واعظ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹چڱو نالو بهترين عطر کان بهتر آهي، ۽ مرڻ جو ڏينهن ڄمڻ جي ڏينهن کان بهتر آهي. ²ماتم جي گھر ۾ وڃڻ ضيافت جي گھر ۾ وڃڻ کان بهتر آهي، ڇالاءِ تہ اهو هر ڪنهن جو انجام آهي، ۽ جيئرن کي گھرجي تہ اهو دل تي رکن. ³غم کِلڻ کان بهتر آهي، ڇالاءِ تہ اداس چهرو دل لاءِ چڱو آهي. ⁴عقلمندن جي دل ماتم جي گھر ۾ آهي، پر بيوقوفن جي دل عيش جي گھر ۾ آهي. ⁵عقلمند جي ملامت ٻڌڻ بيوقوفن جو گيت ٻڌڻ کان بهتر آهي. ⁶جيئن ديڳ هيٺان ڪنڊن جو ڦڙڦڙاٽ ٿئي ٿو، تيئن بيوقوف جو کِلڻ آهي. هي بہ فاني آهي. ⁷يقيناً ظلم عقلمند کي بيوقوف بڻائي ٿو، ۽ رشوت دل کي بگاڙي ٿي. ⁸ڳالهه جي پڄاڻي ان جي شروعات کان بهتر آهي، ۽ صبر وارو روح مغرور روح کان بهتر آهي. ⁹ڪاوڙجڻ ۾ پنهنجي روح کي تڪڙو نہ ڪر، ڇالاءِ تہ ڪاوڙ بيوقوفن جي جھوليءَ ۾ ويھندي آهي. ¹⁰نہ چئہ تہ ”اڳيان ڏينهن انهن ڏينهن کان ڇو بهتر هئا؟“ ڇالاءِ تہ اهو سوال تون عقل سان نہ ٿو پڇين. ¹¹ميراث سان گڏ حڪمت چڱي آهي، ۽ سج ڏسندڙن لاءِ فائدو آهي. ^a a v11 ’سج ڏسندڙ‘ جيئرن لاءِ عبراني محاورو آهي — يعني جيڪي اڃا جيئرا آهن. ¹²ڇالاءِ تہ حڪمت پناهه آهي، جيئن پيسو بہ پناهه آهي، پر علم جو فائدو هي آهي تہ حڪمت رکندڙ جي جان کي حڪمت بچائي ٿي. ¹³خدا جي ڪم تي ڌيان ڏي: جيڪو هن ٽيڙو ڪيو آهي، تنهن کي سڌو ڪير ڪري سگھندو؟ ¹⁴خوشحاليءَ جي ڏينهن ۾ خوش رهه، ۽ مصيبت جي ڏينهن ۾ سوچ ڪر: خدا هڪڙي کي بہ ۽ ٻئي کي بہ ٺاهيو آهي، تہ جيئن ڪو بہ ماڻهو پنهنجي پٺيان ايندڙ ڪا شيءِ معلوم نہ ڪري سگھي.

¹⁵پنهنجن فاني ڏينهن ۾ مون سڀ ڪجھ ڏٺو آهي: سچار ماڻهو پنهنجي سچائيءَ ۾ مري ٿو، ۽ بدڪار ماڻهو پنهنجي بدڪاريءَ ۾ ڊگھي حياتي گذاري ٿو. ¹⁶حد کان وڌيڪ سچار نہ ٿيءُ، ۽ پاڻ کي حد کان وڌيڪ عقلمند نہ بڻاءِ؛ تون پنهنجو پاڻ کي ڇو برباد ڪرين ٿو؟ ¹⁷حد کان وڌيڪ بدڪار نہ ٿيءُ، ۽ بيوقوف نہ ٿيءُ—پنهنجي وقت کان اڳ ڇو مرين؟ ¹⁸هي پڪڙڻ ۽ اهو بہ هٿان نہ ڇڏڻ چڱو آهي، ڇالاءِ تہ جيڪو خدا کان ڊڄي ٿو سو ٻنهي مان سلامت نڪري اچي ٿو. ¹⁹حڪمت عقلمند کي شهر جي ڏهن حاڪمن کان وڌيڪ طاقتور بڻائي ٿي. ²⁰يقيناً ڌرتيءَ تي ڪو بہ اهڙو سچار ناهي جيڪو نيڪي ڪري ۽ ڪڏهن گناهه نہ ڪري. ²¹ان کان سواءِ، جيڪي ڪجھ ماڻهو چون ٿا سو سڀ دل تي نہ رک، نہ تہ پنهنجي نوڪر کي تو تي لعنت ڪندي ٻڌندين، ²²ڇالاءِ تہ تنهنجي دل پاڻ ڄاڻي ٿي تہ ڪيترائي ڀيرا تو ٻين تي لعنت ڪئي آهي. ²³هي سڀ مون حڪمت سان آزمايو. مون چيو تہ ”آءٌ عقلمند ٿيڻ جو پڪو ارادو ڪيان ٿو“—پر اها منهنجي وس کان ٻاهر هئي. ²⁴جيڪو ڪجھ آهي سو پري ۽ ڏاڍو اونهو آهي—ان کي ڪير ڳولي سگھي ٿو؟ ²⁵مون پنهنجي دل حڪمت ۽ شين جي مجموعي کي ڄاڻڻ، پرکڻ ۽ ڳولڻ ڏانهن، ۽ بيوقوفيءَ جي برائي ۽ ديوانگيءَ واري بيوقوفيءَ کي ڄاڻڻ ڏانهن ڦيري. ²⁶آءٌ ڏسان ٿو تہ اها عورت موت کان بہ وڌيڪ تلخ آهي: سندس دل ڦاسا ۽ جال آهي، سندس هٿ زنجير آهن. خدا جي آڏو چڱو ماڻهو ان کان بچي ٿو؛ گنهگار ان ۾ ڦاسي ٿو.

²⁷”ڏس، مون هي لڌو آهي،“ معلم ٿو چوي، ”هڪ کي ٻئي سان گڏيندي مجموعو ڏسڻ لاءِ، ²⁸جنهن کي منهنجو روح ڳوليندو رهيو، پر مون نہ لڌو. هزار ۾ هڪ مرد مون لڌو، پر انهن سڀني ۾ هڪ عورت مون نہ لڌي. ²⁹ڏس، رڳو هي مون لڌو: خدا انسان کي سڌو ٺاهيو، پر هنن ڪيتريون ئي چالون ڳوليون.“