பிரசங்கி 5

5 ¹தேவனுடைய ஆலயத்திற்குள் நுழையும்போது உன் அடிகளைக் காத்துக்கொள். மூடர்கள் செலுத்தும் பலியை செலுத்துவதற்கல்ல, கேட்பதற்காகவே அணுகிச் செல்—தாங்கள் தீமை செய்கிறோம் என்பதை அவர்கள் அறியாதிருக்கிறார்கள். ²உன் வாயை அவசரப்படுத்தாதே, தேவனுக்கு முன்பாக ஒரு வார்த்தை சொல்ல உன் இருதயம் துரிதப்படாதிருப்பதாக—தேவன் பரலோகத்தில் இருக்கிறார், நீ பூமியில் இருக்கிறாய்; ஆகையால் உன் வார்த்தைகள் சிலவாயிருக்கட்டும். ³மிகுந்த வேலைப்பாட்டினால் கனவு உண்டாகிறது, மிகுந்த வார்த்தைகளினால் மூடனின் சத்தமும் உண்டாகிறது. ⁴நீ தேவனுக்கு ஒரு பொருத்தனையைச் செய்தால், அதைச் செலுத்தத் தாமதிக்காதே—மூடர்களில் அவருக்குப் பிரியமில்லை. நீ பொருத்தனை செய்ததைச் செலுத்து. ⁵பொருத்தனை செய்து அதை நிறைவேற்றாமலிருப்பதைவிட, பொருத்தனை செய்யாதிருப்பதே நல்லது. ⁶உன் வாய் உன்னைப் பாவத்தில் விழச்செய்ய இடங்கொடாதே; அது தவறு என்று தூதுவனிடம் சொல்லாதே. உன் சத்தத்தின்மேல் தேவன் ஏன் கோபங்கொண்டு உன் கைவேலையை அழிக்கவேண்டும்? ^a a v6 தூதுவன் என்பவன் தேவனுக்காகப் பொருத்தனைகளை ஏற்று அவற்றைப் பதிவுசெய்த ஆலய அதிகாரி அல்லது ஆசாரியன். ⁷ஏனெனில் மிகுந்த கனவுகளிலும் மிகுந்த வார்த்தைகளிலும் அழிந்துபோகும் மாயையே உண்டு. ஆகையால் தேவனுக்குப் பயந்திரு.

ஒடுக்குதலும் நிலத்தின் பலனும்

⁸ஒரு மாகாணத்தில் ஏழை ஒடுக்கப்படுவதையும், நியாயமும் நீதியும் மீறப்படுவதையும் நீ கண்டால், அதைக்குறித்து வியப்படையாதே—ஒரு அதிகாரியின்மேல் அவனைவிட உயர்ந்தவன் கண்காணிக்கிறான், அவர்களுக்கும் மேலாக மேலானவர்கள் நிற்கிறார்கள். ⁹ஆயினும் நிலத்தின் பலன் யாவருக்கும் உரியது; ராஜாவுக்குங்கூட வயலே பணிசெய்கிறது.

¹⁰பணத்தை விரும்புகிறவனுக்கு ஒருபோதும் திருப்தியில்லை; செல்வத்தை விரும்புகிறவனுக்கு ஒருபோதும் போதிய வருமானமில்லை. இதுவும் அழிந்துபோகும் மாயையே. ¹¹செல்வம் பெருகும்போது அதை உண்டு தீர்ப்பவர்களும் பெருகுகிறார்கள்—தன் கண்களால் அதைப் பார்ப்பதைத் தவிர அதன் உரிமையாளனுக்கு என்ன ஆதாயம்?

¹²வேலைசெய்கிறவன் கொஞ்சம் சாப்பிட்டாலும் அதிகம் சாப்பிட்டாலும் அவனுடைய நித்திரை இனிதாயிருக்கும்; ஆனால் ஐசுவரியவானுடைய பரிபூரணம் அவனைத் தூங்கவிடாது.

¹³சூரியனுக்குக் கீழே மனதை நோகச்செய்யும் ஒரு தீமையை நான் கண்டேன்: உரிமையாளன் தனக்கே கேடாக வைத்திருக்கும் செல்வம். ¹⁴அந்தச் செல்வம் ஒரு கேடான முயற்சியில் அழிந்துபோயிற்று; அவன் ஒரு மகனைப் பெற்றபோது, அவனுக்குக் கொடுக்க அவன் கையில் ஒன்றும் மிஞ்சவில்லை. ¹⁵தன் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்து வந்தபடியே, நிர்வாணியாய் அவன் திரும்பிப்போகிறான்; வந்தபடியே போகிறான்; தன் பிரயாசத்திலிருந்து தன் கையில் எடுத்துச்செல்ல ஒன்றையும் கொண்டுபோவதில்லை. ¹⁶இதுவும் கசப்பான தீமையே: அவன் வந்தபடியே அப்படியே போகிறான். காற்றுக்காகப் பிரயாசப்பட்டதினால் அவனுக்கு என்ன ஆதாயம்? ¹⁷தன் நாட்களெல்லாம் அவன் இருளிலே சாப்பிடுகிறான்; மிகுந்த மனச்சஞ்சலத்தோடும், நோயோடும், கோபத்தோடும் இருக்கிறான்.

¹⁸நான் கண்டது இதுவே: தேவன் அளிக்கும் ஜீவனுள்ள சில நாட்களில், சூரியனுக்குக் கீழே ஒருவன் படும் எல்லாப் பிரயாசத்திலும் புசித்து, பானம்பண்ணி, நன்மையைக் காண்பது நல்லதும் தகுதியானதுமாயிருக்கிறது—ஏனெனில் அதுவே அவனுடைய பங்கு. ¹⁹மேலும், தேவன் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தையும், உடைமைகளையும், அவற்றை அனுபவிக்கும் வல்லமையையும் கொடுத்து, தன் பங்கை ஏற்று, தன் பிரயாசத்தில் மகிழ்ச்சி காணும்படி செய்தால்—அது தேவனுடைய ஈவு. ²⁰தேவன் அவனுடைய இருதயத்தின் மகிழ்ச்சியால் அவனைப் பரபரப்பாய் வைத்திருப்பதால், அவன் தன் ஜீவனுள்ள நாட்களை அரிதாகவே நினைவுகூருவான்.