Urugʻ sepuvchi urugʻ sepgani chiqdi

Iso qayiqdan turib Otasining Shohligi haqida ochib bergani qadar yashiradigan hikoyalar aytadi: toʻrt xil tuproq, hosilgacha ataylab qoldirilgan begona oʻtlar, xantal urugʻi, yashirin xamirturush, butun mol-mulkni sotishga arziydigan xazina. Soʻng oʻz yurti undan ranjiydi va u yerda kam ish qilinadi.

13-bob.

Oʻsha kuni Iso uydan chiqib, koʻl boʻyida oʻtirdi. Uning atrofiga katta olomon toʻplandi, shuning uchun U qayiqqa chiqib oʻtirdi, butun olomon esa qirgʻoqda turardi.

U ularga masallar bilan koʻp narsani aytib berdi: “Mana, urugʻ sepuvchi urugʻ sepgani chiqdi. U urugʻ sepayotganda, baʼzi urugʻlar yoʻl chetiga tushdi; qushlar kelib, ularni choʻqib ketdi. Baʼzi urugʻlar esa tuprogʻi oz boʻlgan toshloq yerga tushib, tuproq chuqur boʻlmagani uchun tez unib chiqdi. Quyosh chiqqach, nihollar kuyib ketdi; ildizi boʻlmagani uchun qurib qoldi. Baʼzi urugʻlar tikanlar orasiga tushdi; tikanlar oʻsib, ularni boʻgʻib qoʻydi. Baʼzi urugʻlar esa unumdor tuproqqa tushib, hosil berdi: baʼzisi yuz barobar, baʼzisi oltmish, baʼzisi oʻttiz barobar. Qulogʻi bor eshitsin!”

Shunda shogirdlar Uning oldiga kelib soʻrashdi: “Nega ularga masallar bilan gapirasiz?”

U javob berdi: “Sizlarga Otamizning Shohligi sirlarini bilish ato etilgan, ularga esa berilmagan. Kimda bor boʻlsa, unga yana beriladi va moʻl-koʻl boʻladi; kimda yoʻq boʻlsa, boridan ham ayriladi. Shuning uchun ularga masallar bilan gapiraman: ular qaraydilar-u, lekin koʻrmaydilar; eshitadilar-u, lekin anglamaydilar va tushunmaydilar. Ularda Ishayo paygʻambarning bashorati bajo boʻlmoqda: «Eshitaversangiz ham, aslo tushunmaysizlar; koʻraversangiz ham, aslo anglamaysizlar.» «Chunki bu xalqning yuragi tosh boʻlib qoldi; quloqlari bilan zoʻrgʻa eshitadilar, koʻzlarini esa yumib olishgan — aks holda koʻzlari bilan koʻrib, quloqlari bilan eshitib, yuraklari bilan tushunib, Menga qaytar edilar, Men ham ularni sogʻaytirardim.»

Lekin sizlarning koʻzlaringiz baxtlidir, chunki koʻradi; quloqlaringiz ham baxtlidir, chunki eshitadi. Sizlarga chinini aytay: koʻplab paygʻambarlar va solih odamlar sizlar koʻrayotgan narsani koʻrishni orzu qildilar, lekin koʻrmadilar; sizlar eshitayotgan narsani eshitishni orzu qildilar, lekin eshitmadilar.

Endi urugʻ sepuvchi haqidagi masalni tinglanglar. Shohlik haqidagi soʻzni eshitib, uni tushunmagan har bir odamning qalbiga ekilgan narsani yovuz kelib, tortib oladi. Bu — yoʻl chetiga ekilgan urugʻdir. Toshloq yerga ekilgan urugʻ esa — soʻzni eshitib, uni darhol quvonch bilan qabul qiladigan odamdir, lekin oʻzida ildizi boʻlmagani uchun bardosh bermaydi; soʻz tufayli qiyinchilik yoki quvgʻin kelganda, tezda yoʻldan ozadi. Tikanlar orasiga ekilgan urugʻ esa — soʻzni eshitadigan, lekin bu dunyoning tashvishlari va boylikning hiylasi soʻzni boʻgʻib, uni hosilsiz qiladigan odamdir. Unumdor tuproqqa ekilgan urugʻ esa — soʻzni eshitib, uni tushunadigan odamdir. U hosil beradi — ekilganidan yuz, oltmish yoki oʻttiz barobar koʻp.”

Daladagi bugʻdoy va begona oʻtlar

U ularga boshqa bir masal aytdi: “Otamizning Shohligi oʻz dalasiga yaxshi urugʻ sepgan odamga oʻxshaydi. Lekin hamma uxlab yotganda, uning dushmani kelib, bugʻdoy orasiga begona oʻt urugʻini sepib, ketibdi. Bugʻdoy unib, boshoq chiqarganda, begona oʻtlar ham koʻrinibdi. Xoʻjayinning xizmatkorlari kelib: «Xoʻjayin, dalangizga yaxshi urugʻ sepmaganmidingiz? Unda begona oʻtlar qayerdan paydo boʻldi?» — deyishibdi.

«Buni dushman qilibdi», — deb javob beribdi u. Xizmatkorlar undan soʻrashibdi: «Unda borib, ularni yulib tashlashimizni istaysizmi?»

