زبور 69 FHB Father's Heart Bible™

69 ¹اي منهنجا بابا، مون کي بچاءِ، ڇاڪاڻ تہ پاڻي منهنجي ڳچيءَ تائين چڙهي آيو آهي.

²آءٌ اونهي چڪ ۾ ٻڏي رهيو آهيان، جتي پير ٽڪائڻ جي جاءِ ناهي؛ آءٌ اونهي پاڻيءَ ۾ آهيان، ۽ ٻوڏ مون تان گذري ٿي. ³آءٌ مدد لاءِ پڪاري پڪاري ٿڪجي پيو آهيان؛ منهنجو ڳلو سڪي ويو آهي. منهنجي پيءُ جي واٽ ڏسندي منهنجيون اکيون ٿڪجي ويون آهن. ⁴جيڪي بنا سبب مون سان نفرت ڪن ٿا سي منهنجي مٿي جي وارن کان وڌيڪ آهن؛ ڪيترائي دشمن پنهنجن ڪوڙن سان مون کي ناس ڪرڻ چاهين ٿا. جيڪو مون چورايو ئي نہ، سو هاڻي مون کي موٽائڻو آهي.

⁵اي منهنجا بابا، تون منهنجي بيوقوفي کي ڄاڻين ٿو؛ منهنجون خطائون تو کان لڪل ناهن. ⁶اي آسمان جي لشڪرن جا بابا، تو تي اميد رکندڙن کي منهنجي ڪري شرمندو نہ ٿيڻ ڏي؛ اي اسرائيل جا بابا، تو کي ڳولهيندڙن کي منهنجي سبب بي عزت نہ ٿيڻ ڏي. ⁷تنهنجي خاطر مون ملامت سٺي آهي؛ شرم منهنجو منهن ڍڪي ڇڏيو آهي. ⁸آءٌ پنهنجن ڀائرن لاءِ اوپرو ٿي پيو آهيان، پنهنجي ماءُ جي ٻارن لاءِ بيگانو.

⁹ڇاڪاڻ تہ تنهنجي گهر لاءِ جوش مون کي کائي ويو آهي، ۽ تو کي ملامت ڪندڙن جون ملامتون مون تي اچي پيون آهن. ^a a v9 جڏهن يسوع هيڪل کي پاڪ ڪيو، تڏهن سندس شاگردن کي ياد آيو تہ اهي لفظ سندس باري ۾ لکيل هئا؛ پولس ٻيءَ سٽ کي مسيح ۾ پورو ٿيل ڏٺو، جنهن پيءُ خلاف دنيا جون توهينون پاڻ تي کنيون. ¹⁰جڏهن مون روئي ۽ روزو رکي پاڻ کي نوڙايو، تڏهن اها منهنجي لاءِ ملامت بڻجي وئي. ¹¹جڏهن مون ماتم جا ڪپڙا پنهنجو لباس ڪيا، تڏهن آءٌ هنن لاءِ ٺٺولي بڻجي ويس. ¹²دروازي تي ويهندڙ منهنجي باري ۾ ڳالهائين ٿا، ۽ آءٌ شرابين جو گيت آهيان. ^b b v12 شهر جو دروازو قديم اسرائيل جي عام گڏجڻ جي جاءِ هو — جتي بزرگ ويهندا هئا، ڪيس نبيريا ويندا هئا ۽ شهر جون خبرون پکڙبيون هيون، تقريباً ڪچهريءَ جي چوڪ وانگر.

¹³پر آءٌ، اي منهنجا بابا، منهنجي دعا تو ڏانهن آهي، قبوليت جي وقت ۾؛ پنهنجي لافاني شفقت جي گهڻائيءَ سان مون کي جواب ڏي، پنهنجي نجات جي سچائيءَ سان. ¹⁴مون کي چڪ مان ڪڍ؛ ٻڏڻ نہ ڏي. مون کي نفرت ڪندڙن کان ۽ اونهي پاڻيءَ کان ڇڏاءِ. ¹⁵ٻوڏ کي مون تان گذرڻ نہ ڏي، اونهائيءَ کي بہ مون کي نگلڻ نہ ڏي، ۽ کڏ کي پنهنجو وات مون مٿان بند ڪرڻ نہ ڏي.

¹⁶اي منهنجا بابا، مون کي جواب ڏي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجي لافاني شفقت چڱي آهي؛ پنهنجي وڏي رحم سان مون ڏانهن منهن ڪر. ¹⁷پنهنجي ٻانهي کان پنهنجو منهن نہ لڪاءِ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ مصيبت ۾ آهيان؛ جلد مون کي جواب ڏي. ¹⁸مون وٽ اچي مون کي ڇڏاءِ؛ منهنجي دشمنن جي ڪري مون کي فديو ڏئي آزاد ڪر.

