መክብብ 1

1 ¹በኢየሩሳሌም ንጉሥ የሆነው የዳዊት ልጅ የመምህሩ ቃላት እነዚህ ናቸው። ^a a v1 መጽሐፈ መክብብ የቀሃሌት ኑዛዜ ነው — ‘ሰባኪው’ ወይም ‘ጉባኤን የሚሰበስብ’ ማለት ነው። በመጽሐፉ ሁሉ ቀሃሌት ስለ እግዚአብሔር የሚናገረው እንደ ሩቅ አምላክ ባለ አነጋገር ነው፤ የቅርበት ስም የሆነውን ‘አባት’ን ከቶ አልተመኘም። መጽሐፉ የአባታችን የተገለጠ ቅርበት በሌለበት ‘ከፀሐይ በታች’ የሚኖረውን ሕይወት እውነተኛ ድካም ይጠብቃል። ኢየሱስ አብን ለማቅረብ ይመጣል (ዮሐንስ 14፥9)። ²“ፈጽሞ ኅላፊ ነው፣” ይላል መምህሩ፤ “ፈጽሞ ኅላፊ ነው! ሁሉም ኅላፊ ነው።”

³ሰው ከፀሐይ በታች ከሚደክምበት ድካሙ ሁሉ ምን ያተርፋል? ⁴አንድ ትውልድ ያልፋል፤ ሌላ ትውልድም ይመጣል፤ ምድር ግን ለዘላለም ጸንታ ትኖራለች። ⁵ፀሐይ ትወጣለች፤ ፀሐይም ትጠልቃለች፤ ወደምትወጣበትም ስፍራ ፈጥና ትመለሳለች። ⁶ነፋስ ወደ ደቡብ ይነፍሳል፤ ወደ ሰሜንም ይዞራል፤ እየተዟዟረ ይሄዳል፤ በመዞሪያውም ዙሪያ ዘወትር ይመለሳል። ⁷ወንዞች ሁሉ ወደ ባሕር ይፈስሳሉ፤ ባሕር ግን ከቶ አይሞላም፤ ወንዞችም ወደ መነሻቸው ተመልሰው እንደ ገና ይፈስሳሉ። ⁸ነገር ሁሉ አድካሚ ነው፤ ማንም ሊገልጸው ከሚችለው በላይ ነው፤ ዓይን በማየት አይጠግብም፤ ጆሮም በመስማት አይሞላም። ⁹የነበረው ነገር ወደ ፊት የሚሆነው ነው፤ የተደረገውም ነገር ወደ ፊት የሚደረገው ነው፤ ከፀሐይ በታች አዲስ ነገር የለም። ¹⁰ማንም ሰው ጠቁሞ፣ “እነሆ፣ ይህ አዲስ ነው” ሊል የሚችለው ነገር አለን? ያም ነገር ከእኛ በፊት በነበሩት ዘመናት አስቀድሞ ነበረ። ¹¹ቀድመው ለነበሩት መታሰቢያ የለም፤ ወደ ፊት የሚመጡትም እንኳ ከበኋላ በሚከተሉአቸው ዘንድ አይታወሱም።

የሰሎሞን ፍለጋ

¹²እኔ መምህሩ፣ በኢየሩሳሌም በእስራኤል ላይ ንጉሥ ነበርሁ። ¹³ከሰማይ በታች የሚደረገውን ሁሉ በጥበብ ለመፈለግና ለመመርመር ልቤን ሰጠሁ፤ ይህም እግዚአብሔር ለሰው ልጆች ይደክሙበት ዘንድ የሰጠ መከራ የበዛበት ሥራ ነው። ¹⁴ከፀሐይ በታች የሚደረገውን ሥራ ሁሉ አየሁ፤ እነሆም፣ ሁሉም ኅላፊ ነው፤ ነፋስንም እንደ መከተል ነው። ¹⁵የጠመመውን ማቅናት አይቻልም፤ የጎደለውንም መቍጠር አይቻልም። ¹⁶በልቤ እንዲህ አልሁ፦ “እነሆ፣ ከእኔ በፊት በኢየሩሳሌም ይገዙ ከነበሩት ሁሉ ይልቅ ተለቅሁ፤ ጥበብንም አበዛሁ፤ ልቤም ብዙ ጥበብንና ዕውቀትን አየ።” ¹⁷ጥበብን፣ እብደትንና ስንፍናንም ለማወቅ ልቤን አተኰርሁ፤ ይህም ደግሞ ነፋስን እንደ መከተል እንደ ሆነ ተረዳሁ። ¹⁸ጥበብ በበዛ ቍጥር ኀዘን ይበዛልና፤ ዕውቀትም በጨመረ ቍጥር ትካዜ ይጨምራል።