Para Hakim 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹Simson lunga menyang Gaza, lan ing kono weruh sawijining wong wadon tunasusila, banjur dheweke kumpul karo wong wadon mau. ²Bareng wong-wong Gaza krungu, “Simson wis teka ing kene,” banjur padha ngepung panggonan iku, ngenteni dheweke sawengi muput ing gapurane kutha. Wong-wong mau padha meneng sawengi muput, kandhane, “Bareng esuk kita bakal mateni dheweke.” ³Simson turu ing kono nganti tengah wengi. Bareng tengah wengi dheweke tangi, nyekel lawange gapurane kutha lan saka loro, dijebol dalah palange, ditumpangake ing pundhake, banjur digawa menyang pucaking gunung kang adhep-adhepan karo Hebron.

⁴Sawuse iku dheweke tresna marang sawijining wong wadon ing Lebak Sorek, kang jenenge Delila. ⁵Para panggedhene wong Filistin padha nekani wong wadon mau lan kandha, “Bujuken dheweke supaya kowe ngerti ing ngendi dununge kakuwatane kang gedhe iku, lan kepriye anggonku bisa ngalahake lan mbanda dheweke supaya tundhuk. Saben wong ing antarane aku bakal menehi kowe salaka sewu satus iji.”

⁶Delila kandha marang Simson, “Kandhakna marang aku, ing ngendi dununge kakuwatanmu kang gedhe iku, lan kepriye kowe bisa dibanda lan ditelukake.”

⁷Simson kandha marang dheweke, “Yen aku dibanda nganggo tali busur pitu kang isih teles, durung garing, aku bakal dadi ringkih lan kaya wong lumrah.”

⁸Para panggedhene wong Filistin banjur nggawakake wong wadon mau tali busur pitu kang isih teles, durung garing, banjur Simson dibanda karo tali-tali mau. ⁹Ing kamar njero ana wong-wong kang ndhelik ngenteni. Wong wadon mau kandha marang dheweke, “Simson, wong Filistin nekani kowe!” Nanging tali-tali busur mau dipedhot kaya benang rami kang pedhot nalika kena geni. Dadi wadine kakuwatane ora konangan.

¹⁰Delila kandha marang Simson, “Kowe ngenyek aku lan ngapusi aku. Saiki kandhakna marang aku kepriye kowe bisa dibanda.”

¹¹Dheweke kandha marang Delila, “Yen aku dibanda kenceng nganggo tampar anyar kang durung tau dienggo, aku bakal dadi ringkih, kaya wong lumrah.”

¹²Delila njupuk tampar anyar banjur mbanda dheweke, kandhane, “Simson, wong Filistin nekani kowe!” Ing kamar njero ana wong-wong kang ndhelik ngenteni. Nanging tampar-tampar mau dipedhot saka lengene kaya benang.

¹³Delila kandha marang Simson, “Nganti saprene kowe ngenyek aku lan ngapusi aku. Kandhakna kepriye kowe bisa dibanda.” Dheweke kandha marang Delila, “Yen rambutku kang dikepang pitu iku koktenun dadi siji karo lawone tenunan lan kokpakoni kenceng, aku bakal dadi ringkih kaya wong lumrah.”

¹⁴Wong wadon mau mancang nganggo paku tenunan banjur kandha marang dheweke, “Simson, wong Filistin nekani kowe!” Nanging dheweke tangi saka turune lan njebol paku, alat tenun, lan lawone.

¹⁵Wong wadon mau kandha, “Kepriye kowe bisa kandha ‘Aku tresna kowe’ mangka atimu ora karo aku? Wis kaping telu kowe ngenyek aku lan ora ngandhani aku ing ngendi dununge kakuwatanmu kang gedhe iku.”

