اے زما زويه، خپل زړۀ ماته راکړه
د دسترخوان آداب، چې لاندې یې یو سخت شی پټ دی. د واکمن د خوندورو خوړو په وړاندې له ځانه خبر اوسه، او ځان د هغې شتمنۍ پسې مه ستړی کوه چې وزرونه راباسي او الوزي. په پای کې د یوه شرابي انځور دی، وهل شوی او درد نه احساسوي، او یوازې د بل جام د لټولو لپاره راویښېږي.
23 1کله چې تۀ د کوم حاکم سره د ډوډۍ خوړلو دپاره کښېنې، نو څۀ چې ستا مخکښې پراتۀ وى هغه ته ښۀ غور وکړه، 2او کۀ تۀ د خوړو حريص سړے يې، نو په خپل ستونى چاړه کېږده. 3د هغۀ د مزېدارو خوراکونو حرص مۀ کوه، ځکه چې هغه دوکه ورکوونکې ډوډۍ ده.
4د مالدار کېدو دپاره ځان مۀ ستوماوه، دومره عقل ولره چې ځان ونيسې. 5لکه څنګه چې تۀ په مال مِلکيت نظر واچوې، هغه غائب شى، ځکه چې هغه ناڅاپه وزرونه راوباسى او د عقاب په شان آسمان ته الوزى.
6د کنجوس سړى ډوډۍ مۀ خوره، او د هغۀ د مزېدارو خوراکونو حرص مۀ کوه، 7ځکه چې هغه داسې سړے دے چې تل د قيمت حساب لګوى. هغه درته وائى چې، ”خوره او څښه!“ خو د هغۀ زړۀ ستا سره نۀ وى. 8هغه لږ څۀ چې دې خوړلى وى هغه به قے کړې او ستا ښائسته خبرې به ضائع شوې وى.
9د بېوقوف په اورېدو کښې خبرې مۀ کوه، ځکه چې هغه به ستا د خبرو حکمت سپک وګڼى.
10د پخوانۍ حد نښه مۀ خوځوه، او د يتيمانو په پټو باندې زور مۀ کوه، 11ځکه چې د هغوئ خلاصونکے طاقتور دے، زمونږ پلار به ستا خلاف د هغوئ دعوىٰ کوى. a a v11 کله چې څوک په داسې يتيم ظلم کوى چې د هغۀ د حمايت دپاره هيڅوک نۀ وى، نو زمونږ پلار پخپله د هغۀ حمايت کوونکے شى او د هغۀ دعوىٰ خپله ګڼى.
12خپل زړۀ نصيحت ته متوجه کړه او خپل غوږونه د علم خبرو ته.
13د بچى تربيت مۀ پرېږده، کۀ تۀ هغۀ ته په لښتى سزا ورکړې، نو هغه به نۀ مرى. 14هغۀ ته په لښتى سزا ورکړه، او د هغۀ روح به د قبر نه بچ کړې.
15اے زما زويه، کۀ ستا زړۀ عقلمند وى، نو زما خپل زړۀ به هم خوشحاله وى. 16زما باطن به خوشحالى وکړى کله چې ستا شونډې سمې خبرې وکړى.
17ستا زړۀ دې په ګناهګارانو حسد ونۀ کړى، بلکې ټوله ورځ د زمونږ پلار په وېره کښې قائم اوسه. 18يقيناً يوه راتلونکې شته، او ستا اُميد به ختم نۀ شى.
19اے زما زويه، واوره او عقلمند شه، او خپل زړۀ په سمه لار باندې وساته. 20د هغه کسانو په ډله کښې مۀ شه چې په شرابو نشه کيږى، يا د هغه کسانو چې په غوښو ځان مړوى، 21ځکه چې شرابى او پېټو به غريب شى، او سُستى به هغوئ ته زاړۀ شلېدلى جامې واغوندوى.
22د خپل پلار خبره واوره چې تا يې پېدا کړے يې، او کله چې ستا مور زړه شى، نو هغه سپکه مۀ ګڼه. 23حق واخله او مۀ يې خرڅوه، حکمت، نصيحت او سمجه واخله. 24د صادق بچى پلار به ډېره خوشحالى وکړى، څوک چې د عقلمند زوئ پلار وى هغه به پرې خوشحاله وى. 25ستا پلار او مور دې خوشحاله وى، هغه چې تا يې زېږولے يې هغه دې خوشحالى وکړى.
26اے زما زويه، خپل زړۀ ماته راکړه، او ستا سترګې دې زما په لارو خوشحالې وى. 27ځکه چې کنجره يو ژور کندے دے، او بدکاره ښځه يوه تنګه کوهى ده. 28هغه د ډاکو په شان ګهات کوى او ډېر سړى د بې وفايۍ لار ته بوځى.
29په چا کښې بدحالى ده؟ څوک غمژن دے؟ د چا جګړې دى؟ د چا شکايتونه دى؟ چا له بې سببه زخمونه دى؟ د چا سترګې سرې دى؟ 30هغه کسان چې د شرابو سره ډېر ناست وى، هغه کسان چې د ګډوو شرابو جامونه څکلو له ځى. 31په شرابو مۀ ګوره کله چې هغه سرۀ وى، کله چې هغه په جام کښې ځلېږى او په آسانۍ تېر شى. 32آخر کښې هغه د مار په شان چيچى او د زهرجن مار په شان خوږوى. 33ستا سترګې به عجيب شيان وينى، او ستا زړۀ به ګډوډې خبرې کوى. 34تۀ به د هغه چا په شان يې چې د سمندر په مينځ کښې پرېوتے وى، د هغه چا په شان چې د بېړۍ د ستن په سر پرېوتے وى. 35”هغوئ زۀ ووهلم، خو ما درد محسوس نۀ کړو، هغوئ ما ته ګوزارونه وکړل، خو زۀ پرې خبر نۀ شوم. کله به زۀ راويښ شم؟ زۀ به بل څښاک ولټوم.“
