متی 13

13 ¹در آن روز، عیسی از خانه بیرون رفت و کنار دریا نشست. ²جماعتی انبوه گرد او جمع شدند، از این رو به قایقی درآمد و نشست، و همهٔ جماعت بر ساحل ایستادند.

³و او با مَثَل‌ها چیزهای بسیاری به آنان گفت، چنین‌که: «بنگرید، برزگری برای بذرافشانی بیرون رفت. ⁴و چون بذر می‌افشاند، برخی در کنار راه افتاد، و پرندگان آمدند و آن را خوردند. ⁵برخی دیگر بر زمین سنگلاخ که خاک اندکی داشت افتاد، و چون خاک عمق نداشت، زود سبز شد. ⁶اما چون آفتاب برآمد، گیاهان سوختند، و چون ریشه نداشتند، خشکیدند. ⁷برخی دیگر در میان خارها افتاد، و خارها روییدند و آن را خفه کردند. ⁸و برخی دیگر بر زمین نیکو افتاد و محصول آورد: بعضی صد برابر، بعضی شصت، و بعضی سی برابر. ⁹هر که گوش دارد، بشنود.»

¹⁰آنگاه شاگردان نزد او آمدند و پرسیدند: «چرا با مَثَل‌ها با ایشان سخن می‌گویی؟»

¹¹او پاسخ داد: «به شما عطا شده است که رازهای پادشاهی پدر ما را بدانید، اما به آنان عطا نشده است. ¹²زیرا به هر که دارد، بیشتر داده خواهد شد و فراوانی خواهد یافت؛ اما هر که ندارد، همان که دارد نیز از او گرفته خواهد شد. ¹³از این رو با مَثَل‌ها با آنان سخن می‌گویم، زیرا می‌نگرند اما نمی‌بینند، و می‌شنوند اما نمی‌شنوند و درک نمی‌کنند. ¹⁴در آنان این نبوّتِ اِشَعْیا به‌تمامی تحقق می‌یابد: ‹خواهید شنید و خواهید شنید، اما هرگز درک نخواهید کرد؛ خواهید دید و خواهید دید، اما هرگز نخواهید فهمید.› ¹⁵‹زیرا دل این قوم سخت شده است؛ به‌سختی با گوش‌های خود می‌شنوند، و چشمان خود را بسته‌اند—مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود درک کنند، و بازگردند، و من ایشان را شفا دهم.›

¹⁶اما خوشا به حال چشمان شما که می‌بینند، و گوش‌های شما که می‌شنوند. ¹⁷به‌راستی به شما می‌گویم: بسیاری از انبیا و پارسایان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، اما ندیدند، و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، اما نشنیدند.

¹⁸پس شما مَثَلِ برزگر را بشنوید. ¹⁹هر که کلامِ پادشاهی را می‌شنود و آن را درک نمی‌کند، آن شریر می‌آید و آنچه را در دلش کاشته شده است می‌رباید. این همان بذری است که در کنار راه افشانده شد. ²⁰و بذری که بر زمین سنگلاخ افشانده شد، آن کسی است که کلام را می‌شنود و بی‌درنگ آن را با شادی می‌پذیرد، ²¹اما چون در خود ریشه ندارد، دوامی نمی‌آورد، و چون به‌سببِ کلام، زحمت یا آزار پیش آید، بی‌درنگ می‌لغزد. ²²و بذری که در میان خارها افشانده شد، آن کسی است که کلام را می‌شنود، اما نگرانی‌های این روزگار و فریبِ ثروت آن را خفه می‌کند، و بی‌ثمر می‌گردد. ²³اما بذری که بر زمین نیکو افشانده شد، آن کسی است که کلام را می‌شنود و آن را درک می‌کند. او ثمر می‌آورد—صد، شصت، یا سی برابرِ آنچه افشانده شد.»

گندم و کرکاس در مزرعه

²⁴او مَثَلی دیگر برای آنان آورد: «پادشاهی پدر ما مانند کسی است که بذرِ نیکو در مزرعهٔ خود افشاند. ²⁵اما هنگامی که همه در خواب بودند، دشمنش آمد و در میان گندم، کرکاس افشاند و رفت. ²⁶و چون گندم سبز شد و خوشه آورد، آنگاه کرکاس‌ها نیز پدیدار شدند. ²⁷خادمانِ صاحب‌مزرعه آمدند و گفتند: ‹سرور، مگر در مزرعهٔ خود بذرِ نیکو نیفشاندی؟ پس این کرکاس‌ها از کجا آمدند؟›

²⁸او پاسخ داد: ‹دشمنی این کار را کرده است.› خادمان از او پرسیدند: ‹پس آیا می‌خواهی برویم و آنها را برکنیم؟›

²⁹گفت: ‹نه، مبادا هنگام کندنِ کرکاس‌ها، گندم را نیز با آنها از ریشه برکنید. ³⁰بگذارید هر دو تا هنگام درو با هم برشد کنند. در وقت درو به دروگران خواهم گفت: نخست کرکاس‌ها را جمع کنید و آنها را برای سوزاندن به بافه‌ها ببندید؛ سپس گندم را در انبارِ من گرد آورید.›»

دانهٔ خردل درختی می‌شود

³¹او مَثَلی دیگر برای آنان آورد: «پادشاهی پدر ما مانند دانهٔ خردلی است که کسی آن را برگرفت و در مزرعهٔ خود کاشت. ³²هرچند از همهٔ دانه‌ها کوچک‌تر است، اما چون برشد کند، از همهٔ گیاهانِ باغ بزرگ‌تر می‌شود و درختی می‌گردد که پرندگان می‌آیند و در شاخه‌هایش آشیانه می‌سازند.»

