چوڻيون 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹ياقہ جي پٽ اگور جا ڪلام، يعني الهام. ماڻهو اعلان ڪري ٿو تہ آءٌ ٿڪل آهيان، اي منهنجا بابا؛ آءٌ ٿڪل آهيان، اي منهنجا بابا، ۽ ڪمزور ٿي پيو آهيان. ²يقيناً آءٌ ماڻهو ٿيڻ لاءِ ڏاڍو بيوقوف آهيان؛ مون ۾ ماڻهوءَ جي سمجھ ناهي. ³مون حڪمت نہ سکي آهي، نڪي مون کي پاڪ ذات جي ڄاڻ آهي. ⁴ڪير آسمان ڏانهن چڙهي، وري هيٺ لهي آيو آهي؟ ڪنهن واءُ کي پنهنجن هٿن جي مُٺ ۾ گڏ ڪيو آهي؟ ڪنهن پاڻيءَ کي چادر ۾ ويڙهيو آهي؟ ڪنهن زمين جا سڀ ڪنارا قائم ڪيا آهن؟ سندس نالو ڇا آهي، ۽ سندس پٽ جو نالو ڇا آهي؟ يقيناً تون ڄاڻين ٿو! ^a a v4 اگور پڇي ٿو تہ اهي ڪم ڪنهن ڪيا آهن ۽ سندس پٽ جو نالو ڇا آهي. يسوع هن ڳجهارت جو جواب ڏيندي فرمايو تہ ”آسمان ۾ ڪوبہ چڙهيو ناهي، سواءِ انهيءَ جي جيڪو آسمان کان لٿو — يعني ابنِ آدم“ (يوحنا 3:13). پيءُ جو هڪ فرزند آهي. ⁵اسان جي پيءُ جو هر ڪلام سچو ثابت ٿئي ٿو؛ جيڪي سندس پناهه وٺن ٿا تن لاءِ هو ڍال آهي. ⁶سندس ڪلامن ۾ ڪجھ نہ وڌاءِ، متان هو توکي ملامت ڪري ۽ تون ڪوڙو ثابت ٿين. ⁷آءٌ تو کان ٻه شيون گھران ٿو؛ منهنجي مرڻ کان اڳ اهي مون کان نہ روڪ: ⁸ڪوڙ ۽ ڦريب مون کان پري رک؛ مون کي نڪي غريبي ڏي نڪي دولت؛ مون کي رڳو منهنجي حصي جي ماني کارار، ⁹ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن آءٌ ڍءُ ٿيان تہ تو کان انڪار ڪريان ۽ چوان تہ ”خدا ڪير آهي؟“ يا جيڪڏهن غريب ٿيان تہ چوري ڪريان ۽ پنهنجي خدا جي نالي کي ناپاڪ ڪريان. ¹⁰مالڪ آڏو ٻانهي جي چغلي نہ ڪر، متان هو تو تي لعنت ڪري ۽ تون ڏوهي ٺهرين. ¹¹اهڙي هڪ پيڙهي آهي جيڪا پنهنجي پيءُ تي لعنت ڪري ٿي ۽ پنهنجي ماءُ کي برڪت نہ ٿي ڏئي. ¹²اهڙي هڪ پيڙهي آهي جيڪا پنهنجين اکين ۾ پاڪ آهي، پر پنهنجي گندگيءَ کان ڌوتل ناهي. ¹³اهڙي هڪ پيڙهي آهي—ڪيڏيون نہ مغرور سندس اکيون، ۽ ڪيڏيون نہ حقارت ڀريون سندس نظرون! ¹⁴اهڙي هڪ پيڙهي آهي جنهن جا ڏند تلوارون آهن، ۽ جنهن جون ڏاڙهون ڇريون آهن، تہ جيئن زمين تان غريبن کي ۽ ماڻهن مان مسڪينن کي کائي وڃي. ¹⁵جونڪ جون ٻه ڌيئرون آهن: ”ڏي“ ۽ ”ڏي.