Oʻgʻil — Shabbat kunining Egasi

Shabbat kuni boshoqlarning uzilishi va qurigan qoʻlning shifo topishi ayblovlarga sabab boʻladi; farziylar uning qudratini Baalzabulga nisbat berib, uni oʻldirish uchun fitna tuza boshlaydi. U boʻlingan shohlik qulashini, soʻzlar yurakni fosh qilishini va Otaning irodasini bajargan har kim uning oilasi ekanini aytib javob beradi.

12-bob.

Oʻsha paytda Iso Shabbat kuni bugʻdoyzorlar orasidan oʻtib borardi. Shogirdlari esa och boʻlib, boshoqlarni uzib yey boshladilar. Buni koʻrgan farziylar Unga: “Mana, shogirdlaring Shabbat kuni man etilgan ishni qilyaptilar”, — deyishdi.

U ularga dedi: “Dovud oʻzi va hamrohlari och qolganda nima qilganini oʻqimaganmisizlar? U Otamizning uyiga kirib, taqdim nonlarini — oʻziga ham, hamrohlariga ham man etilgan, faqat ruhoniylargagina atalgan nonlarni yeganini-chi? Yoki Tavrotda oʻqimaganmisizlar: Shabbat kuni ruhoniylar maʼbadda Shabbatni buzsalar-da, aybdor boʻlmaydilar? Sizlarga aytamanki, bu yerda maʼbaddan ulugʻroq Zot bor. Agar «Men qurbonlik emas, rahm-shafqat istayman» degan soʻzning maʼnosini bilganingizda edi, aybsizlarni qoralamagan boʻlardingiz. Zero, Inson Oʻgʻli — Shabbat kunining Egasidir.”

Otaning rahmi Shabbat kuni shifo beradi

Iso u yerdan ketib, ularning ibodatxonasiga kirdi. U yerda qoʻli shol boʻlib qolgan bir odam bor edi. Isoni ayblashga imkon izlaganlar Undan: “Shabbat kuni shifo berish joizmi?” — deb soʻrashdi.

U ularga dedi: “Agar sizlardan birortangizning qoʻyi Shabbat kuni chuqurga tushib ketsa, uni ushlab tortib chiqarmaydimi? Inson qoʻydan qanchalar qimmatliroq! Shunday ekan, Shabbat kuni yaxshilik qilish joizdir.” Soʻng U haligi odamga: “Qoʻlingni uzat”, — dedi. U qoʻlini uzatdi va qoʻli ikkinchisi kabi sogʻ holiga keldi.

Lekin farziylar tashqariga chiqib, Isoni qanday qilib yoʻq qilish haqida fitna qurdilar.

Otaning sevikli Xizmatkori

Iso buni bilib, u yerdan uzoqlashdi. Koʻp odamlar Unga ergashdi va U ularning hammasiga shifo berdi. U esa Oʻzi haqida hech kimga aytmasliklarini buyurdi. Bu Ishayo paygʻambar orqali aytilgan soʻz bajo boʻlishi uchun yuz berdi:

“Mana, Mening Xizmatkorim — Iso — Men Uni tanladim; Mening sevganim, jonim Undan rozidir. Men Oʻz Ruhimni Unga quyaman, U xalqlarga adolatni eʼlon qiladi. U janjallashmaydi, baqirmaydi, koʻchalarda ham hech kim Uning ovozini eshitmaydi. Ezilgan qamishni U sindirmaydi, tutab turgan pilikni oʻchirmaydi, toki adolatni gʻalabaga yetkazguncha; xalqlar esa Uning nomiga umid bogʻlaydi.”

Boʻlingan shohlik tik turolmaydi

Soʻng Isoning oldiga jin chalingan, koʻr va soqov bir odamni olib kelishdi. Iso unga shifo berdi va u odam gapira hamda koʻra oladigan boʻldi. Butun olomon hayratga tushib: “Shu Odam Dovudning Oʻgʻli boʻlmasin tagʻin?” — deyishdi. Buni eshitgan farziylar esa: “Bu Odam jinlarni faqat jinlar hukmdori Baalzabul kuchi bilan haydaydi”, — deyishdi.