پادشاهی همچون خمیرمایهٔ پنهان عمل می‌کند

³³او مَثَلی دیگر برای آنان آورد: «پادشاهی پدر ما مانند خمیرمایه‌ای است که زنی آن را برگرفت و در حدود بیست‌وپنج پیمانه آرد آمیخت، تا همهٔ خمیر وَر آمد.»

³⁴عیسی همهٔ این چیزها را با مَثَل‌ها به جماعت‌ها گفت، و بدون مَثَل چیزی به آنان نمی‌گفت.

³⁵تا آنچه از زبانِ نبی گفته شده بود تحقق یابد: «دهان خود را به مَثَل‌ها خواهم گشود؛ آنچه را از بنیادِ جهان پنهان بوده است بیان خواهم کرد.»

پدر گندم را از کرکاس جدا می‌کند

³⁶آنگاه جماعت‌ها را ترک کرد و به خانه درآمد. شاگردانش نزد او آمدند و گفتند: «مَثَلِ کرکاس‌های مزرعه را برای ما شرح ده.»

³⁷او پاسخ داد: «آن که بذرِ نیکو افشاند، پسرِ انسان است. ³⁸مزرعه، جهان است. بذرِ نیکو، فرزندانِ پادشاهی‌اند، و کرکاس‌ها فرزندانِ آن شریرند. ³⁹و دشمنی که آنها را افشاند، ابلیس است؛ درو، پایانِ این روزگار است؛ و دروگران، فرشتگانند. ⁴⁰همان‌گونه که کرکاس‌ها جمع شده و در آتش سوزانده می‌شوند، در پایانِ این روزگار نیز چنین خواهد بود. ⁴¹پسرِ انسان فرشتگان خود را خواهد فرستاد، و آنان هر آنچه را که سببِ گناه می‌شود و همهٔ بدکاران را از پادشاهی او بیرون خواهند کرد ⁴²و آنها را در کورهٔ سوزان خواهند افکند، جایی که گریه و دندان بر دندان ساییدن است. ⁴³آنگاه پارسایان در پادشاهیِ پدرِ خود همچون آفتاب خواهند درخشید. هر که گوش دارد، بشنود.»

پادشاهی ارزش همه‌چیز را دارد

⁴⁴پادشاهی پدر ما مانند گنجی است پنهان در مزرعه. مردی آن را یافت و باز پنهانش کرد، آنگاه با شادی رفت و هرآنچه داشت فروخت و آن مزرعه را خرید.

⁴⁵«باز، پادشاهی پدر ما مانند بازرگانی است که در جست‌وجوی مرواریدهای نفیس است. ⁴⁶چون مرواریدی گران‌بها یافت، رفت و هرآنچه داشت فروخت و آن را خرید.

تور هر گونه ماهی را صید می‌کند

⁴⁷باز، پادشاهیِ پدر ما مانند توری است که به دریا افکنده شود و از هر گونه ماهی گرد آورد. ⁴⁸چون پُر شد، ماهیگیران آن را به ساحل کشیدند و نشستند و ماهیانِ خوب را در سبدها جمع کردند و ماهیانِ بد را دور انداختند. ⁴⁹در پایانِ روزگار نیز چنین خواهد بود: فرشتگان بیرون خواهند آمد و شریران را از میان پارسایان جدا خواهند کرد ⁵⁰و آنها را در کورهٔ سوزان خواهند افکند، جایی که گریه و دندان بر دندان ساییدن خواهد بود.»

⁵¹«آیا همهٔ این چیزها را درک کردید؟» پاسخ دادند: «بله.»

⁵²به آنان گفت: «هر عالِمِ شریعت که برای پادشاهیِ پدر ما تربیت شده باشد، مانند صاحب‌خانه‌ای است که از گنجینهٔ خود چیزهای نو و کهنه بیرون می‌آورد.»

طردِ عیسی در زادگاهش

⁵³چون عیسی این مَثَل‌ها را به پایان رساند، از آنجا کوچ کرد.

⁵⁴و چون به زادگاهِ خود بازگشت، در کنیسهٔ ایشان تعلیم داد، و آنان در شگفت شدند و گفتند: «این مرد این حکمت و این معجزات را از کجا آورده است؟ ⁵⁵مگر این پسرِ آن نجّار نیست؟ مگر نامِ مادرش مریم نیست، و برادرانش یعقوب و یوسف و شمعون و یهودا نیستند؟ ⁵⁶و مگر همهٔ خواهرانش نزد ما نیستند؟ پس این مرد همهٔ این چیزها را از کجا آورده است؟»

⁵⁷و در او لغزیدند. اما عیسی به آنان گفت: «نبی را همه‌جا حرمت می‌نهند، جز در زادگاهش و در خانهٔ خودش.»

⁵⁸و به‌سببِ بی‌ایمانی‌شان، معجزاتِ بسیاری در آنجا نکرد.