چرته چې کوم اِلهام نۀ وى
د واکمنانو، غوسو او ماشومانو په اړه. کله چې صادقان وده وکړي خلک خوشحاله وي، او کله چې بدکاران واکمني وکړي ساندې وهي. احمق خپله ټوله غوسه بهر باسي، او بېړنی خبرې کوونکی تر احمق بدتر دی. چېرې چې وحې نه وي، خلک بې لګامه کېږي.
29 1څوک چې بار بار سمولے شى خو د اورېدو نه اِنکار کوى، هغه به ناببره داسې مات شى چې بيا به روغ نۀ شى. 2کله چې صادقان ترقى کوى، نو خلق خوشحالى کوى، خو کله چې بدکاران حکومت کوى، نو خلق فرياد کوى. 3هغه سړے چې د حِکمت سره مينه کوى، خپل پلار ته خوشحالى ورکوى، خو څوک چې د کسبيو ملګرتيا کوى، هغه خپل مال برباد کوى. 4بادشاه په اِنصاف سره ملک ته ثبات ورکوى، خو څوک چې د رشوت لالچ لرى، هغه يې ورانوى. 5هغه سړے چې د خپل ګاونډى خوشامد کوى، 6بد سړے د خپلې ګناه په دام کښې بندېږى، خو صادقان سندرې وائى او خوشحالى کوى. 7صادقان د غريبانو د اِنصاف پرواه کوى، خو بدکاران داسې پوهه نۀ لرى. 8ملنډى وهونکى ښار ته اور اچوى، خو حِکمت والا غصه ساړه کوى. 9کله چې حِکمت والا سړے د کوم بېعقل سره محکمې ته ځى، نو بېعقل غصه کوى او ملنډې وهى، او سلامتى نشته. 10وينه تويونکى د بېعيبو سره کينه ساتى او د نېکانو د مرګ په تلاش کښې وى. 11بېعقل خپله ټوله غصه راباسى، خو حِکمت والا سړے هغه ساتى او ځان آرام ساتى. 12کۀ کوم حُکمران د دروغو اورېدو ته غوږ ونيسى، 13غريب سړے او ظالم په دې کښې يو شان دى: زمونږ پلار د دواړو سترګو ته رڼا ورکوى. 14کۀ بادشاه د غريبانو په حقله په اِنصاف فيصله وکړى، 15امسا او د تربيت خبره حِکمت ورکوى، خو هغه بچے چې خپل حال ته پرېښودے شى، خپلې مور ته شرم راوړى. 16کله چې بدکاران ترقى کوى، نو ګناه هم زياتيږى، خو صادقان به د بدکارانو زوال ويني. 17خپل زوئ ته تربيت ورکوه، نو هغه به تا ته سکون درکوى؛ هغه به ستا زړۀ ته خوشحالى راوړى. 18چرته چې کوم اِلهام نۀ وى، نو خلق بېلارې کيږى، خو برکت دے په هغه چا باندې چې د شريعت پابندى کوى. 19نوکر يوازې په خبرو سره نۀ شى سمېدلے؛ اګر چې هغه پوهيږى، خو اطاعت به نۀ کوى. 20آيا تۀ داسې سړے وينې چې په خبرو کښې تلوار کوى؟ د هغۀ په نسبت د بېعقل زيات اُميد شته. 21کۀ تۀ خپل نوکر د ماشومتوب نه لاس وساتې، نو په آخر کښې به هغه د وارث په شان شى. 22قهرجن سړے جګړه راپاروى، او تود مزاج سړے ډېرې ګناهونه کوى. 23د سړى تکبر هغه ښکته کوى، خو د عاجزۍ روح عزت مومى. 24د غل ملګرے د خپل ځان دښمن وى؛ هغه لعنت اورى خو هيڅ نۀ وائى. a a v24 دا ”لعنت“ يو عام قسم دے چې هر هغه څوک چې جُرم ليدلے وى، هغه مجبوروى چې مخکښې راشى او ګواهى ورکړى. 25د اِنسان وېره دام جوړوى، خو څوک چې په زمونږ پلار باندې توکل کوى، هغه خوندى ساتلے شى. 26ډېر خلق د حاکم رضا لټوى، خو د اِنسان دپاره اِنصاف د زمونږ پلار له خوا نه راځى. 27بېانصافه سړے د صادقانو دپاره د نفرت وړ دے، او نېک سړے د بدکارانو دپاره د نفرت وړ دے.
