جتي الهام ناهي
حاڪمن، مزاجن ۽ ٻارن بابت. جڏهن سچار ترقي ڪن ٿا ته ماڻهو خوش ٿين ٿا، ۽ جڏهن بدڪار حڪومت ڪن ٿا ته ڪڙهن ٿا. بيوقوف پنهنجو سمورو غصو ڪڍي ٿو، ۽ جلدي ڳالهائيندڙ بيوقوف کان به بدتر آهي. جتي ڪو الهام نه آهي، اتي ماڻهو بي لغام ٿي وڃن ٿا.
29 1جنهن کي بار بار تنبيهه ڪئي وڃي ۽ پوءِ بہ ٻڌڻ کان انڪار ڪري، سو اوچتو اهڙو ڀڄي پوندو جو کيس شفا نہ ملندي. 2جڏهن سچار ترقي ڪن ٿا تڏهن ماڻهو خوش ٿين ٿا، پر جڏهن بدڪار حڪومت ڪن ٿا تڏهن ماڻهو آهون ڀرين ٿا. 3جيڪو ماڻهو ڏاهپ سان پيار ڪري ٿو سو پنهنجي پيءُ کي خوش ڪري ٿو، پر طوائفن جو ساٿي پنهنجو مال اجاڙي ٿو. 4بادشاهه انصاف سان ملڪ کي ثابتي بخشي ٿو، پر رشوت جو لالچي ان کي ڊاهي ڇڏي ٿو. 5جيڪو ماڻهو پنهنجي پاڙيسريءَ جي خوشامد ڪري ٿو، سو سندس پيرن لاءِ ڄار وڇائي ٿو. 6بدڪار ماڻهو پنهنجي گناهه ۾ ڦاسي پوي ٿو، پر سچار ڳائين ٿا ۽ خوش ٿين ٿا. 7سچار غريبن جي انصاف جو خيال رکن ٿا، پر بدڪار کي اهڙي سمجھ ناهي. 8ٺٺوليباز شهر کي ٻاري ڇڏين ٿا، پر ڏاها ڪاوڙ کي ٿڌو ڪن ٿا. 9جڏهن ڏاهو ماڻهو ڪنهن بيوقوف سان عدالت ۾ ڪيس وڙهي ٿو، تڏهن بيوقوف ڪاوڙجي بہ ٿو ۽ ٺٺولي بہ ڪري ٿو، ۽ امن ناهي ٿيندو. 10خونخوار ماڻهو بي ڏوهي کان نفرت ڪن ٿا ۽ سڌن ماڻهن کي مارڻ جي ڪوشش ڪن ٿا. 11بيوقوف پنهنجي سموري ڪاوڙ ڪڍي ڇڏي ٿو، پر ڏاهو ان کي روڪي رکي ٿو ۽ پاڻ کي ٿڌو رکي ٿو. 12جيڪڏهن حاڪم ڪوڙ ڏانهن ڪن ڏئي ٿو، تہ سندس سڀ عملدار بدڪار ٿي پون ٿا. 13غريب ۽ ظالم ۾ هي ڳالهه گڏيل آهي: اسان جو پيءُ ٻنهي جي اکين کي روشني ڏئي ٿو. 14جيڪڏهن بادشاهه غريبن جو انصاف سان فيصلو ڪري ٿو، تہ سندس تخت سدائين قائم رهندو. 15لٺ ۽ تنبيهه جو ڪلمو ڏاهپ ڏين ٿا، پر پنهنجي حال تي ڇڏيل ٻار پنهنجي ماءُ کي شرمندو ڪري ٿو. 16جڏهن بدڪار وڌن ٿا تڏهن بدڪاري وڌي ٿي، پر سچار بدڪارن جو زوال ڏسندا. 17پنهنجي پٽ کي ادب سيکار، تہ هو توکي آرام ڏيندو ۽ تنهنجي دل کي خوشي بخشيندو. 18جتي الهام ناهي اتي ماڻهو بي لغام ٿي پون ٿا، پر مبارڪ آهي اهو جيڪو شريعت تي عمل ڪري ٿو. 19نوڪر رڳو ڳالهين سان نہ سڌرندو؛ جيتوڻيڪ اهو سمجھي ٿو، تڏهن بہ نہ مڃيندو. 20ڇا تون ڪنهن اهڙي ماڻهوءَ کي ڏسين ٿو جيڪو پنهنجي ڳالهائڻ ۾ جلدبازي ڪري ٿو؟ ان کان بيوقوف لاءِ وڌيڪ اميد آهي. 21جيڪڏهن ننڍپڻ کان نوڪر کي لاڏ سان پاليو وڃي، تہ آخر ۾ اهو وارث جهڙو ٿي پوندو. 22ڪاوڙيل ماڻهو جھيڙو اٿاري ٿو، ۽ تيز مزاج ماڻهو ڪيترائي گناهه ڪري ٿو. 23ماڻهوءَ جو غرور کيس هيٺ ڪري ٿو، پر عاجز روح عزت حاصل ڪري ٿو. 24چور جو ساٿي پاڻ جو دشمن آهي؛ هو لعنت ٻڌي ٿو پر ڪجهه نہ ٿو چوي. a a v24 ’لعنت‘ هڪ عام قسم آهي، جيڪو هر ان شخص کي جنهن ڏوهه ڏٺو هجي، اڳيان اچي شاهدي ڏيڻ جو پابند ڪري ٿو. 25ماڻهوءَ جو خوف ڄار وڇائي ٿو، پر جيڪو اسان جي پيءُ تي ڀروسو ڪري ٿو سو سلامت رکيو ويندو. 26ڪيترائي حاڪم جي مهربانيءَ جا طالب آهن، پر ماڻهوءَ لاءِ انصاف اسان جي پيءُ کان ملي ٿو. 27ناانصاف ماڻهو سچارن لاءِ نفرت جوڳو آهي، ۽ سڌو ماڻهو بدڪارن لاءِ نفرت جوڳو آهي.