¹⁹تون منهنجي ملامت، منهنجي شرم ۽ منهنجي بي عزتيءَ کي ڄاڻين ٿو؛ منهنجا سڀ دشمن تنهنجي اڳيان آهن. ²⁰ملامت منهنجي دل ٽوڙي ڇڏي آهي، ۽ آءٌ نااميد ٿي پيو آهيان. مون همدردي جي ڳولا ڪئي، پر ڪا نہ هئي، ۽ تسلي ڏيندڙن جي، پر مون کي ڪوبہ نہ مليو. ²¹کاڌي لاءِ مون کي زهر ڏنائون، ۽ منهنجي اُڃ ۾ پيئڻ لاءِ سرڪو ڏنائون. ^c c v21 صليب تي هنن يسوع کي پت ملايل شراب پيش ڪيو، ۽ اسپنج تي کٽو شراب — اهو ئي ڏک جنهن بابت داؤد ڳايو هو، جيڪو صدين پوءِ فرزند ڀوڳيو.

²²هنن جي اڳيان رکيل ميز ڦندو بڻجي وڃي، ۽ سندن ضيافت ڄار بڻجي وڃي. ^d d v22 پولس اهي لفظ انهن بابت نقل ڪيا جن مسيح تي ٺوڪر کاڌي — پر سندس مقصد سندن تي رحم هو، تباهي نہ؛ هن کي تمنا هئي تہ سڀيئي گهر موٽي اچن. ²³سندن اکيون اونداهيون ٿي وڃن تہ جيئن ڏسي نہ سگهن، ۽ سندن پٺيون سدائين جهڪائي ڇڏ. ²⁴پنهنجو غضب هنن تي وهاءِ، ۽ تنهنجي ڀڙڪندڙ ڪاوڙ کين پڪڙي وٺي. ²⁵سندن ڇانوڻي ويران ٿي وڃي؛ سندن خيمن ۾ ڪوبہ نہ وسي. ^e e v25 پطرس هيءَ آيت يهوداه ۾ پوري ٿيندي ڏٺي، جنهن جي رسولن ۾ جاءِ خالي ڇڏي وئي ۽ ٻئي کي ڏني وئي. ²⁶ڇاڪاڻ تہ جنهن کي تو ڌڪ هنيو، تنهن کي اهي ستائين ٿا، ۽ جن کي تو زخمي ڪيو، تن جي ڏک جو ذڪر ڪن ٿا. ²⁷هنن تي ڏوهه مٿان ڏوهه ڳڻ؛ کين تنهنجي سچائيءَ ۾ داخل نہ ٿيڻ ڏي. ²⁸هنن جا نالا زندگيءَ جي ڪتاب مان ميٽيا وڃن، ۽ سچارن سان گڏ نہ ڳڻيا وڃن.

²⁹پر آءٌ مصيبت ۽ ڏک ۾ آهيان؛ اي منهنجا بابا، تنهنجي نجات مون کي مٿانهين جاءِ تي سلامتيءَ سان رکي.

³⁰آءٌ اسان جي پيءُ جي نالي جي ساراهہ گيت سان ڪندس؛ شڪرگذاريءَ سان سندس وڏائي بيان ڪندس. ³¹اها ڳالهہ اسان جي پيءُ کي ڍڳي کان وڌيڪ، سنگن ۽ کُرن واري ڏاند کان بہ وڌيڪ پسند ايندي. ³²عاجز اهو ڏسي خوش ٿيندا؛ اي اسان جي پيءُ کي ڳولهيندڙؤ، اوهان جا دل تازا ٿي وڃن. ³³ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ محتاجن جي ٻڌي ٿو، ۽ پنهنجن قيدي ماڻهن کي نہ ٿو ڌڪاري.

³⁴آسمان ۽ زمين کيس ساراهين، سمنڊ ۽ جيڪي شيون انهن ۾ هلن ٿيون سي بہ. ³⁵ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ صيون کي بچائيندو ۽ يهوداه جا شهر ٻيهر اڏيندو؛ سندس ماڻهو اتي رهندا ۽ ان جا وارث ٿيندا. ³⁶سندس ٻانهن جو اولاد ان جو وارث ٿيندو، ۽ سندس نالي سان پيار ڪندڙ ان ۾ رهندا.