ବୀଜବୁଣାଳୀ ବୀଜ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଗଲା

ଗୋଟିଏ ନୌକାରୁ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର କାହାଣୀ କୁହନ୍ତି, ଯାହା ଯେତିକି ପ୍ରକାଶ କରେ ସେତିକି ଲୁଚାଏ: ଚାରି ପ୍ରକାର ଭୂମି, ଅମଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିଶୁଣି ବଢ଼ିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ବଣୁଆ ଶସ୍ୟ, ଗୋଟିଏ ସୋରିଷ ମଞ୍ଜି, ଲୁଚି ରହିଥିବା ଖମୀର, ସର୍ବସ୍ୱ ବିକିଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ଧନ। ତାʼପରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗାଁ ତାଙ୍କଠାରେ ବିଘ୍ନ ପାଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 13।

ସେହି ଦିନ ଯୀଶୁ ଗୃହରୁ ବାହାରିଯାଇ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସିଲେ। ପୁଣି ବହୁସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକତ୍ର ହେବାରୁ ସେ ଗୋଟିଏ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି ବସିଲେ, ଆଉ ସମସ୍ତ ଲୋକ କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ।

ଆଉ ସେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ କଥା କହିଲେ, “ଦେଖ, ଜଣେ ବୀଜବୁଣାଳୀ ବୀଜ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଗଲା। ସେ ବୁଣିବା ସମୟରେ କେତେକ ବୀଜ ବାଟ ପାଖରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ତାହା ଖାଇ ପକାଇଲେ। ଆଉ କେତେକ ଅଳ୍ପ ମାଟିଥିବା ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ପୁଣି ଭୂମି ଗଭୀର ନ ଥିବାରୁ ଶୀଘ୍ର ଅଙ୍କୁରିତ ହେଲା। ମାତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାରୁ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ପୋଡ଼ିଗଲା, ଆଉ ମୂଳ ନ ଥିବାରୁ ଶୁଖିଗଲା। ଆଉ କେତେକ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା, ପୁଣି କଣ୍ଟାବୁଦା ବଢ଼ି ତାହା ଚାପି ପକାଇଲା। ଆଉ କେତେକ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, କେତେକ ଶହ ଗୁଣ, କେତେକ ଷାଠିଏ ଗୁଣ, କେତେକ ତିରିଶ ଗୁଣ। ଯାହାର କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

ସେଥିରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ପଚାରିଲେ, “ଆପଣ କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା କଥା କହୁଅଛନ୍ତି?”

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ଵ ଜାଣିବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ। ଯାହାର ଅଛି, ତାହାକୁ ଅଧିକ ଦିଆଯିବ ଓ ତାହାର ପ୍ରଚୁର ହେବ; ମାତ୍ର ଯାହାର ନାହିଁ, ତାହାର ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତାହାଠାରୁ ନିଆଯିବ। ଏଥିନିମନ୍ତେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା କଥା କହୁଅଛି; ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ହେଁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଆଉ ଶୁଣିଲେ ହେଁ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ। ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯିଶାଇୟଙ୍କ ଭାବବାଣୀ ସଫଳ ହୋଇଅଛି, ଯଥା, ‘ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ବୁଝିବ ନାହିଁ, ପୁଣି ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଦର୍ଶନ କରିବ ନାହିଁ; କାରଣ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଡ଼ ହୋଇଅଛି, ସେମାନେ କର୍ଣ୍ଣରେ କଷ୍ଟେ ଶୁଣନ୍ତି, ଆଉ ଆପଣା ଆପଣା ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରିଅଛନ୍ତି—ନୋହିଲେ ସେମାନେ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖନ୍ତେ, କର୍ଣ୍ଣରେ ଶୁଣନ୍ତେ, ହୃଦୟରେ ବୁଝନ୍ତେ ଓ ଫେରନ୍ତେ, ଆଉ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତି।’

କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତାହା ଦେଖେ, ଆଉ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତାହା ଶୁଣେ। ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଦେଖୁଅଛ, ତାହା ଅନେକ ଭାବବାଦୀ ଓ ଧାର୍ମିକ ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ମାତ୍ର ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଶୁଣୁଅଛ, ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ।

