He Anakku, Wenehna Atimu marang Aku

Tata krama ing meja dhahar karo bab sing luwih abot ing ngisoré. Ngati-atia ing ngarepé dhaharan enak saka panguwasa, lan aja nganti kesel ngoyak kasugihan sing thukul swiwi banjur mabur. Pungkasané ana gambaran wong mendem, digebugi nanging ora krasa, tangi mung arep golèk ombèn-ombèn manèh.

Pasal 23.

Yen kowe lungguh mangan bareng karo panggedhe, titenana kanthi premati apa kang ana ing ngarepmu, lan tempelna lading ing gulumu yen kowe iku wong kang dikuwasani dening napsu mangan. Aja kepengin marang panganane kang enak, awit iku pangan kang ngapusi.

Aja ngangsa-angsa supaya dadi sugih; nduwea kawicaksanan kanggo ngendhaleni awakmu dhewe. Sanalika kowe nyawang bandha, iku wis sirna, awit dumadakan iku thukul swiwi lan mabur menyang langit kaya manuk garudha.

Aja mangan rotine wong kang cethil, lan aja kepengin marang panganane kang enak, awit dheweke iku wong kang tansah ngetung-etung ragad. “Mangana lan ngombea!” kandhane marang kowe, nanging atine ora ana ing kowe. Kowe bakal mutahake sithik kang wis kokpangan, lan tembungmu kang manis bakal muspra.

Aja guneman ing ngarepe wong gemblung, awit dheweke bakal ngremehake kawicaksanane tembungmu.

Aja ngelih watu wates kuna, utawa ngrabasa pategalane bocah lola, awit Panebuse iku santosa; Rama kita bakal mbelani prakarane nglawan kowe. ^a

Tujokna atimu marang piwulang, lan kupingmu marang tembung-tembung kawruh.

Aja ngendhani pamerdi marang bocah; yen kowe nggebug dheweke nganggo penjalin, dheweke ora bakal mati. Gebugen dheweke nganggo penjalin, temah kowe bakal ngluwari nyawane saka ing kubur.

He anakku, yen atimu wicaksana, atiku dhewe uga bakal bungah. Batinku bakal bungah nalika lambemu ngucapake apa kang bener.

Aja nganti atimu meri marang wong dosa, nanging tetepa wedi-asih marang Rama kita sadina muput. Sanyata ana dina ngarep, lan pangarep-arepmu ora bakal dipunggel.

Rungokna, he anakku, lan dadia wicaksana, sarta tuntunen atimu ing dalan kang bener. Aja ngumpul karo wong-wong kang mendem anggur, utawa karo wong-wong kang mangan daging kanthi srakah, awit wong mendeman lan wong grangsang bakal tumiba ing kamlaratan, sarta ngantuk bakal nyalini dheweke nganggo sandhangan rombeng.

Rungokna bapakmu, kang wis aweh urip marang kowe, lan aja ngremehake ibumu nalika wis tuwa. Tukua kayekten lan aja ngedol iku; tukua kawicaksanan, piwulang, lan pangerten. Bapakne bocah kang bener bakal banget bungahe; sapa kang nduwe anak wicaksana bakal rena marang dheweke. Bapak lan ibumu padha bungaha; wong wadon kang wis nglairake kowe bungaha.

He anakku, wenehna atimu marang aku, lan mripatmu dibungahna marang dalan-dalanku. Awit wong wadon tunasusila iku luweng kang jero, lan wong wadon kang laku bedhang iku sumur kang ciyut. Dheweke ndhelik nganti-anti kaya begal, lan nggawa akeh wong lanang marang pamblenjan.

Sapa kang nandhang kasangsaran? Sapa kang nandhang kasusahan? Sapa kang cecongkrahan? Sapa kang sesambat? Sapa kang tatu tanpa sabab? Sapa kang mripate abang mbranang? Yaiku wong-wong kang suwe anggone lelungguhan ngombe anggur, wong-wong kang lunga ngicipi anggur campuran. Aja nyawang anggur nalika isih abang, nalika sumorot ing tuwung lan mili lancar mlebu ing gorokan. Wusanane iku nyokot kaya ula, lan ngentup kaya ula bedhudhak. Mripatmu bakal ndeleng barang-barang kang aneh, lan atimu bakal ngucapake tembung-tembung kang mbulet. Kowe bakal kaya wong kang turu ing tengahing segara, kaya wong kang turu ing pucuking tiyang layar. “Aku digebugi, nanging aku ora krasa lara; aku dipentungi, nanging aku ora ngreteni iku. Kapan aku bakal tangi saka turu? Aku arep golek ombenan maneh.”