Mga Awit 69

69 ¹ Iligtas mo ako, Ama ko, sapagkat ang tubig ay umabot na sa aking leeg.

² Lumulubog ako sa malalim na putik, na walang matatapakan; Nasa malalim na tubig ako, at tinatangay ako ng baha. ³ Pagod na ako sa pagsigaw ng saklolo; tuyot na ang aking lalamunan. Nanlalabo na ang aking mga mata sa paghihintay sa aking Ama. ⁴ Silang napopoot sa akin nang walang dahilan ay higit pa sa bilang ng buhok sa aking ulo; maraming kaaway ang nagnanais pumuksa sa akin sa pamamagitan ng kanilang kasinungalingan. Ang hindi ko ninakaw, ay kailangan ko ngayong isauli.

⁵ Ama ko, alam mo ang aking kahangalan; ang aking mga kamalian ay hindi nalilingid sa iyo. ⁶ Huwag mong hayaang mapahiya dahil sa akin ang mga umaasa sa iyo, O Ama ng mga hukbo ng langit; huwag mong hayaang malagay sa kahihiyan dahil sa akin ang mga humahanap sa iyo, Ama ng Israel. ⁷ Tiniis ko ang pagkutya alang-alang sa iyo; tinakpan ng kahihiyan ang aking mukha. ⁸ Naging dayuhan ako sa aking mga kapatid, isang taga-labas sa mga anak ng aking ina.

⁹ Sapagkat ang sigasig sa iyong bahay ang tumupok sa akin, at ang mga panlalait ng mga lumalait sa iyo ay bumagsak sa akin. ^a a v9 Nang linisin ni Jesus ang templo, naalala ng kanyang mga alagad ang mga salitang ito na isinulat tungkol sa kanya; nakita ni Pablo na natupad ang ikalawang linya kay Cristo, na nagdala ng mga panlalait ng sanlibutan laban sa Ama. ¹⁰ Nang ako'y umiyak at nagpakumbaba sa pag-aayuno, ito'y naging kadahilanan ng panlalait sa akin. ¹¹ Nang gawin kong kasuotan ang damit-pangluksa, naging katatawanan ako sa kanila. ¹² Silang nakaupo sa pintuang-bayan ay nag-uusap tungkol sa akin, at ako ang awit ng mga lasenggo. ^b b v12 Ang pintuang-bayan ang pampublikong pook-tipunan ng sinaunang Israel — kung saan nauupo ang matatanda, hinahatulan ang mga usapin, at kumakalat ang balita ng bayan, tulad ng isang liwasan sa harap ng hukuman.

¹³ Ngunit tungkol sa akin, ang aking panalangin ay sa iyo, Ama ko, sa isang katanggap-tanggap na panahon; sa kasaganaan ng iyong tapat na pag-ibig, sagutin mo ako, sa katotohanan ng iyong pagliligtas. ¹⁴ Iligtas mo ako sa putik; huwag mong hayaang lumubog ako. Palayain mo ako sa mga napopoot sa akin at sa malalim na tubig. ¹⁵ Huwag mong hayaang tangayin ako ng baha, o lamunin ako ng kalaliman, o isara ng hukay ang bibig nito sa akin.

¹⁶ Sagutin mo ako, Ama ko, sapagkat mabuti ang iyong tapat na pag-ibig; sa iyong dakilang habag, humarap ka sa akin. ¹⁷ Huwag mong itago ang iyong mukha sa iyong lingkod, sapagkat ako'y nasa kagipitan; sagutin mo akong madali. ¹⁸ Lumapit ka sa akin at tubusin mo ako; iligtas mo ako dahil sa aking mga kaaway.

¹⁹ Alam mo ang panlalait sa akin, ang aking kahihiyan, at ang aking kasiraang-puri; nasa harap mo ang lahat ng aking mga kaaway. ²⁰ Winasak ng panlalait ang aking puso, at ako'y nanlulumo. Naghanap ako ng maawain, ngunit wala, at ng mga mang-aaliw, ngunit wala akong makita. ²¹ Binigyan nila ako ng lason bilang aking pagkain, at sa aking pagkauhaw ay binigyan nila ako ng suka upang inumin. ^c c v21 Sa krus ay inalok kay Jesus ang alak na hinaluan ng apdo, at maasim na alak sa isang espongha — ang paghihirap na inawit ni David, na tinupad ng Anak makalipas ang mga siglo.

²² Ang hapag na inihanda sa harap nila ay maging bitag, at ang kanilang pista ay maging silo. ^d d v22 Sinipi ni Pablo ang mga salitang ito tungkol sa mga natisod sa Mesiyas — subalit ang layon niya ay ang kanilang kaawaan, hindi ang kanilang kapahamakan, na naghahangad na ang lahat ay maiuwi. ²³ Padilimin ang kanilang mga mata upang hindi sila makakita, at panatilihing baluktot ang kanilang mga likod magpakailanman. ²⁴ Ibuhos mo sa kanila ang iyong poot, at abutin sila ng iyong nag-aalab na galit. ²⁵ Maging isang kaparangan nawa ang kanilang kampo; walang manirahan sa kanilang mga tolda. ^e e v25 Nakita ni Pedro na natupad ang talatang ito kay Judas, na ang kanyang lugar sa mga apostol ay naiwang bakante at ibinigay sa iba. ²⁶ Sapagkat inuusig nila ang siyang iyong hinampas, at pinag-uusapan nila ang sakit ng mga sinugatan mo. ²⁷ Paratangan mo sila ng kasamaan sa ibabaw ng kasamaan; huwag mo silang hayaang makapasok sa iyong katuwiran. ²⁸ Burahin sila sa aklat ng buhay, at huwag mabilang sa mga matuwid.

²⁹ Ngunit ako'y napipighati at nasa sakit; ang iyong pagliligtas, Ama ko, ang maglagay sa akin nang ligtas sa mataas na dako.

³⁰ Pupurihin ko ang pangalan ng ating Ama sa pamamagitan ng awit; dadakilain ko siya nang may pasasalamat. ³¹ Ito ay higit na makalulugod sa ating Ama kaysa sa isang baka, higit kaysa sa isang toro na may mga sungay at kuko. ³² Makikita ito ng mga mapagpakumbaba at magagalak; kayong humahanap sa ating Ama, mabuhay muli nawa ang inyong mga puso. ³³ Sapagkat dinirinig ng ating Ama ang mga nangangailangan at hindi hinahamak ang kanyang sariling bayan na mga bilanggo.

³⁴ Purihin siya ng langit at lupa, ng mga dagat at ng lahat ng gumagalaw sa mga ito. ³⁵ Sapagkat ililigtas ng ating Ama ang Sion at muling itatayo ang mga lungsod ng Juda; maninirahan doon ang kanyang bayan at aariin ito. ³⁶ Mamanahin ito ng mga inapo ng kanyang mga lingkod, at maninirahan dito ang mga umiibig sa kanyang pangalan.