સભાશિક્ષક 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹મેં મારા મનમાં કહ્યું, “ચાલ, હું તને સુખથી પારખી જોઉં; જે સારું છે તે ભોગવ.” પણ એય ક્ષણિક નીવડ્યું. ²હાસ્ય વિશે મેં કહ્યું, “એ તો ગાંડપણ છે,” અને સુખ વિશે, “એ શું સાધે છે?”

³દ્રાક્ષારસથી મારા શરીરને કેમ પ્રફુલ્લિત કરવું—છતાં મારું મન જ્ઞાનથી મને દોરતું રહ્યું—અને મૂર્ખતાને કેમ પકડવી એ મેં મારા મનમાં તપાસ્યું, જ્યાં સુધી હું જોઉં કે આકાશ નીચે પોતાના જીવનના થોડા દિવસોમાં માણસોએ કરવા માટે શું સારું છે. ⁴મેં મોટાં કામ હાથ ધર્યાં. મેં પોતાને માટે ઘરો બાંધ્યાં અને દ્રાક્ષાવાડીઓ રોપી. ⁵મેં પોતાને માટે બગીચા અને ઉદ્યાનો બનાવ્યાં, અને તેમાં જાતજાતનાં ફળનાં વૃક્ષો રોપ્યાં. ⁶વધતાં વૃક્ષોના વનને સિંચવા માટે મેં પોતાને માટે પાણીનાં તળાવો બનાવ્યાં. ⁷મેં દાસ અને દાસીઓ ખરીદ્યાં, અને ઘરમાં જન્મેલા દાસો પણ મારી પાસે હતા. યરુશાલેમમાં મારી પહેલાંના કોઈ પણ કરતાં મોટાં ઢોરઢાંખર અને ઘેટાંબકરાંનાં ટોળાં મારી પાસે હતાં. ⁸મેં પોતાને માટે ચાંદી અને સોનું, રાજાઓ અને પ્રાંતોનો ખજાનો એકઠો કર્યો. મેં ગાનારા અને ગાનારીઓ મેળવ્યાં, અને પુરુષોને આનંદ આપનારી—ઘણી ઉપપત્નીઓ મેળવી. ⁹એમ હું મહાન થયો, યરુશાલેમમાં મારી પહેલાંના સૌ કરતાં મહાન; અને મારું જ્ઞાન મારી સાથે રહ્યું. ¹⁰મારી આંખોએ જે કંઈ ઇચ્છ્યું તે મેં અટકાવ્યું નહિ. મેં મારા મનને કોઈ આનંદ નકાર્યો નહિ, કારણ, મારા સર્વ કામમાં મારું મન આનંદ પામતું હતું, અને મારા સર્વ કામનું મને એ જ ફળ મળ્યું. ¹¹પછી મેં મારા હાથે કરેલાં સર્વ કામ અને તે કરવામાં મેં વેઠેલી મહેનત પર નજર કરી, અને એ બધું ક્ષણિક હતું, પવનની પાછળ દોડવા જેવું; સૂર્ય નીચે કશો લાભ ન થયો.

મૂર્ખતા સામે જ્ઞાન

¹²પછી હું જ્ઞાન, ગાંડપણ અને મૂર્ખતા પર વિચાર કરવા વળ્યો. કેમ કે રાજાની પછી આવનાર શું કરી શકે? જે અગાઉ થઈ ચૂક્યું છે તે જ. ¹³મેં જોયું કે જેમ અંધકાર કરતાં અજવાળામાં વધારે લાભ છે, તેમ મૂર્ખતા કરતાં જ્ઞાનમાં વધારે લાભ છે. ¹⁴જ્ઞાની માણસની આંખો તેના માથામાં છે, પણ મૂર્ખ અંધકારમાં ચાલે છે. તોપણ મેં જાણ્યું કે તે સૌને એક જ અંત પ્રાપ્ત થાય છે. ^a a v14 “આંખો તેના માથામાં છે” એ હિબ્રૂ રૂઢિપ્રયોગ છે: જ્ઞાની માણસ સ્પષ્ટ જુએ છે. ¹⁵પછી મેં વિચાર્યું, “મૂર્ખનો અંત મારો પણ છે. તો પછી હું આટલો બધો જ્ઞાની કેમ થયો?” અને મેં નક્કી કર્યું કે એય ક્ષણિક છે. ¹⁶મૂર્ખની જેમ જ્ઞાની પણ લાંબા સમય સુધી યાદ રહેશે નહિ; આવનારા દિવસોમાં બન્ને ભુલાઈ જાય છે. અરે, મૂર્ખોની જેમ જ જ્ઞાની પણ કેવા મરણ પામે છે! ¹⁷તેથી મેં જીવનને ધિક્કાર્યું, કારણ, સૂર્ય નીચે થતું કામ મને દુઃખ આપતું હતું; એ બધું ક્ષણિક છે, પવનની પાછળ દોડવા જેવું.

પારકાને સોંપાતી મહેનત

¹⁸મેં સૂર્ય નીચેની મારી સર્વ મહેનતને ધિક્કારી, કેમ કે મારી પછી આવનારને મારે તે મૂકી જવી પડશે. ¹⁹કોણ જાણે તે જ્ઞાની થશે કે મૂર્ખ? તોપણ સૂર્ય નીચે મેં મારા જ્ઞાનથી જેને માટે મહેનત કરી તે બધા પર તે અધિકાર ચલાવશે. એય ક્ષણિક છે.

²⁰તેથી સૂર્ય નીચે મેં જે સર્વ મહેનત કરી તે વિશે મેં મારા મનને નિરાશામાં સોંપી દીધું. ²¹કોઈ માણસ જ્ઞાન, બુદ્ધિ અને કૌશલ્યથી મહેનત કરે, તોપણ જેણે તેને માટે કદી મહેનત કરી નથી તેને ભોગવવા માટે તે બધું મૂકી જવું પડે છે. એય ક્ષણિક છે, મોટી બદી છે. ²²સૂર્ય નીચે માણસ જે સર્વ મહેનત અને મનની તનતોડ કરે છે તેથી તેને શો લાભ થાય છે? ²³તેના સર્વ દિવસો શોક લાવે છે, તેનું કામ દુઃખ; રાતે પણ તેના મનને આરામ મળતો નથી. એય ક્ષણિક છે. ²⁴માણસને માટે ખાવું, પીવું અને પોતાના કામમાં આનંદ માણવો એના કરતાં સારું કશું નથી. મેં જોયું કે એય ઈશ્વરના હાથથી છે, ²⁵કેમ કે તેમના વિના કોણ ખાઈ શકે કે કોણ આનંદ માણી શકે? ²⁶ઈશ્વર પોતાને પ્રસન્ન કરનાર માણસને જ્ઞાન, બુદ્ધિ અને આનંદ આપે છે, પણ પાપીને તે એકઠું કરવાનું અને ભેગું કરવાનું કામ આપે છે, જેથી તે ઈશ્વરને પ્રસન્ન કરનારને સોંપે. એય ક્ષણિક છે, પવનની પાછળ દોડવા જેવું.