பிரசங்கி 2

2 ¹என் இருதயத்தில் நான் சொன்னேன்: “வா, இன்பத்தினால் உன்னைச் சோதித்துப் பார்ப்பேன்; நல்லதை அனுபவி.” ஆனால் இதுவும் நிலையற்றதாய் இருந்தது. ²நகைப்பைக் குறித்து, “இது பைத்தியம்” என்றும், இன்பத்தைக் குறித்து, “இது எதைச் சாதிக்கிறது?” என்றும் சொன்னேன்.

³வானத்தின் கீழ் மனிதர் தங்கள் வாழ்நாளின் சில நாட்களில் செய்வதற்கு எது நல்லது என்பதைக் காணும்வரை—என் இருதயம் இன்னும் ஞானத்தினால் என்னை நடத்திக்கொண்டிருக்கையில்—திராட்சரசத்தினால் என் சரீரத்தை எப்படி மகிழ்விப்பது என்றும், மூடத்தனத்தைப் பற்றிக்கொள்வது எப்படி என்றும் என் இருதயத்தில் ஆராய்ந்தேன். ⁴பெரிய கிரியைகளை நான் மேற்கொண்டேன். எனக்கென வீடுகளைக் கட்டி, திராட்சத்தோட்டங்களை நாட்டினேன். ⁵எனக்கென தோட்டங்களையும் பூங்காக்களையும் உண்டாக்கி, அவற்றில் எல்லாவிதமான கனிமரங்களையும் நாட்டினேன். ⁶வளர்ந்துவரும் மரங்களுள்ள ஒரு காட்டிற்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சும்படி எனக்கென தண்ணீர்த் தடாகங்களை உண்டாக்கினேன். ⁷வேலைக்காரரையும் வேலைக்காரிகளையும் நான் வாங்கினேன், வீட்டில் பிறந்த அடிமைகளும் எனக்கு இருந்தார்கள். எனக்கு முன்னே எருசலேமில் இருந்த யாவரையும்விட மிகுதியான மாட்டு மந்தைகளும் ஆட்டு மந்தைகளும் எனக்கு இருந்தன. ⁸வெள்ளியையும் பொன்னையும், ராஜாக்களின் மற்றும் நாடுகளின் திரவியத்தையும் எனக்கென சேர்த்தேன். பாடகர்களையும் பாடகிகளையும், மனுஷரின் இன்பங்களையும்—திரளான மறுமனையாட்டிகளையும் நான் பெற்றுக்கொண்டேன். ⁹இப்படியாக நான் பெரியவனானேன், எருசலேமில் எனக்கு முன்னிருந்த யாவரையும்விடப் பெரியவனானேன்; என் ஞானமும் என்னோடே நிலைத்திருந்தது. ¹⁰என் கண்கள் விரும்பியது எதையும் நான் தடைபண்ணவில்லை. எந்த மகிழ்ச்சியையும் என் இருதயத்திற்கு மறுக்கவில்லை; ஏனெனில் என் எல்லா வேலையிலும் என் இருதயம் மகிழ்ந்தது, இதுவே என் எல்லா வேலைக்கும் எனக்குக் கிடைத்த பலனாயிருந்தது. ¹¹பின்பு என் கைகள் செய்த எல்லாவற்றையும், அதைச் செய்யப் படும் பிரயாசத்தையும் நான் கூர்ந்து நோக்கினேன்; அவையெல்லாம் நிலையற்றதும், காற்றைப் பிடிக்கும் முயற்சியுமாய் இருந்தன; சூரியனுக்குக் கீழே எந்த ஆதாயமும் இல்லை.

