تڪڙي ضرورت ۾ دانهن
موسيقي جي اڳواڻ لاءِ. داؤد جو. ياد ڏيارڻ لاءِ.
پنج آيتون خالص تڪڙ سان ڀريل، زبور 40 جي پڇاڙيءَ جي لڳ ڀڳ نقل. نه ڪا دليل بازي آهي نه مصيبت جو بيان — رڳو لفظ جلدي، جيڪو هڪ ماڻهو پنهنجي پيءُ کي ٽي ڀيرا چوي ٿو، اهو ماڻهو جيڪو پاڻ کي غريب ۽ محتاج سڏائي ٿو.
70 1اي منهنجا بابا، مون کي ڇڏائڻ لاءِ تڪڙ ڪر! اي منهنجا بابا، منهنجي مدد لاءِ تڪڙ ڪر! 2جيڪي مون کي ماري ڇڏڻ گھرن ٿا، سي شرمندا ۽ بي عزت ٿين؛ جيڪي منهنجي نقصان تي خوش ٿين ٿا، سي پوئتي هٽايا وڃن ۽ خوار ٿين. 3جيڪي چون ٿا تہ ”واهہ! واهہ!“ سي پنهنجي شرم سبب پوئتي موٽي وڃن.
4پر جيڪي سڀ تو کي ڳولين ٿا، سي تو ۾ خوش ۽ شادمان ٿين؛ جيڪي تنهنجي نجات کي پيار ڪن ٿا، سي هميشہ چوندا رهن تہ ”اسان جو پيءُ عظيم آهي!“ 5پر آءٌ غريب ۽ محتاج آهيان؛ منهنجي ڏانهن تڪڙ ڪر، اي منهنجا بابا! تون منهنجو مددگار ۽ ڇڏائيندڙ آهين؛ اي منهنجا بابا، دير نہ ڪر.
