ኦ ወደይ፥ ልብኻ ሃበኒ

ኣመጋግባ ምስ ትሕቲኡ ዝበርተዐ ነገር። ኣብ ጥዑም ምግቢ ሹም ንርእስኻ ተጠንቀቕ፥ ኣኽናፍ ኣውፂኡ ዝበርር ሃብቲ ኽትረክብ ኢልካ ኸዓ ኣይትድከም። ኣብ መወዳእታ ብምስሊ ሰኻር ይፍፅም፥ ተወቒዑ ዘይስምዖ፥ ካልእ መስተ ኽደሊ ጥራሕ ዝበራበር።

ምዕራፍ 23።

ምስ ሹም ክትምገብ እንተ ተቐሚጥካ፥ ነቲ ኣብ ቅድሜኻ ዘሎ ኣፅኒዕካ ኣስተብህል፥ ሆድካ ዝገዝኣካ ሰብ እንተ ኴንካ፥ ኣብ ጐረሮኻ ካራ ኣንብር። ነቲ ናይኡ ጥዑም ምግቢ ኣይትመነ፥ መታለሊ ምግቢ እዩ እሞ።

ክትህብትም ኢልካ ኣይትድከም፤ ርእስኻ ኽትገትእ ጥበብ ይሃሉኻ። ዓይንኻ ናብ ሃብቲ ምስ ኣቕናዕካ ይጠፍእ፤ ከም ንስሪ ሃንደበት ኣኽናፍ ኣውፂኡ ናብ ሰማያት ይበርር እዩ እሞ።

እንጀራ ቀናእ ሰብ ኣይትብላዕ፥ ነቲ ናይኡ ጥዑም ምግቢ ኸዓ ኣይትመነ፤ ነቲ ዋጋ ኵሉ ግዜ ዝፅብፅብ ዓይነት ሰብ እዩ እሞ። “ብላዕ ስተ!” ኢሉ ይብለካ፥ ልቡ ግና ምሳኻ ኣይኮነን። ነቲ ዝበላዕካዮ ቕሩብ ክትተፍኦ ኢኻ፤ ጥዑም ዘረባኻ ድማ ንኸንቱ ከተጥፍኦ ኢኻ።

ኣብ እዝኒ ዓሻ ኣይትዛረብ፤ ጥበብ ቃላትካ ኽንዕቕ እዩ እሞ።

ናይ ጥንቲ ናይ ወሰን እምኒ ኣይትድፋእ፥ ናብ ግራት ደኽታማት ከዓ ኣይትእቶ፤ ተበዃዪኦም ብርቱዕ እዩ እሞ፤ ኣቦና ፍርዶም ኣንፃርካ ክገብር እዩ። ^a

ልብኻ ናብ ተግሳፅ፥ እዝንኻ ድማ ናብ ቃላት ፍልጠት ኣቕንዕ።

ንቘልዓ ተግሳፅ ኣይትኽልኣዮ፤ ብበትሪ እንተ ወቓዕካዮ ኣይመውትን እዩ። ብበትሪ ውቕዓዮ፥ ነፍሱ ኸዓ ካብ መቓብር ከተናግፋ ኢኻ።

ኦ ወደይ፥ ልብኻ ጥበበኛ እንተ ኾይኑ፥ ልበይ ድማ ክሕጐስ እዩ። ከናፍርካ ቅኑዕ ነገር እንተ ተዛረባ፥ ውሽጠይ ክሕጐስ እዩ።

ልብኻ ንሓጥኣን ኣይቅናእ፤ ኵሉ መዓልቲ ደኣ ብፍርሓት ኣቦና ፅናዕ እምበር። ብርግፅ ዝመፅእ ጊዜ ኣሎ፤ ተስፋኻ ድማ ኣይክቍረፅን እዩ።

ኦ ወደይ፥ ስማዕ እሞ ጥበበኛ ኹን፤ ልብኻ ኸዓ ናብ ቅኑዕ መንገዲ ምራሕ። ወይኒ ምስ ዝሰኽሩ ኣይትኹን፤ ስጋ ኣብዚሆም ምስ ዝበልዑ ከዓ ኣይትኹን፥ ሰካርን ስሱዕን ክደኽዩ እዮም እሞ፤ ድቃስ ከዓ ኣንገርጓር ከኽድኖም እዩ።

ነቲ ዝወለደካ ኣቦኻ ስማዕ፤ ኣዴኻ ምስ ኣረገት ከዓ ኣይትንዓቓ። ሓቂ ዓድግ፥ ኣይትሽጦ ኸዓ፤ ጥበብን ተግሳፅን ከምኡውን ኣእምሮ ዓድግ። ኣቦ ፃድቕ ውሉድ የመና ክሕጐስ እዩ፤ ጥበበኛ ወዲ ዝወለደ ኸዓ ብእኡ ክሕጐስ እዩ። ኣቦኻን ኣዴኻን ይተሓጐሱ፤ እታ ዝወለደትካ ድማ ትተሓጐስ።

ኦ ወደይ፥ ልብኻ ሃበኒ፤ ኣዒንትኻ ኸዓ ብመንገደይ ይተሓጐሳ። ኣመንዝራ ዓሚቝ ጕድጓድ እያ እሞ፤ ዘማዊት ሰበይቲ ኸዓ ፀባብ ዔላ እያ። ንሳ ትፀናተ፥ ከም ጕሒላ ኸዓ ንብዙሓት ሰባት ናብ ጥልመት ተእትዎም።

መከራ ዘለዎ መን እዩ? ሓዘን ዘለዎ መን እዩ? ባእሲ ዘለዎ መን እዩ? መረረ ዘለዎ መን እዩ? ብዘይ ምኽንያት ቍስሊ ዘለዎ መን እዩ? ዝቐላ ዓይኒ ዘለዎ መን እዩ? እቶም ኣብ ወይኒ ነዊሕ ዝፀንሑ፥ እቶም ጭሐሎታት ዝተሓወሶ ወይኒ ክጥዕሙ ዝኸዱ። ወይኒ ቀይሕ ከሎ፥ ኣብ ፅዋዕ እናበረቐ፥ ለማሚፁ ኸዓ እንተ ወረደ፥ ኣይትጠምቶ። ኣብ መወዳእታ ኸም ተመን ይነኽስ፥ ከም መንደላይ ተመን ድማ ይውግእ። ኣዒንትኻ ፍሉይ ነገር ክርእያ እየን፥ ልብኻ ኸዓ ጥውይዋይ ነገር ክዛረብ እዩ። ከም ኣብ ልቢ ባሕሪ ዝደቀሰ ሰብ፥ ከም ኣብ ርእሲ ዓንዲ መርከብ ዝደቀሰ ሰብ ክትከውን ኢኻ። “ወቐዑኒ፥ ኣነ ግና ኣይሓመንን፤ ዘበጡኒ፥ ኣነ ግና ኣይፈለጥኩን። መኣዝ ክበራበር እየ? ካልእ መስተ ክደሊ እየ።”