¹⁶Bareng dheweke dipeksa kanthi tembung-tembunge saben dina lan terus didhesek, Simson dadi kesel banget nganti kepengin mati. ¹⁷Mulane dheweke ngandhakake saisining atine kabeh, “Sirahku ora tau kena lading, awit aku iki Nazir kagungane Rama kita wiwit saka guwa-garbane ibuku. Yen aku dicukur, kakuwatanku bakal ilang, lan aku dadi ringkih, kaya wong lumrah.”

¹⁸Bareng Delila weruh yen Simson wis ngandhakake saisining atine kabeh, dheweke banjur kongkonan marang para panggedhene wong Filistin, “Padha mrenea sepisan maneh, awit dheweke wis ngandhakake saisining atine kabeh marang aku.” Para panggedhe mau banjur padha nekani wong wadon mau kanthi nggawa salaka ing tangane. ¹⁹Wong wadon mau nglelipur Simson nganti turu ing pangkone, banjur ngundang sawijining wong supaya nyukur rambute kang dikepang pitu. Wong wadon mau wiwit nelukake dheweke, lan kakuwatane ilang. ²⁰Wong wadon mau kandha, “Simson, wong Filistin nekani kowe!” Dheweke tangi saka turune lan mikir, “Aku bakal metu kaya sadurunge lan ngipatake awakku.” Nanging dheweke ora ngerti yen Rama kita wis nilar dheweke.

²¹Wong Filistin banjur nyekel dheweke, nyoloki mripate, lan nggawa menyang Gaza. Dheweke dibanda nganggo rante tembaga, lan dikon nggiling gandum ing pakunjaran. ²²Nanging rambute sirahe wiwit thukul maneh sawuse dicukur.

Sang Rama Maringi Kakuwatan marang Simson Sepisan Maneh

²³Para panggedhene wong Filistin padha nglumpuk arep saos kurban gedhe marang Dagon, allahe, lan padha pista, kandhane, “Allah kita wis masrahake Simson, mungsuh kita, ing tangan kita.” ²⁴Bareng wong akeh weruh dheweke, padha ngalembana allahe, kandhane, “Allah kita wis masrahake mungsuh kita, kang wis ngrusak nagarane kita lan mateni akeh wong kita.”

²⁵Bareng atine padha bungah, padha kandha, “Undangen Simson supaya nglelipur kita.” Simson banjur ditokake saka pakunjaran, lan dheweke nglelipur wong-wong mau. Wong-wong banjur ngadegake dheweke ing antarane saka-saka. ²⁶Simson kandha marang bocah kang nuntun tangane, “Aku kon ngrasakake saka-saka kang dadi cagak omah iki, supaya aku bisa sendhen.” ²⁷Omah iku kebak wong lanang lan wadon; kabeh panggedhene wong Filistin padha ana ing kono, lan ing payon ana wong lanang lan wadon kira-kira telung ewu kang nonton Simson tumindak. ²⁸Banjur Simson sesambat marang Rama kita, ature, “Dhuh Rama ingkang Mahakuwasa, mugi Paduka karsa ngengeti dhateng kawula. Mugi kawula Paduka paringi kakiyatan namung sapisan punika kemawon, supados srana sagebag kawula saged males dhateng tiyang Filistin margi saking mripat kawula ingkang kalih.” ²⁹Simson banjur nyekel saka tengah loro kang nyangga omah iku lan nyendhen ing kono, tangane tengen ing saka siji lan tangane kiwa ing saka sijine. ³⁰Simson kandha, “Aku kareben mati bareng karo wong Filistin.” Banjur dheweke nyurung kanthi sakatoge kakuwatane, lan omah iku ambruk nibani para panggedhe lan wong kabeh kang ana ing njerone. Dadi nalika patine dheweke mateni luwih akeh wong tinimbang nalika isih urip.

³¹Para sadulure lan sakabehing brayate bapakne padha teka, njupuk dheweke, digawa munggah, lan dikubur ing antarane Zora lan Esytaol ing kuburane Manoah, bapakne. Dheweke wis ngadili Israel rong puluh taun.