Ang Mensahe sang Iloy para sa Isa ka Hari

Isa ka reyna nga iloy nagapaandam sa iya anak nga hari nga ang alak nagapalipat sa mga manuggahom sang mga kinamatarong sang mga ginapigos, gani dapat sia magpamulong para sa mga wala sing tingog. Dayon ang larawan sang isa ka abilidaran nga asawa nga nagabakal sang mga uma, nagapanegosyo nga may ganansya, nagaobra tubtob sa kadudulman, kag ginadayaw sa mga gawang sang siyudad.

Kapitulo 31.

Ang mga pulong ni Hari Lemuel—ang mensahe nga gintudlo sa iya sang iya iloy: Ano, anak ko? Ano, anak sang akon tiyan? Ano, anak sang akon mga panaad? Dili mo ihatag ang imo kusug sa mga babayi, ukon ang imo mga dalanon sa mga nagalaglag sang mga hari. Indi para sa mga hari, Lemuel—indi para sa mga hari ang pag-inom sang alak, ukon para sa mga pangulo ang paghandum sang mabaskog nga ilimnon. Kay kon mag-inom sila, malimtan nila ang ginsugo kag tikason nila ang kinamatarung sang tanan nga ginapigos. Hatagi sang mabaskog nga ilimnon ang nagakapatay, kag sang alak ang mga ara sa mapait nga kasakit. Pabay-i sila nga mag-inom kag malimtan ang ila kaimolon, kag indi na magdumdum sang ila kalisud. Ibuka ang imo baba para sa mga apa, para sa kinamatarung sang tanan nga ginbayaan nga kabus. Ibuka ang imo baba, maghukom sing matarung, kag apinan ang kinamatarung sang mga imol kag mga kinawad-an.

Ang Takus nga Babayi

Ang takus nga babayi—sin-o ang makakita sa iya? Labi pa sia kabilidhon sang sa mga alahas. Ang tagipusoon sang iya bana nagasalig sa iya, kag indi sia makulangan sang bisan ano nga bilidhon. Ginahimo niya ang maayo sa iya kag indi ang malain, sa tanan nga adlaw sang iya kabuhi. Nagapangita sia sang bulbol kag lino, kag nagapangabudlay sing kinabubut-on nga mga kamot. Kaangay sia sang mga sakayan sang mga negosyante, nga nagadala sang iya pagkaon gikan sa malayo. Nagabangon sia samtang gab-i pa, nagahatag sang pagkaon sa iya panimalay, kag mga bahin para sa iya mga alagad nga babayi. Ginausisa niya ang isa ka uma kag ginabakal ini; gikan sa bunga sang iya mga kamot nagatanum sia sang ulubasan. Ginaputos niya ang iya kaugalingon sang kusug kag ginapabaskog ang iya mga butkon. Nabatyagan niya nga mapuslanon ang iya patigayon; ang iya suga wala nagakapatay sa kagab-ihon. Ginabutang niya ang iya mga kamot sa ginlililingan, kag ginakapyutan sang iya mga kamot ang ginlanudluran. Ginabuksan niya ang iya kamot sa mga imol kag ginauntay ang iya mga kamot sa mga kinawad-an. Wala sia nagakahadluk para sa iya panimalay kon magnieve, kay ang tanan sa iya panimalay napanaptan sing mapula. Nagahimo sia sang mga tabon para sa iya kaugalingon; ang iya panapton maayo nga lino kag purpura. Ang iya bana kilala sa mga gawang, kon magpungko sia upod sa mga tigulang sang duta. Nagahimo sia sang mga panapton nga lino kag ginabaligya ini, kag nagahatag sang mga wagkus sa mga negosyante. Kusug kag dungog amo ang iya panapton, kag nagakadlaw sia sa mga adlaw nga magaabut. Ginabuka niya ang iya baba nga may kaalam, kag ang matutum nga pagtudlo yara sa iya dila. Ginabantayan niya ang mga dalanon sang iya panimalay kag wala sia nagakaon sang tinapay sang katamad. Ang iya mga anak nagabangon kag ginatawag sia nga bulahan; ang iya bana man, kag ginadayaw niya sia: “Madamu nga mga anak nga babayi ang naghimo sing maisug, apang ginalabwan mo sila tanan.” Ang gayon malimbungon kag ang katahum umalagi, apang ang babayi nga nagatahud sa aton Amay—sia pagadayawon. Ihatag sa iya ang bunga sang iya mga kamot, kag pabay-i nga dayawon sia sang iya mga binuhatan sa mga gawang.