مزامیر 69

69 ¹ای پدرِ من، مرا نجات بده، زیرا آب‌ها تا گلویم بالا آمده است.

²در گِلِ ژرف فرو می‌روم، جایی که جای پا نیست؛ به آب‌های عمیق درافتاده‌ام، و سیلاب مرا فرو می‌پوشاند. ³از فریادِ کمک‌خواهی فرسوده شده‌ام؛ گلویم خشکیده است. چشمانم در انتظارِ پدرِ من از کار افتاده‌اند. ⁴آنان که بی‌سبب از من نفرت دارند، از موهای سرم بیشترند؛ دشمنانِ بسیار می‌خواهند با دروغ‌هایشان مرا نابود کنند. آنچه را که ندزدیده‌ام، اکنون باید بازپس دهم.

⁵ای پدرِ من، تو نادانیِ مرا می‌دانی؛ خطاهایم از تو پنهان نیست. ⁶مگذار آنان که به تو امید دارند، به‌سببِ من شرمسار شوند، ای پدرِ لشکرهای آسمان؛ مگذار آنان که تو را می‌جویند، به‌خاطرِ من رسوا گردند، ای پدرِ اسرائیل. ⁷من به‌خاطرِ تو ملامت را متحمّل شده‌ام؛ شرم، روی مرا پوشانده است. ⁸نزدِ برادرانم بیگانه شده‌ام، و نزدِ فرزندانِ مادرم غریب.

⁹زیرا غیرت برای خانهٔ تو مرا سوزانده است، و ملامت‌های ملامت‌کنندگانِ تو بر من فرود آمده است. ^a a v9 هنگامی که عیسی معبد را پاک ساخت، شاگردانش این کلام را به یاد آوردند که دربارهٔ او نوشته شده بود؛ و پولس تحقّقِ خطِّ دوم را در مسیح دید، که اهانت‌های جهان را بر ضدِّ پدر متحمّل شد. ¹⁰چون گریستم و با روزه جان خود را فروتن ساختم، همان مایهٔ ملامتِ من گردید. ¹¹چون جامهٔ ماتم را پوشاک خود ساختم، نزدِ آنان مسخره شدم. ¹²آنان که بر دروازه می‌نشینند دربارهٔ من گفتگو می‌کنند، و سرودِ میگساران شده‌ام. ^b b v12 دروازهٔ شهر در اسرائیلِ باستان محلِّ گردهماییِ عمومی بود — جایی که مشایخ می‌نشستند، دعاوی داوری می‌شد و اخبارِ شهر پخش می‌گشت، بسیار همچون میدانِ دادگاه.

¹³امّا من، ای پدرِ من، دعایم به‌سوی توست، در زمانِ پسندیده؛ ای که محبتِ وفادارت فراوان است، مرا اجابت فرما، به‌راستیِ نجاتِ خویش. ¹⁴مرا از گِل برهان؛ مگذار فرو روم. مرا از آنان که از من نفرت دارند و از آب‌های عمیق رهایی ده. ¹⁵مگذار سیلاب مرا فرو پوشاند، یا ژرفا مرا فرو بلعد، یا چاه دهانِ خود را بر من ببندد.

¹⁶ای پدرِ من، مرا اجابت فرما، زیرا محبتِ وفادارت نیکوست؛ به شفقتِ عظیمت به‌سوی من بازگرد. ¹⁷روی خود را از بندهٔ خویش پنهان مکن، زیرا در تنگی هستم؛ مرا به‌زودی اجابت فرما. ¹⁸به من نزدیک شو و مرا رهایی ده؛ به‌خاطرِ دشمنانم مرا فدیه ده.

¹⁹تو ملامت و شرم و بی‌آبروییِ مرا می‌دانی؛ همهٔ خصمانم در برابرِ تو هستند. ²⁰ملامت دلم را شکسته است، و من نومید شده‌ام. در پیِ همدردی گشتم، امّا نبود، و در پیِ تسلی‌دهندگان، امّا نیافتم. ²¹برای خوراکم زهر به من دادند، و برای تشنگی‌ام سرکه نوشانیدند. ^c c v21 بر صلیب به عیسی شرابِ آمیخته به زردآب و بر اسفنجی سرکه دادند — رنجی که داوود سرودِ آن را خواند، قرن‌ها بعد در وجودِ پسر تحقّق یافت.

²²باشد که سفرهٔ گسترده در برابرشان دامی گردد، و بزمشان تله‌ای. ^d d v22 پولس این کلام را دربارهٔ آنان که بر مسیحِ موعود لغزیدند نقل کرد — امّا مقصودِ او رحمت بر ایشان بود، نه هلاکتشان، و آرزو داشت همه به خانه بازآورده شوند. ²³باشد که چشمانشان تاریک شود تا نبینند، و پشتشان را تا به ابد خمیده ساز. ²⁴خشمِ خود را بر ایشان بریز، و غضبِ سوزانت ایشان را فرا گیرد. ²⁵باشد که اردوگاهشان ویران گردد؛ مگذار کسی در خیمه‌هایشان ساکن شود. ^e e v25 پطرس تحقّقِ این آیه را در یهودا دید، که جایگاهش در میانِ رسولان خالی ماند و به دیگری سپرده شد. ²⁶زیرا آن را که تو زده‌ای، آزار می‌رسانند، و از دردِ آنان که تو مجروح ساخته‌ای، سخن می‌گویند. ²⁷تقصیر بر تقصیرشان بیفزای؛ مگذار به عدالتِ تو راه یابند. ²⁸از دفترِ حیات محو شوند، و در شمارِ عادلان نوشته نگردند.

²⁹امّا من ستمدیده و دردمندم؛ ای پدرِ من، بگذار نجاتِ تو مرا به‌سلامت بر بلندی برنشاند.

³⁰نامِ پدر ما را با سرود ستایش خواهم کرد؛ او را با شکرگزاری بزرگ خواهم داشت. ³¹این پدر ما را بیش از گاو خشنود خواهد ساخت، بیش از نرگاوی با شاخ‌ها و سُم‌ها. ³²فروتنان این را خواهند دید و شاد خواهند شد؛ ای شما که پدر ما را می‌جویید، دل‌هایتان زنده گردد. ³³زیرا پدر ما نیازمندان را می‌شنود، و قومِ خود را که در بندند خوار نمی‌شمارد.

³⁴آسمان و زمین او را ستایش کنند، دریاها و هرآنچه در آنها می‌جنبد. ³⁵زیرا پدر ما صَهیون را نجات خواهد داد و شهرهای یهودا را از نو بنا خواهد کرد؛ قومِ او در آنجا ساکن خواهند شد و آن را به تصرّف در خواهند آورد. ³⁶نسلِ بندگانش آن را به میراث خواهند برد، و آنان که نامِ او را دوست می‌دارند در آن ساکن خواهند شد.