Îtîrafa Agûr

Agûr ji Bavê xwe re qebûl dike ku westiyaye û aqilmendiyeke wî ya xwe tune, paşê tiştekî dixwaze: ne hejarî û ne dewlemendî, tenê para wî ya nan. Mayî bi tiliyên xwe dihejmêre, çar tiştên ku tu caran têr nabin, çar tiştên pir nûwaze, çar tiştên biçûk û aqilmend.

Beş 30.

Peyvên Agûrê kurê Yaqê — pêxembertî. Zilam dibêje: Ez westiyame, Ya Bavê min; ez westiyame, Ya Bavê min, û betilî me. Bi rastî ez ji bo ku bibim mirov pir hov im; ez xwedî têgihîştina mirov nîn im. Min şehrezayî nefêr kir, ne jî zanîna Yê Pîroz bi min re heye. Kî hilkişiyaye ezmanan û hatiye xwarê? Kî ba di nav kefa destên xwe de civandiye? Kî av di cilekî de pêçaye? Kî hemû kerta erdê saz kiriye? Navê wî çi ye, û navê kurê wî çi ye? Bi rastî tu dizanî! ^a Her peyva Bavê me rast derdikeve; ew mertalek e ji bo wan ên ku xwe davêjin ber wî. Li ser peyvên wî zêde meke, da ku ew te sûcdar neke û te derewker dernexe. Du tiştan ez ji te dixwazim; berî ku ez bimirim wan ji min dirêx meke: Durûtî û derewan ji min dûr bike; ne hejarî û ne jî dewlemendî bide min; tenê wî nanê ku para min e bide min xwarin, çimkî heke ez têr bim, dibe ku te înkar bikim û bibêjim, “Xwedê kî ye?” an jî heke ez hejar bim, dibe ku ez bidizim û navê Xwedayê xwe bêrûmet bikim. Li cem axayê wî xizmetkarekî gilî meke, da ku ew te nenifirîne û tu sûcdar dernekevî. Nifşek heye ku bavê xwe nifir dike û diya xwe pîroz nake. Nifşek heye ku li ber çavên xwe paqij e, lê ji qirêja xwe nehatiye şûştin. Nifşek heye — çavên wî çiqas serbilind in, nêrîna wî çiqas bi henek e! Nifşek heye ku diranên wî şûr in, didanên wî kêr in, da ku hejaran ji erdê û belengazan ji nav mirovahiyê daqurtînin. Zelûyê du keç hene: “Bide” û “Bide.” Sê tişt tu caran têr nabin; çar tu caran nabêjin, “Bes e”: Gor, malzaroka bêber, erdê ku tu caran bi avê têr nabe, û agirê ku tu caran nabêje, “Bes e.” Çavê ku bavê xwe tinaz dike û ji guhdana diyê xwe bêzar e — qijikên geliyê wê deyne, û kurikên sîsarkan wê bixwin. Sê tişt ji min re pir sosret in; çaran ez fêm nakim: riya qertelekî li esmên, riya mareke li ser kevirekî, riya keştiyekê di dilê deryayê de, û riya mêrekî bi keçeke ciwan re. Riya jineke zîndar ev e: ew dixwe û devê xwe paqij dike û dibêje, “Min tu xeletî nekiriye.” Erd ji ber sê tiştan dilerize; ji ber çaran nikare ragire: xizmetkarek gava bibe padîşah, û bêaqilek gava bi xwarinê têr bibe; jineke bêhezkirî gava di dawiyê de bizewice, û cariyekê gava cihê xanima xwe bigire. Çar tişt li ser rûyê erdê piçûk in, lê gelek şehreza ne: gêrik gelekî ne bihêz in, lê xwarina xwe di havînê de kom dikin; keroşk gelekî ne xurt in, lê malên xwe di zinaran de çêdikin; kuliyên padîşahekî wan tuneye, lê hemû bi rêzan pêş ve diçin; marmaroşk tu dikarî bi destên xwe bigirî, lê ew li qesrên padîşahan tê dîtin. Sê tişt bi gav bi heybet in; çar bi rêvçûn bi heybet in: şêr, ê herî xurt di nav heywanan de, ê ku li ber tu tiştî venagere; dîkê pozbilind, nêriyê nêr, û padîşahê ku leşkerê wî bi wî re ye. Heke te bêaqilî kiribe, xwe bilind kiribe, an jî heke te xerabî plan kiribe, destê xwe deyne ser devê xwe. Çimkî gûvaştina şîr toraq derdixe, gûvaştina poz xwîn derdixe, û gûvaştina hêrsê pevçûn derdixe.