ଅତଏବ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବୀଜବୁଣାଳୀର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଶୁଣ। ଯେକେହି ରାଜ୍ୟର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ତାହା ବୁଝେ ନାହିଁ, ପାପାତ୍ମା ଆସି ତାହାର ହୃଦୟରେ ଯାହା ବୁଣାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଛଡ଼ାଇ ନିଏ। ଏହା ବାଟ ପାଖରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବୀଜ। ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବୀଜ ଏପରି ଲୋକ, ଯେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସେହିକ୍ଷଣି ଆନନ୍ଦରେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣାଠାରେ ମୂଳ ନ ଥିବାରୁ ସେ ଅଳ୍ପ କାଳମାତ୍ର ସ୍ଥିର ରହେ; ବାକ୍ୟ ସକାଶେ କ୍ଲେଶ ବା ତାଡ଼ନା ଘଟିଲେ ସେ ସେହିକ୍ଷଣି ବିଘ୍ନ ପାଏ। କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବୀଜ ଏପରି ଲୋକ, ଯେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣେ, ମାତ୍ର ଏହି ଯୁଗର ଚିନ୍ତା ଓ ଧନର ମାୟା ବାକ୍ୟକୁ ଚାପି ପକାଏ, ଆଉ ତାହା ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବୀଜ ଏପରି ଲୋକ, ଯେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ତାହା ବୁଝେ। ସେ ଫଳ ଫଳେ—ଯାହା ବୁଣାଯାଇଥିଲା, ତାହାର କେତେକ ଶହ ଗୁଣ, କେତେକ ଷାଠିଏ ଗୁଣ, କେତେକ ତିରିଶ ଗୁଣ।”

କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗହମ ଓ ବାଳୁଙ୍ଗା

ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏପରି ଜଣେ ଲୋକ ପରି, ଯେ ଆପଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ବୀଜ ବୁଣିଲା। ମାତ୍ର ଲୋକସମସ୍ତେ ନିଦ୍ରିତ ଥିବା ସମୟରେ ତାହାର ଶତ୍ରୁ ଆସି ଗହମ ମଧ୍ୟରେ ବାଳୁଙ୍ଗା ବୁଣି ଚାଲିଗଲା। ପୁଣି ଗହମ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା ବେଳେ ବାଳୁଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। ସେଥିରେ ଗୃହକର୍ତ୍ତାର ଦାସମାନେ ଆସି ତାହାକୁ କହିଲେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କି ଆପଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ବୀଜ ବୁଣି ନ ଥିଲେ? ତେବେ ବାଳୁଙ୍ଗା କେଉଁଠାରୁ ହେଲା?’

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା, ‘କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଏହା କରିଅଛି।’ ଦାସମାନେ ତାହାକୁ ପଚାରିଲେ, ‘ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଯାଇ ତାହା ଉପାଡ଼ିବୁ ବୋଲି କି ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି?’

ମାତ୍ର ସେ କହିଲା, ‘ନା, କାଳେ ବାଳୁଙ୍ଗା ଉପାଡ଼ିବା ସମୟରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହା ସଙ୍ଗେ ଗହମ ମଧ୍ୟ ଉପାଡ଼ି ପକାଇବ। ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ବଢ଼ିବାକୁ ଦିଅ। ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ ସମୟରେ ମୁଁ ଛେଦକମାନଙ୍କୁ କହିବି, ପ୍ରଥମେ ବାଳୁଙ୍ଗା ସଂଗ୍ରହ କରି ଜାଳିବା ନିମନ୍ତେ ବିଡ଼ା ବାନ୍ଧ, ମାତ୍ର ଗହମ ସଂଗ୍ରହ କରି ମୋହର ଅମାରରେ ରଖ।’”

ଗୋଟିଏ ସୋରିଷଦାନା ବୃକ୍ଷ ହୁଏ

ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏପରି ଗୋଟିଏ ସୋରିଷଦାନା ପରି, ଯାହା ଜଣେ ଲୋକ ନେଇ ଆପଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୁଣିଲା। ତାହା ସମସ୍ତ ବୀଜଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଲେ ହେଁ ବଢ଼ିଲା ଉତ୍ତାରେ ସମସ୍ତ ଶାକଠାରୁ ବଡ଼ ହୁଏ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବୃକ୍ଷ ହୁଏ, ଯାହାର ଡାଳରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ବସା କରନ୍ତି।”

ରାଜ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଖମୀର ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏପରି ଖମୀର ପରି, ଯାହା ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ନେଇ ପ୍ରାୟ ପଚିଶ ସେର ମଇଦା ମଧ୍ୟରେ ମିଶାଇଲା, ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ମଇଦା ଖମୀରମୟ ହୋଇଗଲା।”

ଯୀଶୁ ଏସମସ୍ତ କଥା ଲୋକସମୂହକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା କହିଲେ, ଆଉ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିନା ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ;

ଯେପରି ଭାବବାଦୀଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉକ୍ତ ଏହି ବଚନ ସଫଳ ହୁଏ, ଯଥା, “ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଆପଣା ମୁଖ ଫିଟାଇବି, ଜଗତର ପତ୍ତନଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ବିଷୟସବୁ ପ୍ରକାଶ କରିବି।”

ପିତା ବାଳୁଙ୍ଗାରୁ ଗହମକୁ ପୃଥକ୍ କରନ୍ତି

ସେତେବେଳେ ସେ ଲୋକସମୂହକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଗୃହ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “କ୍ଷେତ୍ରର ବାଳୁଙ୍ଗାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।”