«Yoʻq, — debdi u, — chunki begona oʻtlarni yulayotganingizda, ular bilan birga bugʻdoyni ham ildizi bilan sugʻurib olishingiz mumkin. Hosilgacha ikkalasi birga oʻssin. Hosil vaqtida oʻroqchilarga aytaman: avval begona oʻtlarni yigʻib, yoqish uchun ularni dasta qilib bogʻlanglar; keyin bugʻdoyni omborimga yigʻinglar.»”

Xantal urugʻi daraxtga aylanadi

U ularga boshqa bir masal aytdi: “Otamizning Shohligi bir odam olib, oʻz dalasiga ekkan xantal urugʻiga oʻxshaydi. U barcha urugʻlarning eng kichigi boʻlsa-da, oʻsib chiqqach, polizdagi oʻsimliklarning eng kattasiga aylanadi va daraxt boʻladi; hatto qushlar kelib, uning shoxlariga uya quradi.”

Shohlik yashirin xamirturushdek taʼsir qiladi

U ularga boshqa bir masal aytdi: “Otamizning Shohligi bir ayol olib, butun xamir achib ketguncha qariyb yigirma besh funt unga aralashtirgan xamirturushga oʻxshaydi.”

Iso bularning hammasini olomonga masallar bilan aytdi; masalsiz esa ularga hech narsa demasdi.

Bu paygʻambar orqali aytilgan quyidagi soʻz bajo boʻlishi uchun shunday boʻldi: “Ogʻzimni masallar bilan ochaman; dunyo yaratilgandan beri yashirin boʻlgan narsalarni aytaman.”

Ota bugʻdoyni begona oʻtlardan ajratadi

Shundan soʻng U olomonni qoldirib, uyga kirdi. Shogirdlari Uning oldiga kelib: “Bizga daladagi begona oʻtlar haqidagi masalni tushuntirib bering,” — deyishdi.

U javob berdi: “Yaxshi urugʻ sepgan — Inson Oʻgʻlidir. Dala — bu dunyo. Yaxshi urugʻ — Shohlik farzandlari; begona oʻtlar esa — yovuzning farzandlaridir. Ularni sepgan dushman — iblis; hosil — zamonaning oxiri; oʻroqchilar esa — farishtalardir. Begona oʻtlar yigʻib olinib, olovda yoqilgani kabi, zamonaning oxirida ham shunday boʻladi. Inson Oʻgʻli Oʻz farishtalarini yuboradi; ular Uning Shohligidan gunohga sabab boʻladigan hamma narsani va yovuzlik qiluvchilarning barchasini yigʻib oladilar. Ularni olovli oʻchoqqa tashlaydilar; u yerda yigʻi-sigʻi va tish gʻichirlashi boʻladi. Shunda solihlar Otasining Shohligida quyoshdek porlaydilar. Qulogʻi bor eshitsin!”

Shohlik hamma narsaga arziydi

Otamizning Shohligi dalada yashiringan xazinaga oʻxshaydi. Bir odam uni topib, yana yashirib qoʻyibdi, soʻng quvonganidan borini sotib, oʻsha dalani sotib olibdi.

“Yana, Otamizning Shohligi noyob marvaridlar izlayotgan savdogarga oʻxshaydi. U bebaho bir marvaridni topgach, borib, bor-budini sotib, uni sotib olibdi.

Toʻr har xil baliqni tutadi

Yana, Otamizning Shohligi koʻlga tashlangan va har xil baliqni yigʻadigan toʻrga oʻxshaydi. Toʻr toʻlgach, baliqchilar uni qirgʻoqqa tortib chiqarib, oʻtirib olishibdi; yaxshi baliqlarni savatlarga yigʻishibdi, yomonlarini esa tashlab yuborishibdi. Zamonaning oxirida ham shunday boʻladi: farishtalar chiqib, yovuzlarni solihlar orasidan ajratadilar, va ularni olovli oʻchoqqa tashlaydilar; u yerda ular yigʻlab, tishlarini gʻichirlatadilar.”

“Bularning hammasini tushundingizlarmi?” “Ha,” — deb javob berishdi ular.

U ularga dedi: “Otamizning Shohligi uchun tayyorlangan har bir Tavrot muallimi omboridan yangi va eski xazinalarni chiqaradigan uy egasiga oʻxshaydi.”

Iso oʻz yurtida rad etiladi

Iso bu masallarni aytib boʻlgach, u yerdan ketdi.

U oʻz yurtiga qaytib, ularning ibodatxonasida taʼlim berdi. Odamlar hayratga tushib: “Bu odam bu donolikni va bu qudratli ishlarni qayerdan olgan? Bu duradgorning oʻgʻli emasmi? Onasining ismi Maryam, ukalari esa Yoqub, Yusuf, Shimoʻn va Yahudo emasmi? Opa-singillarining hammasi shu yerda, oramizda emasmi? Unda bu odam bularning hammasini qayerdan olgan?”

Shunday qilib, ular Undan ranjib ketdilar. Lekin Iso ularga dedi: “Paygʻambar oʻz yurti va oʻz uyidan boshqa hamma joyda hurmatga sazovor boʻladi.”

Ularning imonsizligi tufayli U oʻsha yerda koʻp moʻjiza koʻrsatmadi.