Iso ularning fikrlarini bilib, ularga dedi: “Oʻzaro boʻlingan har qanday shohlik vayron boʻladi, oʻzaro boʻlingan har bir shahar yoki uy tik turolmaydi. Agar Shayton Shaytonni haydasa, demak, u oʻz-oʻziga qarshi boʻlingan. Unda uning shohligi qanday tik turadi? Agar Men jinlarni Baalzabul kuchi bilan haydasam, oʻgʻillaringiz ularni kimning kuchi bilan haydaydi? Shuning uchun ular sizlarga hakam boʻladi. Agar Men jinlarni Otamizning Ruhi bilan haydasam, demak, Otamizning Shohligi sizlarga yetib kelibdi. Yoki kimdir avval baquvvat odamni bogʻlab olmay turib, qanday qilib uning uyiga kirib, mol-mulkini olib chiqa oladi? Faqat uni bogʻlab olgach, uyini talon-taroj qila oladi.

Kim Men bilan boʻlmasa, Menga qarshidir; kim Men bilan yigʻmasa, sochib yuboradi. Shuning uchun sizlarga aytaman: odamlarning har bir gunohi va kufri kechiriladi, lekin Ruhga qilingan kufr kechirilmaydi. Kim Inson Oʻgʻliga qarshi gapirsa, kechiriladi; lekin kim Muqaddas Ruhga qarshi gapirsa, na bu dunyoda, na u dunyoda kechiriladi.

Yo daraxtni yaxshi, mevasini ham yaxshi deb bilinglar, yo daraxtni yomon, mevasini ham yomon deb bilinglar; chunki daraxt oʻz mevasidan tanilar. Ey ilon zotlari! Yovuz boʻla turib, qanday qilib yaxshi gaplarni gapira olasizlar? Axir, ogʻiz yurakdagi toshib chiqqan narsani soʻzlaydi. Yaxshi odam yaxshi xazinasidan yaxshilik chiqaradi; yovuz odam yovuz xazinasidan yovuzlik chiqaradi. Sizlarga aytamanki, qiyomat kuni odamlar aytgan har bir behuda soʻzi uchun javob beradilar. Zero, oʻz soʻzlaringga koʻra oqlanasan va oʻz soʻzlaringga koʻra qoralanasan.”

Yunusning alomati

Shunda baʼzi Tavrot tafsirchilari va farziylar: “Ustoz, Sendan bir alomat koʻrsatishingni istaymiz”, — deyishdi.

U javob berdi: “Yovuz va zinokor avlod alomat talab qiladi. Lekin unga Yunus paygʻambarning alomatidan boshqa hech qanday alomat berilmaydi. Yunus ulkan baliqning qornida uch kunu uch kecha boʻlgani kabi, Inson Oʻgʻli ham uch kunu uch kecha yer bagʻrida boʻladi. Qiyomat kuni Naynavo aholisi bu avlod bilan birga tirilib, uni qoralaydi; chunki ular Yunusning vaʼziga quloq solib tavba qilgan edilar. Mana, bu yerda Yunusdan ulugʻroq Zot bor. Qiyomat kuni Janub malikasi bu avlod bilan birga tirilib, uni qoralaydi; chunki u Sulaymonning hikmatini tinglash uchun yerning chekkasidan kelgan edi. Mana, bu yerda Sulaymondan ulugʻroq Zot bor.

Nopok ruh odamdan chiqib ketgach, orom izlab, suvsiz joylarni kezib yuradi, biroq orom topolmaydi. Shunda u: «Men chiqib ketgan uyimga qaytaman», — deydi. Kelib qarasa, uy boʻsh, supurilgan va tartibga solingan. Soʻng u borib, oʻzidan ham yovuzroq boshqa yetti ruhni yetaklab keladi; ular kirib, oʻsha yerda makon qiladi. Natijada u odamning keyingi ahvoli avvalgisidan ham battar boʻladi. Bu yovuz avlodning holi ham shunday boʻladi.”

Otaning haqiqiy oilasi

Iso hali olomonga gapirib turganda, Uning onasi va ukalari U bilan soʻzlashmoqchi boʻlib, tashqarida turishgan edi. Kimdir Unga: “Mana, onangiz va ukalaringiz Siz bilan soʻzlashmoqchi boʻlib, tashqarida turishibdi”, — dedi.

Iso bu xabarni aytganga javob berib: “Onam kim-u, ukalarim kim?” — dedi.

Soʻng U qoʻlini shogirdlari tomon choʻzib: “Mana, Mening onam va ukalarim! Zero, kim osmondagi Otamning irodasini bajarsa, oʻsha Menga aka-uka, opa-singil va onadir.”