Cotkar Derket ku Tov Biçîne

Ji qeyikê Îsa çîrokên padîşahiya Bavê me dibêje ku ewqas vedişêrin çiqas eşkere dikin: çar ax, zîwanên ku bi qestî heta dirûnê têne hiştin, tovê xerdelê, hevîrtirşê veşartî, xezîneya ku mirov ji bo wê her tiştî difiroşe. Paşê welatê wî jê rencîde dibe, û li wir hindik tê kirin.

Beş 13.

Wê rojê Îsa ji malê derket û li ber behrê rûnişt. Elaletên mezin li dora wî kom bûn, loma ew kete qeyikekê û rûnişt, dema ku hemû elalet li qeraxê rawestabû.

Û wî gelek tişt bi meselan ji wan re gotin û got: “Binêrin, cotkarek derket ku tov biçîne. Û dema ku diçand, hinek tov li ber rê ketin, û çûk hatin û ew xwarin. Hinek tovên din li ser erdê kevirî ketin, li wir ku ax hindik bû, û ji ber ku ax kûr nebû, zû şîn bûn. Gava ku roj hilat, şitil şewitîn; ji ber ku rehên wan tunebûn, zuha bûn. Hinek tovên din di nav stiriyan de ketin, û stirî mezin bûn û ew fetisandin. Hinek tovên din li ser axa baş ketin û berhem dan: hinek sed qat, hinek şêst, hinek sî. Yê ku guh hene, bila bibihîze.”

Paşê şagirt hatin ba wî û pirsîn: “Tu çima bi meselan bi wan re dipeyivî?”

Wî got: “Ji we re hatiye dayîn ku hûn sirrên Padîşahiya Bavê me bizanin; lê ji wan re nehatiye dayîn. Yê ku hebe, wê jê re bêtir bê dayîn û wê pirr hebe; yê ku tunebe, wê ew tişta ku heye jî ji wî bê standin. Ji ber vê yekê ez bi meselan bi wan re dipeyivim: ew dinêrin lê nabînin; ew guhdarî dikin lê nabihîzin û fêm nakin. Pêxemberîtiya Îşaya di wan de pêk tê: ‘Hûnê bibihîzin û bibihîzin, lê belê tucarî fêm nekin; hûnê bibînin û bibînin, lê belê tucarî têdernexin.’ Çimkî dilê vî gelî hişk bûye; ew bi guhên xwe bi zehmetî dibihîzin, û wan çavên xwe girtine—wekî din ewê bi çavên xwe bibînin, bi guhên xwe bibihîzin, bi dilê xwe fêm bikin, û vegerin, û ezê wan qenc bikim.’

Lê çavên we pîroz in, çimkî dibînin, û guhên we, çimkî dibihîzin. Bi rastî ez ji we re dibêjim: gelek pêxember û mirovên rast dixwestin ku wî tiştê ku hûn dibînin bibînin, lê nedîtin; wî tiştê ku hûn dibihîzin bibihîzin, lê nebihîstin.

Vêca, hûn guhdariya mesela cotkar bikin. Her kesê ku peyva padîşahiyê dibihîze û fêm nake—yê xerab tê û wî tiştê ku di dilê wî de hatiye çandin direvîne. Ev ew tova ye ya ku li ber rê hatiye çandin. Tova ku li ser erdê kevirî hatiye çandin, ew kes e yê ku peyvê dibihîze û di cih de bi şahî wê qebûl dike, lê ew di hundurê xwe de reh tune ye, ji ber vê yekê domdar nabe; gava ku ji ber peyvê tengahî an zordestî bê, ew zû dikeve. Yê ku di nav stiriyan de hatiye çandin, peyvê dibihîze, lê fikara vê dinyayê û xapandina dewlemendiyê wê difetisîne û wê bêber dike. Lê tova ku li ser axa baş hatiye çandin, peyvê dibihîze û fêm dike. Ew ber dide—sed, şêst an sî qat ji wî tiştê ku hatiye çandin.”

Genim û Çêre di Zeviyê de

Wî meseleke din ji wan re anî: “Padîşahiya Bavê me mîna mirovekî ye yê ku tovên baş di zeviya xwe de çandin. Lê dema ku her kes razabû, dijminê wî hat, di nav genim de çêre çand, û çû. Gava ku genim şîn bû û berhem da, hingê çêre jî xuya bû. Xizmetkarên xwediyê zeviyê hatin û gotin: ‘Ezbenî, ma te di zeviya xwe de tovên baş neçandin? Nexwe çêre ji ku hatin?’

Wî bersiv da: ‘Dijminekî ev kir.’ Xizmetkaran jê pirsîn: ‘Nexwe tu dixwazî ku em herin wan rakin?’

