Tilelep, tapi Sasambat

Kanggo pamingpin paduan suara. Dilagukeun nurutkeun lagu “Lili”. Jabur Daud.

Tilelep nepi ka beuheung dina leutak, dibenci tanpa alesan, dipoyok ku nu mabok sarta jadi urang deungeun pikeun dulur-dulurna sorangan, nu nulis jabur nyebutkeun yén sumanget pikeun bumi Ramana anu ngabalukarkeun sakabéh ieu. Maranéhna méré manéhna cuka keur diinum, sarta manéhna ngadoa kalawan sengit ngalawan maranéhna.

Pasal 69.

Salametkeun abdi, nun Ama, margi cai parantos naek nepi kana beuheung abdi.

Abdi tikerelep dina leutak jero, teu aya tincakeun; abdi aya di cai anu jero, sarta caah ngamprukan abdi. Abdi parantos leuleus ku sasambat menta tulung; tikoro abdi parantos garing. Panon abdi lesu ku ngarep-ngarep Ama. Jalma anu mikaijid ka abdi tanpa alesan langkung seueur ti buuk sirah abdi; seueur musuh anu hoyong numpes ka abdi ku bohong-bohongna. Barang anu henteu dipaling ku abdi, kedah dipulangkeun ku abdi ayeuna.

Nun Ama, Ama uninga kana kabodoan abdi; kalepatan abdi henteu kaumpetan ti payuneun Ama. Ulah dugi ka jalma anu ngaharep ka Ama janten wirang ku lantaran abdi, nun Ama, Panglima balad sawarga; ulah dugi ka jalma anu ngupaya Ama janten hina ku lantaran abdi, nun Ama urang Israil. Abdi parantos nandangan wiwirang ku karana Ama; kawiwirangan nutupan beungeut abdi. Abdi parantos jadi semah pikeun dulur-dulur abdi, jalma asing pikeun anak-anak indung abdi.

Karana sumanget ka Bait Ama parantos ngaduruk abdi, sarta sagala cacampah ti jalma anu nyacampah ka Ama murag kana abdi. ^a Waktu abdi ceurik sarta ngarendahkeun diri ku puasa, eta janten cacampah pikeun abdi. Waktu abdi nganggo pakean kasusah jadi papakean abdi, abdi janten bahan seuseurikeun maranehna. Jalma anu dariuk di lawang kota ngaromongkeun abdi, sarta abdi janten kakawihan jalma mabok. ^b

Dupi abdi, paneda abdi ngan ka Ama, nun Ama, dina waktu anu merenah; kalayan jembarna kaasih Ama anu satia, mugi waler abdi, kalayan kayaktian kasalametan ti Ama. Jait abdi tina leutak; ulah dugi ka abdi tikerelep. Luputkeun abdi tina jalma anu mikaijid ka abdi sareng tina cai anu jero. Ulah dugi ka caah ngelebun abdi, atawa jero cai nguntal abdi, atawa liang nutupkeun sungutna ka luhureun abdi.

Waler abdi, nun Ama, margi kaasih Ama anu satia teh sae; kalayan kawelas-asih Ama anu ageung, mugi mikawelas ka abdi. Ulah nyingkiran pameunteu Ama ti abdi-Na, margi abdi nuju kasusahan; mugi gancang waler abdi. Mugi nyaketan abdi sarta nebus abdi; tebus abdi ku karana musuh-musuh abdi.

Ama uninga kana cacampah, kawiwirangan, sareng kahinaan abdi; sadaya lawan abdi aya di payuneun Ama. Cacampah parantos ngaremukkeun haté abdi, sarta abdi leungiteun pangharepan. Abdi milari nu watir, nanging teu aya; sarta milari nu ngupahan, nanging teu kapanggih. Maranehna mere racun pikeun kadaharan abdi, sarta waktu abdi halabhab dibere nginum cuka. ^c

Sing jadi jiret méja anu disadiakeun pikeun maranehna, sarta pésta maranehna jadi jebakan. ^d Sing poék panon maranehna nepi ka teu bisa nenjo, sarta sing bengkung tonggong maranehna salalanggengna. Kucurkeun bebendu Ama ka maranehna, sarta sing nepi amarah Ama anu ngagedur ka maranehna. Sing jadi suwung pakemahan maranehna; ulah aya saurang ogé anu nyicingan kemah-kemahna. ^e Sabab maranehna nganiaya jalma anu ku Ama parantos dipergasa, sarta maranehna ngaromongkeun kanyeri jalma-jalma anu ku Ama diraheutan. Tambahan maranehna ku kasalahan luhureun kasalahan; ulah dugi ka maranehna asup kana kaadilan Ama. Sing dihapus maranehna tina Kitab Kahirupan, sarta ulah kaasup ka golongan jalma bener.

Dupi abdi, keur sangsara sareng nalangsa; mugi kasalametan ti Ama, nun Ama, ngangkat abdi ka tempat anu luhur tur aman.

Abdi badé muji jenengan Rama urang ku kakawihan; abdi badé ngagungkeun Mantenna ku panarimaan. Ieu bakal langkung nyenangkeun manah Rama urang batan sapi jalu, langkung ti banteng anu boga tanduk jeung kuku. Jalma anu handap asor baris nenjo tuluy bungah; maraneh anu néangan Rama urang, sing hirup deui haté maraneh. Sabab Rama urang ngadangu ka jalma anu balangsak sarta henteu ngahina ka umat-Na sorangan anu jaradi tawanan.

Muga langit sareng bumi maruji ka Mantenna, kitu deui laut jeung sagala anu usik di jerona. Sabab Rama urang bakal nyalametkeun Sion sarta ngadegkeun deui kota-kota Yuda; umat-Na bakal maratuh di dinya sarta ngabogaan eta. Turunan abdi-abdi-Na bakal ngawaris eta, sarta jalma anu mikaasih jenengan-Na bakal maratuh di dinya.

Catetan suku

^aJabur 69:9 — Nalika Yesus nyucikeun Bait Allah, murid-murid-Na aringet kana ieu ucapan anu kaserat ngeunaan Anjeunna; Rasul Paulus ningal baris kadua kalaksanakeun dina diri Kristus, anu nanggung hinaan dunya ka Rama.
^bJabur 69:12 — Lawang kota teh tempat kumpul umum urang Israil jaman baheula — tempat para kokolot dariuk, perkara dihukuman, sarta wartos kota sumebar, meh sarua jeung palataran pangadilan.
^cJabur 69:21 — Di luhur salib, Yesus disodoran anggur anu dicampur ampru, sarta anggur haseum dina spons — kasangsaraan anu ditembangkeun ku Daud, anu kalakonan ku Sang Putra mangabad-abad ti harita.
^dJabur 69:22 — Rasul Paulus ngadugikeun ieu ucapan ngeunaan jalma anu titajong ku Al Masih — tapi maksad anjeunna nya eta pikeun kawelasan maranehna, lain pikeun kabinasaanana, sabab ngarep-ngarep sangkan sarerea mulang ka imah.
^eJabur 69:25 — Rasul Petrus ningal ieu ayat kalaksanakeun dina diri Yudas, anu tempatna di antara para rasul ditinggalkeun kosong tuluy dibikeun ka nu séjén.