மூடத்தனத்திற்கு எதிரான ஞானம்

¹²ஆகையால் ஞானத்தையும், பைத்தியத்தையும், மூடத்தனத்தையும் சிந்திக்க நான் திரும்பினேன். ராஜாவின் வாரிசாக வருபவன் என்ன செய்யக்கூடும்? ஏற்கெனவே செய்யப்பட்டதை மட்டுமே. ¹³இருளைப்பார்க்கிலும் வெளிச்சத்திற்கு அதிக மேன்மை இருப்பதுபோல, மூடத்தனத்தைப்பார்க்கிலும் ஞானத்திற்கு அதிக ஆதாயம் உண்டு என்று கண்டேன். ¹⁴ஞானமுள்ளவனுடைய கண்கள் அவன் தலையில் இருக்கின்றன, ஆனால் மூடன் இருளில் நடக்கிறான். ஆயினும் இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே கதிதான் நேரிடுகிறது என்று நான் உணர்ந்தேன். ^a a v14 “அவன் தலையில் கண்கள் இருக்கின்றன” என்பது ஒரு எபிரெய வழக்கு: ஞானமுள்ளவன் தெளிவாய்ப் பார்க்கிறான். ¹⁵அப்பொழுது நான் நினைத்தேன்: “மூடனுக்கு நேரிடும் கதியே எனக்கும் நேரிடும். அப்படியானால் நான் ஏன் இவ்வளவு ஞானமுள்ளவனாயிருந்தேன்?” இதுவும் நிலையற்றதே என்று தீர்மானித்தேன். ¹⁶ஞானமுள்ளவனும் மூடனைப்போலவே நெடுநாள் நினைவுகூரப்படமாட்டான்; வரப்போகும் நாட்களில் இருவரும் மறக்கப்படுவார்கள். ஞானமுள்ளவனும் மூடனைப்போலவே மரிக்கிறானே! ¹⁷எனவே வாழ்க்கையை நான் வெறுத்தேன்; ஏனெனில் சூரியனுக்குக் கீழே செய்யப்படும் வேலை என்னை வேதனைப்படுத்தியது; அதெல்லாம் நிலையற்றதும், காற்றைப் பிடிக்கும் முயற்சியுமாய் இருந்தது.

அந்நியனுக்கு விட்டுவைக்கப்படும் பிரயாசம்

¹⁸சூரியனுக்குக் கீழே நான் பட்ட எல்லாப் பிரயாசத்தையும் வெறுத்தேன்; ஏனெனில் எனக்குப்பின் வருகிறவனுக்கு அதை நான் விட்டுவைக்க வேண்டியிருக்கிறது. ¹⁹அவன் ஞானமுள்ளவனாயிருப்பானோ, மூடனாயிருப்பானோ, யார் அறிவார்? ஆயினும் சூரியனுக்குக் கீழே என் ஞானத்தினால் நான் பிரயாசப்பட்ட எல்லாவற்றையும் அவன் கைப்பற்றுவான். இதுவும் நிலையற்றதே.

²⁰ஆகையால் சூரியனுக்குக் கீழே நான் பிரயாசப்பட்ட எல்லா உழைப்பையும் குறித்து என் இருதயத்தை நம்பிக்கையிழக்கச் செய்தேன். ²¹ஒருவன் ஞானத்தோடும், அறிவோடும், திறமையோடும் உழைக்கலாம், ஆயினும் அதற்காக ஒருபோதும் உழைக்காதவன் அதை அனுபவிக்கும்படி எல்லாவற்றையும் விட்டுவைக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதுவும் நிலையற்றதும், பெரிய தீமையுமாய் இருக்கிறது. ²²சூரியனுக்குக் கீழே ஒருவன் படுகிற எல்லாப் பிரயாசத்தினாலும், அவனுடைய இருதயத்தின் விடாமுயற்சியினாலும் அவனுக்கு என்ன ஆதாயம்? ²³அவனுடைய நாட்களெல்லாம் துக்கத்தையும், அவனுடைய வேலை வேதனையையும் தருகின்றன; இரவிலும்கூட அவன் மனதிற்கு இளைப்பாறுதல் இல்லை. இதுவும் நிலையற்றதே. ²⁴புசித்துக் குடித்து, தன் வேலையில் மகிழ்வதைத்தவிர மனிதனுக்கு நல்லது வேறொன்றுமில்லை. இதுவும் தேவனுடைய கரத்திலிருந்து வருகிறது என்று நான் கண்டேன், ²⁵ஏனெனில் அவரைத் தவிர, யார் புசிக்கக்கூடும், யார் இன்பம் அனுபவிக்கக்கூடும்? ²⁶தமக்குப் பிரியமானவனுக்குத் தேவன் ஞானத்தையும், அறிவையும், மகிழ்ச்சியையும் தருகிறார்; ஆனால் பாவிக்கோ சேர்த்துக் குவிக்கும் வேலையைத் தருகிறார், அதைத் தேவனுக்குப் பிரியமானவனிடம் ஒப்படைக்கும்படியே. இதுவும் நிலையற்றதும், காற்றைப் பிடிக்கும் முயற்சியுமாய் இருக்கிறது.