Bavê me Qet Têk Naçe

Heke her kes sûcdar be, ma feyda Îsraêl bêqîmet bû? Na — lê kes jî ji bin vê dernakeve, û Pawlos ji bo vê gotinê ayetan li ser hev datîne. Zivirîn di ayeta bîst û yekem de tê: ji bilî şerîetê, Bavê me bi Mesîh bêpere rast derdixe, loma êdî ji pesindanê re cih namîne.

Beş 3.

Nexwe feydeya Cihûyan çi ye? An jî qîmeta sunetê çi ye? Bi her awayî gelek. Berî her tiştî, peyvên Bavê me bi xwe ji wan re hatin spartin. Nexwe çi? Heke hinek bêsoz bûn, wê bêsoziya wan dilsoziya Bavê me betal bike? Na! Bila Bavê me rast be, her çend her mirov derewkar be jî. Wek ku hatiye nivîsandin: “Tu di gotinên xwe de rast derdikevî, û gava tê dadbar kirin tu bi ser dikevî.”

Lê heke xeletiya me rastiya Bavê me zelal bike, em çi bibêjin? Gelo Bavê me ne dadperwer e ku xezebê bîne ser me? (Ez bi awayekî mirovî dipeyivim.) Bê guman na! Çimkî wê demê Bavê me çawa dikare dinyayê dadbar bike? Lê heke derewa min rastiya Bavê me ber bi rûmeta wî ve zêde bike, çima ez hê jî wek gunehkarek têm dadbar kirin? Çima em nebêjin, wek ku hinek me bi derewan sûcdar dikin ku em dibêjin: “Bila em xerabiyê bikin da ku qencî were”? Dadbarkirina wan heqê wan e.

Tu Kes Rast Nîne

Nexwe çi? Gelo em çêtir in? Qet na — me jixwe gotiye ku Cihû û Yewnanî her yek wek hev hemû di bin destê guneh de ne, wek ku hatiye nivîsandin: “Tu kesê rast tuneye, yek jî tuneye; tu kes fêm nake; tu kes li Bavê me nagere. Hemû ji rê derketine; bi hev re bêqîmet bûne; tu kes qenciyê nake, yek jî tuneye. Qirika wan goreke vekirî ye; zimanên xwe ji bo xapandinê bi kar tînin.” “Jehra maran li bin lêvên wan e. Devê wan tije nifir û tehlî ye. Pêyên wan ji bo rijandina xwînê bilez in; di rêyên wan de wêranî û belengazî ye, û rêya aştiyê nas nekirine. Li ber çavên wan tirsa Bavê me tuneye.”

Em dizanin ku şerîet çi dibêje, ji bo yên di bin wê de ne dibêje, da ku her dev bêdeng bimîne û tevahiya dinyayê li ber Bavê me berpirsiyar bibe. Bi karên şerîetê tu kes li ber wî rast nayê hesibandin; çimkî bi şerîetê mirov guneh nas dike.

Bi Baweriya bi Îsa Rast Hatin Hesibandin

Lê niha, bê şerîet, rastiya Bavê me hatiye aşkerakirin, ku Şerîet û Pêxember jê re şahidî didin. Ev rastiya Bavê me bi baweriya bi Îsa Mesîh tê, ji bo hemû yên ku bawer dikin, çimkî tu cudahî tuneye, çimkî hemûyan guneh kiriye û ji rûmeta Bavê me kêm mane, û bi kerema wî belaş, bi riya rizgariya ku di Îsa Mesîh de ye, rast têne hesibandin. Bavê me ew wek qurbana kefaretê pêşkêş kir, bi baweriya bi xwîna wî, da ku rastiya xwe nîşan bide, çimkî bi sebra xwe ji gunehên ku berê hatibûn kirin derbas bû, da ku niha rastiya xwe nîşan bide, da ku ew hem dadperwer be hem jî yê ku her kesê bi Îsa bawer dike rast dihesibîne.

Nexwe pesnê xwe dan li ku ye? Hatiye avêtin. Bi kîjan şerîetê? Ya karan? Na — bi şerîeta baweriyê. Çimkî em dibêjin ku mirov bi bawerî, bê karên şerîetê, rast tê hesibandin. An jî Bavê me tenê Bavê Cihûyan e? Ne Bavê miletan jî ye? Belê, yê miletan jî ye, çimkî Bavê me yek e, ewê sunetbûyan bi bawerî û sunetnebûyan bi riya baweriyê rast bihesibîne.

Gelo em bi vê baweriyê şerîetê betal dikin? Qet na — em şerîetê piştrast dikin.