Wî got: ‘Na, çimkî dema ku hûn çêreyan rakin, dibe ku hûn genim jî pê re ji kokê derxin. Bila herdu heta danê dirûnê bi hev re mezin bibin. Di dema dirûnê de ezê ji dirûnvanan re bibêjim: Pêşî çêreyan kom bikin, wan gurç bikin ku bên şewitandin; paşê genim li embara min kom bikin.’”

Libeke Xerdelê Dibe Dar

Wî meseleke din ji wan re got: “Padîşahiya Bavê me mîna libeke xerdelê ye ya ku mirovek girt û di zeviya xwe de çand. Her çend ew ji hemû tovan biçûktir e jî, gava ku mezin bibe, ji hemû nebatên baxçe mezintir dibe, dibe darek ku çûk tên û di çiqilên wê de hêlîn çêdikin.”

Padîşahî Mîna Hevîrtirşa Veşartî Dixebite

Wî meseleke din ji wan re anî: “Padîşahiya Bavê me mîna hevîrtirşê ye ya ku jinek girt û di nav nêzîkî yanzdeh kîlo ar de tev da, heta ku belavî hemû hevîr bû.”

Îsa van hemû tiştan bi meselan ji elaletê re got; bêyî meselê wî tu tişt ji wan re negot.

Bi vî awayî ew tiştê ku bi devê pêxember hatibû gotin pêk hat: “Ezê devê xwe bi meselan vekim; ezê wan tiştên ku ji damezrandina dinyayê ve veşartî ne bibêjim.”

Bav Genim ji Çêreyê Vediqetîne

Paşê wî elalet berda û kete malê. Şagirtên wî hatin ba wî û gotin: “Mesela çêreyên zeviyê ji me re şirove bike.”

Wî bersiv da: “Yê ku tovên baş çandin, Kurê Mirov e. Zevî dinya ye. Tovên baş zarokên padîşahiyê ne; çêre jî zarokên yê xerab in. Dijminê ku ew çandin, Îblîs e; dirûn dawiya dinyayê ye; dirûnvan jî milyaket in. Çawa ku çêre tên komkirin û di agir de tên şewitandin, di dawiya dinyayê de jî wê wusa be. Kurê Mirov wê milyaketên xwe bişîne ku ji padîşahiya wî her tiştê ku dibe sedema gunehan û hemû yên ku xerabiyê dikin derxin. Wê wan bavêjin nav kûreya agir a gurr, li wir girî û qirçîna diranan heye. Hingê mirovên rast wê mîna rojê di padîşahiya Bavê xwe de biçirisin. Yê ku guh hene, bila guhdarî bike.”

Padîşahî Hêjayî Her Tiştî ye

Padîşahiya Bavê me mîna xezîneyeke veşartî di zeviyekê de ye. Mirovekî ew dît, dîsa ew veşart, paşê bi şahî her tiştê xwe firot ku wê zeviyê bikire.

“Dîsa, Padîşahiya Bavê me mîna bazirganekî ye yê ku li mircanên baş digere. Gava ku mircaneke pir biqîmet dît, çû û her tiştê xwe firot û ew kirî.

Tor Her Cûreyî Digire

Dîsa, Padîşahiya Bavê me mîna torekê ye ya ku li golê tê avêtin û masiyên her cûreyî kom dike. Gava ku ew tije bû, masîgiran ew kişand ber bejê, rûniştin, masiyên baş di selikan de kom kirin, yên xerab jî avêtin. Di dawiya dinyayê de jî wê wusa be: milyaket wê derkevin û yên xerab ji nav mirovên rast cuda bikin, û wan bavêjin nav kûreya agir a gurr, ku ew ê li wir bigirîn û diranên xwe li hev biqerçînin.”

“Ma we ev hemû tişt fêm kirin?” Wan bersiv da: “Erê.”

Wî ji wan re got: “Her mamosteyê Şerîetê yê ku ji bo Padîşahiya Bavê me hatiye hînkirin, mîna xwediyê malekê ye yê ku ji embara xwe xezîneyên nû û kevn derdixe.”

Îsa li Bajarê Xwe Tê Red Kirin

Gava ku Îsa van meselan xilas kir, ji wir çû.

Ew vegeriya bajarê xwe, di kinîşta wan de hîn kir, û ew şaş man û gotin: “Vî mirovî ev şehrezayî û ev karên kerametî ji ku anîne? Ma ev ne kurê neccar e? Ma navê diya wî ne Meryem e, û birayên wî ne Aqûb, Ûsiv, Şimûn û Cihûda ne? Ma hemû xwişkên wî ne li vir bi me re ne? Nexwe vî mirovî ev hemû tişt ji ku anîne?”

Ew li ber wî aciz bûn. Lê Îsa ji wan re got: “Pêxemberek li her derê tê rêzgirtin, ji bilî li bajarê xwe û di mala xwe de.”

Ji ber kêmbaweriya wan, wî li wir gelek keramet nekirin.