Lumulubog, Ngunit Tumatawag
Para sa punong mang-aawit. Sa himig ng “Mga Liryo.” Awit ni David.
Lubog hanggang leeg sa putik, kinamumuhian nang walang dahilan, kinukutya ng mga lasenggo at naging dayuhan sa sarili niyang mga kapatid, sinasabi ng salmista na ang sigasig para sa bahay ng kanyang Ama ang nagdulot nito sa kanya. Binibigyan nila siya ng suka na inumin, at mariin siyang nananalangin laban sa kanila.
69 1Iligtas mo ako, aking Ama, sapagkat umabot na sa aking leeg ang tubig.
2Lumulubog ako sa malalim na putik, na walang matatapakan; nasa malalim na tubig ako, at tinatangay ako ng baha. 3Pagod na pagod na ako sa pagtawag ng saklolo; tuyung-tuyo na ang aking lalamunan. Nanlalabo na ang aking mga mata sa paghihintay sa aking Ama. 4Ang mga napopoot sa akin nang walang dahilan ay higit pa sa bilang ng buhok sa aking ulo; maraming kaaway ang nagnanais lipulin ako sa pamamagitan ng kanilang mga kasinungalingan. Ang hindi ko ninakaw ay kailangan ko na ngayong ibalik.
5Aking Ama, alam mo ang aking kahangalan; ang aking mga kamalian ay hindi lingid sa iyo. 6Huwag mong hayaang mapahiya sa pamamagitan ko ang mga umaasa sa iyo, O Ama ng mga hukbo ng langit; huwag mong hayaang malagay sa kahihiyan dahil sa akin ang mga humahanap sa iyo, Ama ng Israel. 7Tiniis ko ang kahihiyan alang-alang sa iyo; tinakpan ng kahihiyan ang aking mukha. 8Naging tulad ako ng isang dayuhan sa aking mga kapatid, isang taga-ibang bayan sa mga anak ng aking ina.
9Sapagkat ang masidhing pagmamalasakit sa iyong bahay ang tumupok sa akin, at ang mga panlalait ng mga lumalait sa iyo ay bumagsak sa akin. a a v9 Nang linisin ni Jesus ang templo, naalala ng kanyang mga alagad ang mga salitang ito na nasusulat tungkol sa kanya; nakita ni Pablo ang ikalawang taludtod na natupad kay Cristo, na nagdala ng mga panlalait ng sanlibutan laban sa Ama. 10Nang ako'y tumangis at nagpakumbaba sa pamamagitan ng pag-aayuno, ito'y naging kahihiyan ko. 11Nang isuot ko ang damit-panluksa bilang aking kasuotan, ako'y naging katatawanan nila. 12Pinag-uusapan ako ng mga nakaupo sa pintuang-lungsod, at ako ang awit ng mga lasenggo. b b v12 Ang pintuang-lungsod ang pampublikong pagtitipunan ng sinaunang Israel — kung saan naupo ang mga matatanda, hinatulan ang mga usapin, at kumalat ang balita ng bayan, katulad ng isang liwasan ng hukuman.
13Ngunit tungkol sa akin, ang aking panalangin ay sa iyo, aking Ama, sa panahong kalugud-lugod; sa kasaganaan ng iyong tapat na pag-ibig ay sagutin mo ako, sa katotohanan ng iyong pagliligtas. 14Iligtas mo ako sa putik; huwag mong hayaang lumubog ako. Iligtas mo ako mula sa mga napopoot sa akin at mula sa malalim na tubig. 15Huwag mong hayaang tangayin ako ng baha, o lamunin ako ng kalaliman, o ipinid ng hukay ang bibig nito sa akin.
16Sagutin mo ako, aking Ama, sapagkat mabuti ang iyong tapat na pag-ibig; sa iyong dakilang habag ay lumingon ka sa akin. 17Huwag mong itago ang iyong mukha sa iyong lingkod, sapagkat ako'y nasa kagipitan; madali mo akong sagutin. 18Lumapit ka sa akin at tubusin mo ako; iligtas mo ako dahil sa aking mga kaaway.
19Alam mo ang aking kahihiyan, ang aking kasiraang-puri, at ang aking kadustaan; nasa harapan mo ang lahat ng aking mga kaaway. 20Winasak ng kahihiyan ang aking puso, at ako'y nawawalan ng pag-asa. Naghanap ako ng pakikiramay, ngunit wala; at ng mga mang-aaliw, ngunit wala akong natagpuan. 21Binigyan nila ako ng lason para sa aking pagkain, at para sa aking uhaw ay binigyan nila ako ng suka upang inumin. c c v21 Sa krus, inalok nila si Jesus ng alak na hinaluan ng apdo, at maasim na alak sa isang espongha — ang paghihirap na inawit ni David, na tinupad ng Anak makalipas ang mga daang taon.
22Ang hapag na inihanda sa harapan nila ay maging isang bitag, at ang kanilang piging ay maging isang patibong. d d v22 Sinipi ni Pablo ang mga salitang ito tungkol sa mga natisod sa Mesiyas — ngunit ang layunin niya ay ang kanilang kaawaan, hindi ang kanilang kapahamakan, nananabik na ang lahat ay maiuwi. 23Manlabo nawa ang kanilang mga mata upang hindi sila makakita, at panatilihing nakayuko ang kanilang mga likod magpakailanman. 24Ibuhos mo sa kanila ang iyong galit, at abutan sila ng iyong nag-aalab na poot. 25Maging isang ilang nawa ang kanilang kampo; walang manirahan sa kanilang mga tolda. e e v25 Nakita ni Pedro na natupad ang talatang ito kay Judas, na ang lugar sa mga apostol ay naiwang bakante at ibinigay sa iba. 26Sapagkat inuusig nila ang siyang iyong hinampas, at pinag-uusapan nila ang sakit ng mga iyong sinugatan. 27Paratangan mo sila ng pagkakasala sa ibabaw ng pagkakasala; huwag mo silang hayaang makapasok sa iyong katuwiran. 28Mabura nawa sila mula sa aklat ng buhay, at huwag maibilang sa mga matuwid.
29Ngunit ako'y nagdurusa at nasa sakit; ang iyong pagliligtas, aking Ama, ang maglagay nawa sa akin sa isang ligtas na kaitaasan.
30Pupurihin ko ang pangalan ng ating Ama sa pamamagitan ng awit; dadakilain ko siya nang may pasasalamat. 31Higit itong makalulugod sa ating Ama kaysa sa isang baka, higit kaysa sa isang toro na may mga sungay at mga kuko. 32Makikita ito ng mga mapagpakumbaba at matutuwa; kayong mga humahanap sa ating Ama, sumigla nawa ang inyong mga puso. 33Sapagkat dinirinig ng ating Ama ang mga nangangailangan at hindi hinahamak ang kanyang sariling bayan na mga bilanggo.
34Purihin nawa siya ng langit at lupa, ng mga dagat at ng lahat ng gumagalaw sa mga ito. 35Sapagkat ililigtas ng ating Ama ang Zion at muling itatayo ang mga lungsod ng Juda; maninirahan doon ang kanyang bayan at aariin ito. 36Ang mga inapo ng kanyang mga lingkod ang magmamana nito, at ang mga umiibig sa kanyang pangalan ay maninirahan dito.
