Sang Guru Ngandika
Kohelet nggoleki teges “ing sangisoring srengenge,” lan saka pandeleng kang kaiket ing bumi iku Sang Juru Kotbah nyawang Gusti Allah minangka kang adoh lan ora kena dimangerteni—disebut mung Gusti Allah, arang banget Rama. Nanging tilase astane ana ing endi-endi: saben peparing becik ing urip padinan iku asale saka astane.
1 1Pangandikane Sang Guru, putrane Prabu Dawud, raja ing Yerusalem. a a v1 Kitab Kohelet iku paseksene Kohelet—‘Sang Juru Kotbah’ utawa ‘Panjenengane kang nglumpukake pasamuwan.’ Ing saindhenging kitab iki Kohelet nyebut Gusti Allah kanthi cara kang adoh, ora tau nganggo asma kang raket, yaiku ‘Rama.’ Kitab iki ngemot rasa kesel kang jujur tumraping urip kang dilakoni ‘ing sangisoring srengenge’—tanpa cedhake Rama kita kang wis kababar. Gusti Yesus rawuh kanggo nyedhakake Sang Rama (Yokanan 14:9). 2“Bener-bener fana,” pangandikane Sang Guru, “bener-bener fana! Samubarang kabeh iku fana.”
3Apa kang dioleh wong saka sakehe pagawean kang disangga kanthi rekasa ing sangisoring srengenge? 4Saturunan lunga, lan saturunan teka, nanging bumi tetep langgeng. 5Srengenge mlethek lan srengenge angslup, banjur rerikatan bali menyang panggonan pamlethekane. 6Angin midid ngidul banjur mingser ngalor; mubeng-mubeng tansah lumaku, tansah bali ing puteran lakune. 7Kabeh kali padha mili menyang sagara, nanging sagara ora tau kebak; kali-kali mau bali menyang etuke, banjur mili maneh. 8Samubarang kabeh nggawe sayah, ngluwihi kang bisa diucapake dening sapa bae; mripat ora marem anggone ndeleng, lan kuping ora kebak dening pangrungu. 9Apa kang wis ana iku kang bakal ana, lan apa kang wis ditindakake iku kang bakal ditindakake; ora ana barang anyar ing sangisoring srengenge. 10Apa ana barang kang bisa dituding dening wong, kang banjur dikandhakake, “Delengen, iki anyar”? Iku wis ana, ing jaman-jaman sadurunge kita. 11Ora ana pengeling-eling tumrap wong-wong kang wis padha kepungkur, lan uga wong-wong kang bakal teka ora bakal dieling-eling dening wong-wong kang nusuli.
Panggolekane Suleman
12Aku, Sang Guru, dadi raja nguwasani Israel ing Yerusalem. 13Aku wis masrahake atiku kanggo nggoleki lan nyinaoni kanthi kawicaksanan samubarang kang ditindakake ing sangisoring langit—sawijining pakaryan kang nggawe sengsara, kang diparingake dening Gusti Allah marang manungsa supaya padha ngrekasa. 14Aku weruh sakehe panggawe kang ditindakake ing sangisoring srengenge, lah—kabeh iku fana, mung mburu angin. 15Apa kang bengkong ora bisa diluruske, lan apa kang kurang ora bisa diitung. 16Aku ngucap ing batinku, “Delengen, aku wis dadi gedhe lan oleh kawicaksanan kang ngluwihi kabeh wong kang mrentah Yerusalem sadurunge aku; atiku wis nyipati akeh kawicaksanan lan kawruh.” 17Aku nyawisake pikiranku kanggo nyumurupi kawicaksanan, lan uga edan-edanan sarta kabodhoan; aku ngerti yen iki uga mung mburu angin. 18Awit saya akeh kawicaksanan, saya akeh susah, lan saya akeh kawruh, saya akeh prihatin.