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଉତ୍ତମ ବୀଜ ବୁଣିବା ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର। କ୍ଷେତ୍ର ଜଗତ। ଉତ୍ତମ ବୀଜ ରାଜ୍ୟର ସନ୍ତାନମାନେ, ଆଉ ବାଳୁଙ୍ଗା ପାପାତ୍ମାର ସନ୍ତାନମାନେ। ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁ ତାହା ବୁଣିଲା, ସେ ଶୟତାନ; ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ ଯୁଗର ଶେଷ, ଆଉ ଛେଦକମାନେ ଦୂତ। ଅତଏବ ବାଳୁଙ୍ଗା ଯେପରି ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କରାଯାଏ, ଯୁଗର ଶେଷରେ ସେପରି ଘଟିବ। ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଆପଣା ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରିବେ, ଆଉ ସେମାନେ ପାପର କାରଣସ୍ଵରୂପ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଓ ଅଧର୍ମାଚାରୀ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ତାହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ପକାଇ ଦେବେ; ସେଠାରେ ରୋଦନ ଓ ଦନ୍ତର କିଡ଼ିମିଡ଼ି ହେବ। ସେତେବେଳେ ଧାର୍ମିକମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତି ପାଇବେ। ଯାହାର କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ କିଛିର ମୂଲ୍ୟ ରଖେ

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୁପ୍ତ ଥିବା ଧନ ପରି। ଜଣେ ଲୋକ ତାହା ପାଇ ପୁନର୍ବାର ଗୁପ୍ତ କରି ରଖିଲା, ପୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇ ଆପଣାର ସର୍ବସ୍ଵ ବିକ୍ରୟ କରି ସେହି କ୍ଷେତ୍ର କିଣିଲା।

“ଆଉ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଉତ୍ତମ ମୁକ୍ତା ଅନ୍ଵେଷଣ କରୁଥିବା ଜଣେ ବଣିକ ପରି। ସେ ଗୋଟିଏ ବହୁମୂଲ୍ୟ ମୁକ୍ତା ପାଇ ଯାଇ ଆପଣାର ସର୍ବସ୍ଵ ବିକ୍ରୟ କରି ତାହା କିଣିଲା।

ଜାଲ ସବୁ ପ୍ରକାର ଧରେ

ଆଉ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ପକାଯାଇ ସବୁ ପ୍ରକାର ମାଛ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଜାଲ ପରି। ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ ଧୀବରମାନେ ତାହା କୂଳକୁ ଟାଣି ଆଣି ବସି ଉତ୍ତମ ମାଛଗୁଡ଼ିକ ଡାଲାରେ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ମାତ୍ର ମନ୍ଦ ମାଛଗୁଡ଼ିକ ପକାଇ ଦେଲେ। ଯୁଗର ଶେଷରେ ସେପରି ଘଟିବ; ଦୂତମାନେ ବାହାରି ଯାଇ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ୍ କରିବେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ପକାଇ ଦେବେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ରୋଦନ ଓ ଦନ୍ତ କିଡ଼ିମିଡ଼ି କରିବେ।”

“ତୁମ୍ଭେମାନେ କି ଏସମସ୍ତ ବିଷୟ ବୁଝିଲ?” ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହଁ।”

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅତଏବ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟବସ୍ଥାଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଏପରି ଗୃହକର୍ତ୍ତା ପରି, ଯେ ଆପଣା ଭଣ୍ଡାରରୁ ନୂତନ ଓ ପୁରାତନ ଧନ ବାହାର କରେ।”

ଯୀଶୁ ଆପଣା ନିଜ ନଗରରେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହେଲେ

ଯୀଶୁ ଏସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସମାପ୍ତ କଲା ଉତ୍ତାରେ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

ଆଉ ସେ ଆପଣା ନିଜ ନଗରକୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ସମାଜଗୃହରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ଲୋକ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଓ ଏହିସବୁ ମହତ୍ କର୍ମ କେଉଁଠାରୁ ପାଇଲା? ଏ କି ବଢ଼େଇର ପୁଅ ନୁହେଁ? ଏହାର ମାତାଙ୍କ ନାମ କି ମରିୟମ ନୁହେଁ, ଆଉ ଏହାର ଭାଇମାନେ କି ଯାକୁବ, ଯୋଷେଫ, ଶିମୋନ ଓ ଯିହୂଦା ନୁହଁନ୍ତି? ଆଉ ଏହାର ଭଉଣୀ ସମସ୍ତେ କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ନାହାଁନ୍ତି? ତେବେ ଏହି ଲୋକ ଏସମସ୍ତ କେଉଁଠାରୁ ପାଇଲା?”

ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଘ୍ନ ପାଇଲେ। ମାତ୍ର ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାବବାଦୀ ଆପଣା ନିଜ ନଗର ଓ ଆପଣା ନିଜ ଗୃହ ବିନା ଅନ୍ୟ ସର୍ବତ୍ର ସମାଦୃତ ହୁଅନ୍ତି।”

ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଅବିଶ୍ଵାସ ହେତୁ ସେ ସେଠାରେ ଅନେକ ମହତ୍ କର୍ମ କଲେ ନାହିଁ।