مزامیر 69

69 ¹ نجاتم ده، ای پدر من، زیرا آب‌ها تا گلویم بالا آمده است.

² در گِل ژرف فرو می‌روم، جایی که جای پا نیست؛ در آب‌های ژرف هستم، و سیلاب مرا فرا می‌گیرد. ³ از فریاد زدن فرسوده شده‌ام در طلبِ کمک؛ گلویم خشک شده است. چشمانم از انتظارِ پدرم تار می‌شود. ⁴ آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند از موهای سرم بیشترند؛ دشمنان بسیاری می‌خواهند مرا با دروغ‌هایشان نابود کنند. آنچه ندزدیده‌ام، اکنون باید بازپس دهم.

⁵ ای پدر من، تو حماقت مرا می‌دانی؛ خطاهایم از تو پنهان نیست. ⁶ مگذار آنان که به تو امید دارند، به‌خاطر من شرمسار شوند، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ مگذار آنان که تو را می‌جویند، به‌سبب من رسوا گردند، ای پدرِ اسرائیل. ⁷ به‌خاطر تو ملامت را متحمل شده‌ام؛ شرمساری چهره‌ام را پوشانده است. ⁸ نزد برادرانم بیگانه شده‌ام، و نزد فرزندان مادرم غریبه.

⁹ زیرا غیرت برای خانهٔ تو مرا فرو خورده است، و ملامت‌های ملامت‌کنندگانِ تو بر من فرود آمده است. ^a a v9 هنگامی که عیسی معبد را پاک ساخت، شاگردانش این کلام را به یاد آوردند که دربارهٔ او نوشته شده بود؛ و پولس مصراع دوم را در مسیح تحقق‌یافته دید، همان که اهانت‌های جهان بر ضدِ پدر را بر خود گرفت. ¹⁰ چون گریستم و با روزه جان خود را فروتن ساختم، همان مایهٔ ملامتم شد. ¹¹ چون جامهٔ ماتم را پوشش خود ساختم، نزد آنان مضحکه شدم. ¹² آنان که بر دروازه می‌نشینند دربارهٔ من سخن می‌گویند، و من ترانهٔ میگساران شده‌ام. ^b b v12 دروازهٔ شهر در اسرائیلِ باستان محلِ گردهماییِ همگانی بود — جایی که مشایخ می‌نشستند، دعاوی داوری می‌شد و خبرهای شهر پخش می‌گشت، بسیار همچون میدانِ دادگستری.

¹³ اما من، دعایم به‌سوی توست، ای پدر من، در زمانِ پسندیده؛ در فراوانیِ محبتِ وفادارت مرا اجابت فرما، به‌راستیِ نجاتت. ¹⁴ مرا از گِل برهان؛ مگذار فرو روم. مرا از آنان که از من نفرت دارند و از آب‌های ژرف رهایی ده. ¹⁵ مگذار سیلاب مرا فرا گیرد، یا ژرفا مرا فرو بلعد، یا هاویه دهان خود را بر من ببندد.

¹⁶ مرا اجابت فرما، ای پدر من، زیرا محبتِ وفادارت نیکوست؛ در شفقتِ عظیمت به من روی آور. ¹⁷ روی خود را از بنده‌ات پنهان مکن، زیرا در تنگنایم؛ مرا زود اجابت فرما. ¹⁸ به من نزدیک شو و مرا فدیه ده؛ به‌سبب دشمنانم مرا رهایی بخش.

¹⁹ تو ملامت و شرمساری و بی‌آبروییِ مرا می‌دانی؛ همهٔ دشمنانم پیشِ روی تواَند. ²⁰ ملامت دلم را شکسته است، و من در نومیدی‌ام. در پیِ همدردی بودم، اما نبود، و در پیِ تسلی‌دهندگان، اما نیافتم. ²¹ به‌جای خوراک زهر به من دادند، و در تشنگی‌ام سرکه به من نوشاندند. ^c c v21 بر صلیب به عیسی شرابِ آمیخته به زردآب دادند و شرابِ ترش بر اسفنجی — همان رنجی که داوود از آن سراییده بود، قرن‌ها بعد در پسر تحقق یافت.

²² باشد که سفرهٔ گستردهٔ پیشِ رویشان دامی گردد، و بزمشان تله‌ای. ^d d v22 پولس این کلام را دربارهٔ آنان که بر مسیحِ موعود لغزیدند نقل کرد — اما مقصودش رحمت بر آنان بود، نه هلاکتشان، در آرزوی آنکه همه به خانه بازآورده شوند. ²³ باشد که چشمانشان تیره گردد تا نبینند، و کمرهایشان را تا ابد خمیده ساز. ²⁴ خشم خود را بر ایشان بریز، و غضبِ سوزانت آنان را دریابد. ²⁵ باشد که اردوگاهشان ویرانه گردد؛ کسی در خیمه‌هایشان ساکن نشود. ^e e v25 پطرس این آیه را در یهودا تحقق‌یافته دید، که جایگاهش در میان رسولان خالی ماند و به دیگری داده شد. ²⁶ زیرا کسی را که تو زده‌ای آزار می‌رسانند، و از دردِ آنان که تو مجروح ساخته‌ای سخن می‌گویند. ²⁷ گناه را بر گناهشان بیفزای؛ مگذار به عدالتِ تو داخل شوند. ²⁸ باشد که از کتابِ حیات محو شوند، و در شمارِ عادلان به حساب نیایند.

²⁹ اما من مصیبت‌زده و دردمندم؛ ای پدر من، باشد که نجاتِ تو مرا در بلندی، در جای امن قرار دهد.

³⁰ نامِ پدر ما را با سرود ستایش خواهم کرد؛ او را با شکرگزاری بزرگ خواهم داشت. ³¹ این پدر ما را بیش از گاوی خشنود خواهد ساخت، بیش از نره‌گاوی با شاخ و سُم. ³² فروتنان این را خواهند دید و شاد خواهند شد؛ ای شما که پدر ما را می‌جویید، باشد که دل‌هایتان زنده گردد. ³³ زیرا پدر ما نیازمندان را می‌شنود و قومِ خود را که در بندند خوار نمی‌شمارد.

³⁴ باشد که آسمان و زمین او را ستایش کنند، دریاها و هر آنچه در آنها می‌جنبد. ³⁵ زیرا پدر ما صَهیون را نجات خواهد داد و شهرهای یهودا را بازخواهد ساخت؛ قومِ او در آنجا ساکن خواهند شد و آن را به تصرف خواهند آورد. ³⁶ نسلِ بندگانش آن را به میراث خواهند برد، و آنان که نامِ او را دوست می‌دارند در آن ساکن خواهند شد.