“ ٽي شيون ڪڏهن نہ ڍاپنديون آهن؛ چار آهن جيڪي ڪڏهن نہ ٿيون چون تہ ”بس.“ ¹⁶قبر، بانجھ ڳڀ، اها زمين جيڪا پاڻيءَ سان ڪڏهن نہ ڍاپي، ۽ اها باهه جيڪا ڪڏهن نہ ٿي چوي تہ ”بس.“ ¹⁷اها اک جيڪا پيءُ تي ٺٺولي ڪري ٿي ۽ ماءُ جي فرمانبرداري کي حقير ٿي ڄاڻي، ان کي واديءَ جا ڪانگ ڪڍي ڇڏيندا، ۽ گِڌن جا ٻچا کائي ويندا. ¹⁸ٽي شيون مون لاءِ ڏاڍيون عجيب آهن؛ چار آهن جيڪي مون کي سمجھ ۾ نہ ٿيون اچن: ¹⁹آسمان ۾ عقاب جو رستو، پٿر تي نانگ جو رستو، سمنڊ جي وچ ۾ جهاز جو رستو، ۽ جوان ڇوڪريءَ سان مرد جو رستو. ²⁰زانيءَ جو رستو اهو آهي: هوءَ کائي، وات اگھي ٿي، ۽ چوي ٿي تہ ”مون ڪا بڇڙائي نہ ڪئي آهي.“ ²¹ٽن شين هيٺان زمين ڏڪي ٿي؛ چئن هيٺان اها برداشت نہ ٿي ڪري سگھي: ²²ٻانهو جڏهن بادشاهه ٿي پوي، ۽ بيوقوف جڏهن کاڌي سان ڍءُ ٿي پوي؛ ²³اها نفرت ٿيل عورت جڏهن آخر ۾ پرڻجي، ۽ ٻانهي ڇوڪري جڏهن پنهنجي مالڪياڻيءَ جي جاءِ تي قبضو ڪري وٺي. ²⁴ڌرتيءَ تي چار شيون ننڍيون آهن، تڏهن بہ ڏاڍيون سياڻيون آهن: ²⁵ڪيڙيون اهڙي قوم آهن جيڪا طاقتور ناهي، تڏهن بہ اونهاري ۾ پنهنجو کاڌو گڏ ڪري رکن ٿيون؛ ²⁶پهاڙي خرگوش اهڙي قوم آهن جيڪا زورآور ناهي، تڏهن بہ ڏونگرن ۾ پنهنجا گھر ٺاهين ٿا؛ ²⁷ٽڏن جو ڪو بادشاهه ناهي، تڏهن بہ سڀ قطار ۾ اڳتي وڌن ٿا؛ ²⁸ڇپڪلي کي تون پنهنجن هٿن سان پڪڙي سگھين ٿو، تڏهن بہ اها بادشاهن جي محلن ۾ ملي ٿي. ²⁹ٽي شيون پنهنجي قدم ۾ وقار وارا آهن؛ چار پنهنجي هلڻ ۾ شان وارا آهن: ³⁰شينهن، جيڪو جانورن ۾ سڀ کان زورآور آهي، ۽ ڪنهن کان بہ پوئتي نہ ٿو هٽي؛ ³¹اڪڙ سان هلندڙ ڪڪڙ، ٻڪرو، ۽ اهو بادشاهه جنهن سان سندس لشڪر آهي. ³²جيڪڏهن تو پاڻ کي وڌائي بيوقوفي ڪئي آهي، يا بڇڙائيءَ جو منصوبو سوچيو آهي، تہ پنهنجو هٿ وات تي رک. ³³ڇاڪاڻ تہ کير کي ڌڪڻ سان مکڻ نڪري ٿو، نڪ کي ڏابڻ سان رت نڪري ٿو، ۽ ڪاوڙ کي ڀڙڪائڻ سان جھيڙو پيدا ٿئي ٿو.