Κραυγή επείγουσας ανάγκης

Για τον πρωτοψάλτη. Του Δαβίδ. Για ανάμνηση.

Πέντε εδάφια καθαρής βιασύνης, σχεδόν αντίγραφο του τέλους του Ψαλμού 40. Δεν υπάρχει επιχείρημα ούτε περιγραφή της θλίψης — μόνο η λέξη βιάσου, ειπωμένη στον Πατέρα του τρεις φορές από έναν άνθρωπο που αποκαλεί τον εαυτό του φτωχό και ενδεή.

Κεφάλαιο 70.

Βιάσου, Πατέρα μου, να με σώσεις! Πατέρα μου, βιάσου να με βοηθήσεις! Ας ντροπιαστούν και ας καταισχυνθούν αυτοί που θέλουν να με σκοτώσουν· αυτοί που χαίρονται για το κακό μου ας γυρίσουν πίσω και ας εξευτελιστούν. Αυτοί που λένε: «Αχά! Αχά!» ας γυρίσουν πίσω εξαιτίας της ντροπής τους.

Όμως ας χαρούν και ας αγαλλιάσουν με σένα όλοι όσοι σε αναζητούν· αυτοί που αγαπούν τη σωτηρία σου ας λένε πάντοτε: «Μεγάλος είναι ο Πατέρας μας!» Εγώ όμως είμαι φτωχός και αναγκεμένος· βιάσου να έρθεις σ’ εμένα, Πατέρα μου! Εσύ είσαι η βοήθειά μου και ο λυτρωτής μου· Πατέρα μου, μην αργείς.