ଶୁଣିବା ନିମନ୍ତେ ନିକଟକୁ ଯାଅ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଯାଅ, କହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ତୁମ କଥା ଅଳ୍ପ ରଖ ଓ ଯାହା ମାନତ କର ତାହା ପରିଶୋଧ କର। ଟଙ୍କାକୁ ଭଲ ପାଇବା କେବେ ତୃପ୍ତି ଦିଏ ନାହିଁ, ଗୋଟିଏ ଖରାପ ଉଦ୍ୟମରେ ଧନ ଲୋପ ପାଇପାରେ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେପରି ଉଲଗ୍ନ ଆସିଥିଲ ସେପରି ଉଲଗ୍ନ ଚାଲିଯାଅ। ନିଜ ପରିଶ୍ରମର ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାନ।

ଅଧ୍ୟାୟ 5।

ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ଆପଣା ପାଦ ସମ୍ଭାଳି ଚାଲ। ଶୁଣିବା ନିମନ୍ତେ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ବଳିଦାନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ନିମନ୍ତେ ନୁହେଁ—ସେମାନେ ମନ୍ଦ କର୍ମ କରୁଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଆପଣା ମୁଖକୁ ଆତୁର କର ନାହିଁ, ପୁଣି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ହୃଦୟକୁ ଚଞ୍ଚଳ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ—ଈଶ୍ଵର ସ୍ଵର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମ୍ଭେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛ, ଏଣୁ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ଅଳ୍ପ ରଖ। କାରଣ ଅଧିକ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ସ୍ଵପ୍ନ ଆସେ, ପୁଣି ଅଧିକ ବାକ୍ୟରୁ ମୂର୍ଖର ସ୍ଵର ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିକଟରେ ମାନତ କର, ସେତେବେଳେ ତାହା ପରିଶୋଧ କରିବାକୁ ବିଳମ୍ବ କର ନାହିଁ—ମୂର୍ଖମାନଙ୍କଠାରେ ତାହାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ନାହିଁ। ଯାହା ମାନତ କର, ତାହା ପରିଶୋଧ କର। ମାନତ କରି ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ନ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ମାନତ ନ କରିବା ଭଲ। ଆପଣା ମୁଖକୁ ତୁମ୍ଭ ଶରୀରକୁ ପାପ କରାଇବା ପାଇଁ ଦିଅ ନାହିଁ, କିଅବା ତାହା ଭ୍ରାନ୍ତି ଥିଲା ବୋଲି ଦୂତକୁ କୁହ ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭ ସ୍ଵରରେ ଈଶ୍ଵର କାହିଁକି କ୍ରୋଧ କରିବେ ଓ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତକୃତ କର୍ମ ବିନାଶ କରିବେ? ^a କାରଣ ଅନେକ ସ୍ଵପ୍ନ ଓ ଅନେକ ବାକ୍ୟରେ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ବାଷ୍ପ ଅଛି। ଏଣୁ ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଭୟ କର।

ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଭୂମିର ଲାଭ

ଯଦି ତୁମ୍ଭେ କୌଣସି ପ୍ରଦେଶରେ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ନ୍ୟାୟ ଓ ଧାର୍ମିକତାର ଲଙ୍ଘନ ଦେଖ, ତେବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅ ନାହିଁ—ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ଉପରେ ତାହାଠାରୁ ଉଚ୍ଚତର ଜଣେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆହୁରି ଉଚ୍ଚତରମାନେ ଅଛନ୍ତି। ତଥାପି ଭୂମିର ଲାଭ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିମନ୍ତେ; ରାଜା ମଧ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଦ୍ଵାରା ସେବିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଯେ ଧନ ଭଲ ପାଏ, ସେ କେବେ ତୃପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯେ ସମ୍ପତ୍ତି ଭଲ ପାଏ, ସେ କେବେ ଯଥେଷ୍ଟ ଆୟ ପାଏ ନାହିଁ। ଏହା ମଧ୍ୟ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ। ସମ୍ପତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ତାହା ଭୋଗ କରିବା ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି—ତାହା ଆପଣା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବା ଛଡ଼ା ତାହାର ଅଧିକାରୀର କଅଣ ଲାଭ?

ଶ୍ରମଜୀବୀ ଅଳ୍ପ ବା ବହୁତ ଖାଉ, ତାହାର ନିଦ୍ରା ସୁମଧୁର; ମାତ୍ର ଧନୀର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ତାହାକୁ ନିଦ୍ରା ଯିବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ।

ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ଏକ ଦୁଃଖଦାୟୀ ମନ୍ଦ ବିଷୟ ଦେଖିଅଛି: ଅଧିକାରୀ ଆପଣା କ୍ଷତି ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରି ରଖିଅଛି। ସେହି ଧନ ଅଶୁଭ ବ୍ୟବସାୟରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ପୁଣି ସେ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲେ ହେଁ ତାହା ନିମନ୍ତେ ଛାଡ଼ିଯିବାକୁ କିଛି ହିଁ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେ ଆପଣା ମାତାର ଉଦରରୁ ଯେପରି ଆସିଥିଲା, ସେହିପରି ଉଲଙ୍ଗ ହୋଇ ଫେରିଯାଏ, ଯେପରି ଆସିଥିଲା ସେହିପରି ଯାଏ, ଆପଣା ପରିଶ୍ରମରୁ ହସ୍ତରେ ନେଇଯିବା ପାଇଁ କିଛି ହିଁ ପାଏ ନାହିଁ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ଦୁଃଖଦାୟୀ ମନ୍ଦ ବିଷୟ: ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲା, ସେହିପରି ଯାଏ। ବାୟୁ ନିମନ୍ତେ ପରିଶ୍ରମ କରି ତାହାର କଅଣ ଲାଭ? ସେ ଆପଣାର ସମସ୍ତ ଦିନ ଅନ୍ଧକାରରେ, ବହୁ ବିରକ୍ତି, ପୀଡ଼ା ଓ କ୍ରୋଧ ସହିତ ଭୋଜନ କରେ।

ଏହା ମୁଁ ଦେଖିଅଛି: ଈଶ୍ଵର ଜୀବନର ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ ଦିନ ଦିଅନ୍ତି, ସେହି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପରିଶ୍ରମ କରେ, ସେଥିରେ ଭୋଜନ ପାନ କରିବା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖିବା ଭଲ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ—କାରଣ ତାହା ହିଁ ତାହାର ଅଂଶ। ଆହୁରି, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ଵର କାହାକୁ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ତାହା ଭୋଗ କରିବାର, ଆପଣା ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଓ ଆପଣା ପରିଶ୍ରମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବାର ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି—ତାହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଦାନ। ସେ ଆପଣା ଜୀବନର ଦିନସବୁ ଅଳ୍ପ ସ୍ମରଣ କରିବ, କାରଣ ଈଶ୍ଵର ତାହାକୁ ତାହାର ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖନ୍ତି।