እቲ ዝነብር

ካብ ናብ ቤት ድግስ ምኻድ ናብ ቤት ሓዘን ምኻድ ይሕሽ፥ ህያዋን ንሞት ኣብ ልቦም የንብርዎ እዮም እሞ። ተግሳፅ ካብ ምቍላጥ ይሕሽ፥ ትዕግስቲ ኻብ ትዕቢት ይሕሽ፥ ናብ ክልቲኡ ወገን ምውሳኽ ከዓ ንሰብ የጥፍኦ። እቲ መምህር ንጥበብ ደለያ፥ ካብኡ ኸም ዝረሓቐት ድማ ይእመን፦ እግዚኣብሄር ንሰባት ቅኑዓት ገይሩ፥ ንሳቶም ግና ብዙሕ ሜላታት መሃዙ።

ምዕራፍ 7።

ጥዑም ስም ካብ ክቡር ሽቱ ይሕሽ፥ መዓልቲ ሞት ድማ ካብ መዓልቲ ልደት ትሕሽ። ናብ ቤት ሓዘን ምኻድ ካብ ናብ ቤት ድግስ ምኻድ ይሕሽ፤ እዙይ መወዳእታ ኵሉ ሰብ እዩ እሞ፥ ህያዋን ኣብ ልቦም የንብርዎ። ሓዘን ካብ ስሓቕ ይሕሽ፥ ጉሁይ ገፅ ንልቢ ፅቡቕ እዩ እሞ። ልቢ ጠቢባን ኣብ ቤት ሓዘን እዩ፥ ልቢ ዓያሱ ግና ኣብ ቤት ተድላ እዩ። ተግሳፅ ጠቢባን ምስማዕ ካብ መዝሙር ዓያሱ ምስማዕ ይሕሽ። ከምቲ ኣብ ትሕቲ ድስቲ ዝነድድ እሾዅ፥ ስሓቕ ዓሻ ኸምኡ እዩ። እዙይውን ከንቱ እዩ። ብሓቂ ግፍዒ ንጠቢብ ናብ ዓሻ ይልውጦ፥ ጉቦ ድማ ንልቢ የጥፍእ። መወዳእታ ነገር ካብ መጀመርትኡ ይሕሽ፥ ዕጉስ መንፈስ ከዓ ካብ ዕቡይ መንፈስ ይሕሽ። ብመንፈስካ ንምቝጣዕ ኣይትቀላጠፍ፥ ቝጥዓ ኣብ ሕቚፊ ዓያሱ ይሓድር እዩ እሞ። “ናይ ቀደም መዓልቲታት ካብዘን ስለምንታይ ይሕሽ ነበረ?” ኢልካ ኣይትበል፤ ነዝ ዝሓተትካዮ ካብ ጥበብ ኣይኮነን እሞ። ጥበብ ምስ ርስቲ ፅብቕቲ እያ፥ ነቶም ፀሓይ ዝርእዩ ረብሓ እያ። ^a ጥበብ ከምቲ ገንዘብ መዕቘቢ እያ እሞ፤ ረብሓ ፍልጠት ግና እዙይ እዩ፦ ጥበብ ህይወት እቲ ዝውንና ተድሕን። ግብሪ እግዚኣብሄር ተመልከት፤ እቲ ንሱ ዘጠወዮ መን ከቕንዖ ይኽእል? ብመዓልቲ ራህዋ ተሓጎስ፥ ብመዓልቲ መከራ ኸዓ ኣስተውዕል፤ እግዚኣብሄር ንሓደ ከምቲ ኻልእ ገይሩ እዩ፥ ሰብ ድሕሪኡ ዝኸውን ሓንቲ እኳ ምእንቲ ኸይረክብ።

ብናይ ከንቱ መዓልቲታተይ እዝ ኵሉ ረአኹ፦ ፃድቕ ሰብ ብፅድቁ ክመውት፥ ሓጢኣተኛ ድማ ብክፍኣቱ ነዊሕ ክነብር። ኣዝዩ ፃድቕ ኣይትኹን፥ ኣዝዩ ጠቢብ ከዓ ኣይትኹን፤ ስለምንታይ ንርእስኻ ተጥፍእ? ኣዝዩ ሓጥእ ኣይትኹን፥ ዓሻ ከዓ ኣይትኹን፤ ቅድሚ ጊዜኻ ስለምንታይ ትመውት? ነዝ ምሓዝ፥ ነትን ከዓ ዘይምልቓቕ ፅቡቕ እዩ፤ እቲ ንእግዚኣብሄር ዝፈርሕ ካብ ክልቲኡ ይወፅእ እዩ እሞ። ጥበብ ነቲ ጠቢብ ካብ ዓሰርተ ኣብ ከተማ ዘለዉ ኣሕሉቕ የብርትዖ። ብሓቂ ኣብ ምድሪ ፅቡቕ ዝገብር እሞ ከቶ ዘይሓጥእ ፃድቕ ሰብ የለን። ከምኡ ኸዓ፥ ባርያኻ ኽረግመካ ኸይትሰምዕ፥ ኵሉ ሰብ ዝዛረቦ ኣብ ልብኻ ኣይተንብሮ፤ ንስኻ ባዕልኻ ንኻልኦት ብዙሕ ጊዜ ኸም ዝረገምካ፥ ልብኻ ይፈልጥ እዩ እሞ። ነዝ ዅሉ ብጥበብ ፈተንክዎ። “ጠቢብ ክኸውን ቘሪፀ ኣለኹ” በልኩ፤ ንሱ ግና ካባይ ረሓቐ። እቲ ዘሎ ኵሉ ርሑቕ፥ ዓሚቝ፥ የመና ዓሚቝ እዩ፤ መን ክረኽቦ ይኽእል? ጥበብ ምስ ድምር ነገራት ክፈልጥ፥ ክምርምር፥ ክደልዮ፥ ክፍኣት ዕሽነትን ነቲ ዕብዳን ዝኾነ ዕሽነትን ክፈልጥ ኢለ፥ ልበይ ኣቕናዕኩ። ነታ ሰበይቲ ኻብ ሞት ዝመርር ኾይና ረኸብክዋ፦ ልባ መፈንጠሪታትን መርበብን፥ ኣእዳዋ ኸዓ መቝሕ እዩ። እቲ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሄር ፅቡቕ ዝኾነ ኻብኣ የምልጥ፥ ሓጢኣተኛ ግና ብኣኣ ይተሓዝ።

“እንሆ፥ ዝረኸብክዎ እዙይ እዩ” ይብል እቲ መምህር፥ “ድምር ንምርካብ፥ ሓደ ምስ ካልእ እናደመርኩ፥ ነፍሰይ ገና ዝደለየቶ ግና ዘይረኸብክዎ። ካብ ሽሕ ሓደ ሰብኣይ ረኸብኩ፥ ካብ ኵለን እዚኣተን ግና ሓንቲ ሰበይቲ ኣይረኸብኩን። እንሆ፥ እዙይ ጥራሕ ረኸብኩ፦ እግዚኣብሄር ንሰብ ቅኑዕ ገይሩ ፈጠሮ፥ ንሳቶም ግና ብዙሕ ምኽሪ ደለዩ።”