Nyoba Kesenengan

Sang Guru nyoba samubarang kang bisa dibangun nganggo dhuwit, omah, kebon anggur, patamanan, para penyanyi, bandha, lan nemokake yen kasenengan lan kasil iku padha kosonge, awit wong wicaksana mati kaya wong bodho lan ahli warise bisa ngentekake kabeh. Kang isih ana mung mangan, ngombe lan nyambut gawe, peparinge asta Allah.

Pasal 2.

Ing atiku aku kandha: “Mara, kowe bakal dakcoba nganggo kesenengan; rasakna apa kang becik.” Nanging iki uga ora langgeng. Bab guyon aku kandha: “Iku edan,” lan bab kesenengan: “Apa gunane?”

Ing atiku aku njajagi kepriye carane nyenengake awakku nganggo anggur—atiku isih nuntun aku kanthi kawicaksanan—lan nyekel kabodhoan, nganti aku bisa weruh apa kang becik ditindakake dening manungsa ing sangisoring langit sajrone dina-dina uripe kang mung sethithik iku. Aku nindakake pakaryan-pakaryan kang gedhe. Aku mbangun omah-omah kanggo awakku dhewe lan nandur kebon anggur. Aku gawe kebon-kebon lan taman-taman kanggo awakku dhewe, lan ing kono nandur sakehing wit woh-wohan. Aku gawe blumbang-blumbang banyu kanggo ngelebi alas wit-witan kang lagi thukul. Aku tuku batur tukon lanang lan wadon, sarta duwe batur kang lair ing omahku uga. Aku duwe pepanthan sapi lan wedhus kang luwih akeh tinimbang sapa wae sadurunge aku ing Yerusalem. Aku nglumpukake salaka lan emas kanggo awakku dhewe, raja-brana para raja lan tanah-tanah. Aku duwe penyanyi lanang lan wadon, sarta kang nyenengake atine wong lanang—selir akeh. Mulane aku dadi gedhe, luwih gedhe tinimbang kabeh wong sadurunge aku ing Yerusalem; lan kawicaksananku tetep ana ing aku. Apa wae kang dikarepake mripatku, ora dakpenging. Atiku ora dakalang-alangi saka kabungahan apa wae, awit atiku bungah ing sakabehing pakaryanku, lan iki dadi opahku saka kabeh pakaryanku. Banjur aku nyawang kabeh kang wis ditindakake dening tanganku lan rekasa kang dakedegake kanggo nindakake iku, lan kabeh iku ora langgeng, mung mburu angin; ora ana kang kaolehake ing sangisoring srengenge.

Kawicaksanan Nglawan Kabodhoan

Banjur aku mikir ngenani kawicaksanan, kaedanan, lan kabodhoan. Awit apa kang bisa ditindakake dening wong kang nggenteni raja? Mung apa kang wis tau ditindakake. Aku weruh yen kawicaksanan iku luwih maedahi tinimbang kabodhoan, kaya dene pepadhang luwih maedahi tinimbang pepeteng. Wong wicaksana iku duwe mripat ing sirahe, nanging wong bodho mlaku ing pepeteng. Ewasemono aku ngreti yen pepesthen kang padha tumiba marang wong kabeh. ^a Banjur aku mikir: “Pepesthene wong bodho iku uga dadi pepesthenku. Yen mangkono, apa gunane aku dadi wicaksana banget?” Lan aku mutusake yen iki uga ora langgeng. Wong wicaksana, kaya wong bodho, ora bakal dieling-eling nganti suwe; ing dina kang bakal teka loro-lorone padha dilalekake. Kepriye dene wong wicaksana mati padha kaya wong bodho! Mulane aku sengit marang urip, awit pakaryan kang ditindakake ing sangisoring srengenge iku gawe susahku; kabeh iku ora langgeng, mung mburu angin.

Rekasa kang Ditinggal kanggo Wong Liya

Aku sengit marang sakabehing rekasaku ing sangisoring srengenge, awit aku kudu ninggal iku marang wong kang bakal nggenteni aku. Sapa kang ngreti apa dheweke bakal wicaksana apa bodho? Ewasemono dheweke bakal nguwasani kabeh kang wis dakudi nganggo kawicaksananku ing sangisoring srengenge. Iki uga ora langgeng.

Mulane atiku banjur kelangan pangarep-arep ngenani sakabehing rekasa kang wis dakrekasakake ing sangisoring srengenge. Ana wong kang nyambut gawe kanthi kawicaksanan, kawruh, lan kaprigelan, ewasemono kudu ninggal kabeh iku supaya dinikmati dening wong kang ora tau nyambut gawe kanggo iku. Iki uga ora langgeng, sawijining piala kang gedhe. Apa kang kaolehake dening wong saka sakabehing rekasa lan ihtiyar atine kang direkasakake ing sangisoring srengenge? Kabeh dinane iku nekakake kasusahan, pakaryane nekakake kasedhihan; malah ing wayah bengi pikirane ora oleh ngaso. Iki uga ora langgeng. Ora ana kang luwih becik tumrap manungsa katimbang mangan, ngombe, lan ngrasakake kabungahan saka pakaryane. Iki uga, miturut pandelengku, asale saka astane Gusti Allah, awit tanpa Panjenengane, sapa kang bisa mangan utawa sapa kang bisa ngrasakake kabungahan? Gusti Allah maringi kawicaksanan, kawruh, lan kabungahan marang wong kang ndadekake renaning panggalihe, nanging marang wong dosa Panjenengane maringi pakaryan nglumpukake lan nglimpokake, mung kanggo masrahake iku marang wong kang gawe renaning panggalihe Gusti Allah. Iki uga ora langgeng, mung mburu angin.