معلم ڳالهائي ٿو

واعظ ”سج هيٺ“ معنيٰ ڳولي ٿو، ۽ انهيءَ زميني نظر کان استاد خدا کي پري ۽ ناقابلِ فهم ڏسي ٿو—جنهن کي رڳو خدا سڏيو ويو آهي، گهٽ ئي پيءُ. پر پوءِ به سندس نشان هر هنڌ آهن: عام زندگيءَ جي هر چڱي سوکڙي سندس هٿ مان اچي ٿي.

باب 1.

يروشلم ۾ بادشاهه، داؤد جي پٽ، معلم جا ڪلام. ^a معلم چوي ٿو تہ ”بلڪل ناپائيدار،“ ”بلڪل ناپائيدار! سڀ ڪجهه ناپائيدار آهي.“

انسان کي پنهنجي ان سڄي محنت مان ڇا حاصل ٿئي ٿو، جنهن ۾ هو سج هيٺان مشقت ڪري ٿو؟ هڪ نسل وڃي ٿو ۽ ٻيو نسل اچي ٿو، پر زمين سدائين قائم رهي ٿي. سج اڀري ٿو ۽ سج لهي ٿو، ۽ تڪڙ ۾ پنهنجي اڀرڻ واري هنڌ ڏانهن موٽي ٿو. هوا ڏکڻ ڏانهن وهي ٿي ۽ اتر ڏانهن ڦري ٿي؛ ڦرندي ڦرندي هلي ٿي، ۽ پنهنجي چڪر تي موٽندي رهي ٿي. سڀ نديون سمنڊ ڏانهن وهن ٿيون، تڏهن بہ سمنڊ ڪڏهن نہ ٿو ڀرجي؛ نديون پنهنجي سرچشمي ڏانهن موٽي وري وهن ٿيون. سڀ شيون ٿڪائيندڙ آهن، ايتريون جو ڪو بيان نہ ٿو ڪري سگهي؛ اک ڏسڻ سان ڍئي نہ ٿي، ۽ نڪي ڪن ٻڌڻ سان ڀرجي ٿو. جيڪو ٿي چڪو آهي سو ئي ٿيندو، ۽ جيڪو ڪيو ويو آهي سو ئي ڪيو ويندو؛ سج هيٺان ڪجهه بہ نئون ناهي. ڇا ڪا اهڙي شيءِ آهي جنهن ڏانهن اشارو ڪري ڪو چوي تہ ”ڏس، هيءَ نئين آهي“؟ اها تہ اڳ ۾ ئي، اسان کان اڳئين دورن ۾ موجود هئي. اڳين لاءِ ڪا ياد ناهي، جيڪي اڳ ۾ ٿي گذريا؛ ۽ جيڪي اڃا ايندا تن کي بہ پوءِ ايندڙ ياد نہ ڪندا.

سليمان جي ڳولا

آءٌ معلم يروشلم ۾ اسرائيل تي بادشاهه هوس. مون پنهنجي دل لڳائي تہ حڪمت سان ڳولي ۽ پرکي ڏسان تہ آسمان هيٺان جيڪي ڪجهه ٿئي ٿو سو ڇا آهي. اها هڪ ڏکوئيندڙ مشقت آهي جيڪا خدا ماڻهن کي ڏني آهي تہ ان ۾ ڏک سهن. مون سج هيٺان ٿيندڙ سڀ ڪم ڏٺا، ۽ ڏس، سڀ ناپائيدار آهن، هوا جي پٺيان ڊوڙڻ آهي. جيڪو ٽيڙو آهي سو سڌو نہ ٿو ٿي سگهي، ۽ جيڪو گهٽ آهي سو ڳڻيو نہ ٿو وڃي. مون پاڻ سان چيو تہ ”ڏس، آءٌ وڏو ٿيو آهيان ۽ مون کان اڳ يروشلم تي حڪومت ڪندڙ سڀني کان وڌيڪ حڪمت حاصل ڪئي آهي؛ منهنجي دل گهڻي حڪمت ۽ علم ڏٺو آهي.“ مون حڪمت کي، ۽ چريائپ ۽ بيوقوفيءَ کي سڃاڻڻ لاءِ پنهنجو ذهن لڳايو؛ مون ڄاتو تہ هيءَ بہ هوا جي پٺيان ڊوڙڻ آهي. ڇاڪاڻ تہ گهڻي حڪمت سان گهڻو غم اچي ٿو، ۽ جيتري وڌيڪ علم، اوتري وڌيڪ ڏک.