்தை மாத்திரம் எனக்கு அருளும், ⁹நான் நிறைவடைந்தால் உம்மை மறுதலித்து, “தேவன் யார்?” என்று சொல்லிவிடுவேனோ; அல்லது நான் தரித்திரப்பட்டால் திருடி, என் தேவனுடைய நாமத்தைக் கனவீனப்படுத்துவேனோ. ¹⁰ஒரு வேலைக்காரனை அவனுடைய எஜமானிடத்தில் குற்றம் சாட்டாதே, சாட்டினால் அவன் உன்னைச் சபிப்பான், நீ குற்றவாளியாகக் காணப்படுவாய். ¹¹தன் தகப்பனைச் சபித்து, தன் தாயை ஆசீர்வதியாத ஒரு சந்ததியுண்டு. ¹²தன் பார்வைக்குச் சுத்தமாய்த் தோன்றுகிற ஒரு சந்ததியுண்டு, ஆனாலும் தன் அழுக்கிலிருந்து கழுவப்படாதிருக்கிறது. ¹³ஒரு சந்ததியுண்டு—அதின் கண்கள் எத்தனை பெருமையுள்ளவைகள், அதின் பார்வைகள் எத்தனை இகழ்ச்சியுள்ளவைகள்! ¹⁴பட்டயங்களைப்போன்ற பற்களையும், கத்திகளைப்போன்ற கடைவாய்ப் பற்களையும் உடைய ஒரு சந்ததியுண்டு, பூமியிலிருந்து சிறுமையானவர்களையும், மனுஷரிடத்திலிருந்து எளியவர்களையும் விழுங்கிப்போட. ¹⁵அட்டைக்கு இரண்டு குமாரத்திகள் உண்டு: “கொடு” “கொடு” என்பவைகளே. திருப்தியடையாத மூன்று உண்டு; “போதும்” என்று சொல்லாத நான்கு உண்டு: ¹⁶பாதாளமும், மலட்டுக் கர்ப்பமும், தண்ணீரால் திருப்தியடையாத பூமியும், “போதும்” என்று சொல்லாத அக்கினியுமே. ¹⁷தன் தகப்பனைப் பரியாசம்பண்ணி, தன் தாய்க்குக் கீழ்ப்படிய இகழுகிற கண்ணை— பள்ளத்தாக்கின் காக்கைகள் பறித்துப்போடும், கழுகின் குஞ்சுகள் அதைத் தின்னும். ¹⁸எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமான மூன்று உண்டு; நான் அறியாத நான்கு உண்டு: ¹⁹ஆகாயத்தில் கழுகின் வழியும், கன்மலையின்மேல் பாம்பின் வழியும், நடுக்கடலில் கப்பலின் வழியும், ஒரு வாலிபப் பெண்ணிடத்தில் புருஷனுடைய வழியுமே. ²⁰விபசாரியின் வழியும் அப்படிப்பட்டதே: அவள் சாப்பிட்டு, தன் வாயைத் துடைத்து, “நான் ஒரு அநியாயமும் செய்யவில்லை” என்று சொல்லுகிறாள். ²¹மூன்றின் நிமித்தம் பூமி நடுங்குகிறது; நான்கின் பாரத்தைச் சுமக்கமாட்டாது: ²²ராஜாவாகிற வேலைக்காரனும், ஆகாரத்தால் நிறைந்த மூடனும், ²³கடைசியில் விவாகம்பண்ணப்படுகிற வெறுக்கப்பட்ட ஸ்திரீயும், தன் எஜமானியின் இடத்தைப் பிடிக்கிற வேலைக்காரியுமே. ²⁴பூமியில் சிறியவைகளாயிருந்தும், மகா ஞானமுள்ளவைகளான நான்கு உண்டு: ²⁵எறும்புகள் பலமில்லாத சந்ததியாயிருந்தும், கோடைகாலத்தில் தங்கள் ஆகாரத்தைச் சேர்த்துவைக்கிறது; ²⁶குழிமுசல்கள் வல்லமையில்லாத சந்ததியாயிருந்தும், கன்மலைகளில் தங்கள் வீடுகளைக் கட்டிக்கொள்ளுகிறது; ²⁷வெட்டுக்கிளிகளுக்கு ராஜா இல்லாதிருந்தும், அவைகள் எல்லாம் அணியணியாய்ப் புறப்படுகிறது; ²⁸பல்லி உன் கைகளில் பிடிபடத்தக்கதாயிருந்தும், ராஜாக்களின் அரமனைகளில் காணப்படுகிறது. ²⁹நடையில் நேர்த்தியாய் நடக்கிற மூன்று உண்டு; வழியில் நேர்த்தியாய்ச் செல்லுகிற நான்கு உண்டு: ³⁰மிருகங்களில் பலசாலியாயிருந்து, ஒன்றுக்கும் பின்வாங்காத சிங்கமும்; ³¹தழைத்து நடக்கிற சேவலும், வெள்ளாட்டுக்கடாவும், தன் சேனையோடிருக்கிற ராஜாவுமே. ³²நீ உன்னை உயர்த்தி மூடத்தனமாய் நடந்திருந்தாலும், அல்லது தீங்கை நினைத்திருந்தாலும், உன் கையை உன் வாயின்மேல் வை. ³³பாலைக் கடைந்தால் வெண்ணெய் உண்டாகும், மூக்கைப் பிசைந்தால் இரத்தம் உண்டாகும், கோபத்தைத் தூண்டினால் சண்டை உண்டாகும்.