शास्ते 16

16 ¹ शमशोन गज्जा येथे गेला, आणि तेथे त्याने एक वेश्या पाहिली, आणि तो तिच्याशी शय्यासोबत करण्यास आत गेला. ² जेव्हा गज्जाच्या लोकांनी ऐकले, “शमशोन येथे आला आहे,” तेव्हा त्यांनी ती जागा वेढली आणि रात्रभर नगराच्या वेशीजवळ त्याची वाट पाहत राहिले. रात्रभर ते शांत राहिले, म्हणाले, “पहाट होताच आपण त्याला मारून टाकू.” ³ शमशोन मध्यरात्रीपर्यंत तेथे पडून राहिला. मध्यरात्री तो उठला, नगराच्या वेशीचे दरवाजे व दोन्ही खांब पकडले, अडसरासह ते उपटून काढले, आपल्या खांद्यांवर ठेवले आणि हेब्रोनासमोरील डोंगराच्या माथ्यावर वाहून नेले.

⁴ यानंतर सोरेक खोऱ्यातील एका स्त्रीवर त्याचे प्रेम जडले; तिचे नाव दलीला होते. ⁵ पलिष्ट्यांचे अधिपती तिच्याकडे येऊन म्हणाले, “तू त्याला भुलवून त्याचे एवढे मोठे सामर्थ्य कशात आहे, आणि आम्ही त्याला कसे पराभूत करून त्याला वश करण्यासाठी बांधू शकतो, हे शोधून काढ. आम्ही प्रत्येक जण तुला अकराशे रुपे देऊ.”

⁶ दलीला शमशोनाला म्हणाली, “तुझे एवढे मोठे सामर्थ्य कशात आहे, आणि तुला कशाने बांधून वश करता येईल, हे मला सांग.”

⁷ शमशोनाने तिला सांगितले, “जर त्यांनी मला अजून न वाळलेल्या सात ओल्या धनुष्यदोऱ्यांनी बांधले, तर मी अशक्त होईन आणि इतर कोणत्याही माणसासारखा होईन.”

⁸ मग पलिष्ट्यांच्या अधिपतींनी तिला अजून न वाळलेल्या सात ओल्या धनुष्यदोऱ्या आणून दिल्या, आणि तिने त्यांनी त्याला बांधले. ⁹ तिने आतल्या खोलीत माणसे दबा धरून ठेवली होती. ती त्याला म्हणाली, “शमशोना, पलिष्टी तुझ्यावर आले!” पण अग्नीला स्पर्श होताच तागाची दोरी तुटावी तसे त्याने ते धनुष्यदोरे तोडून टाकले. अशा प्रकारे त्याच्या सामर्थ्याचे रहस्य उघड झाले नाही.

¹⁰ दलीला शमशोनाला म्हणाली, “तू माझी थट्टा केलीस आणि मला खोटे सांगितलेस. आता मला सांग, तुला कशाने बांधता येईल.”

¹¹ त्याने तिला सांगितले, “जर त्यांनी कधीही न वापरलेल्या नव्या दोरखंडांनी मला घट्ट बांधले, तर मी अशक्त होईन, इतर कोणत्याही माणसासारखा.”

¹² दलीलाने नवे दोरखंड घेऊन त्यांनी त्याला बांधले आणि म्हणाली, “शमशोना, पलिष्टी तुझ्यावर आले!” आतल्या खोलीत माणसे दबा धरून बसली होती. पण त्याने आपल्या बाहूंवरील दोरखंड धाग्यासारखे तोडून टाकले.

¹³ दलीला शमशोनाला म्हणाली, “इतका वेळ तू माझी थट्टा केलीस आणि मला खोटे सांगितलेस. तुला कशाने बांधता येईल हे मला सांग.” तो तिला म्हणाला, “माझ्या डोक्याच्या सात बटा मागाच्या कापडात विणून खुंटीने घट्ट खिळून टाक, म्हणजे मी इतर कोणत्याही माणसासारखा अशक्त होईन.”

¹⁴ तिने ती खुंटीने घट्ट केली आणि त्याला म्हणाली, “शमशोना, पलिष्टी तुझ्यावर आले!” पण तो झोपेतून जागा झाला आणि खुंटी, माग व कापड उपटून काढले.

¹⁵ ती म्हणाली, “तुझे मन माझ्यासोबत नसताना तू ‘माझे तुझ्यावर प्रेम आहे’ असे कसे म्हणतोस? तीन वेळा तू माझी थट्टा केलीस आणि तुझे एवढे मोठे सामर्थ्य कशात आहे हे मला सांगितले नाहीस.”

¹⁶ जेव्हा ती दिवसेंदिवस आपल्या बोलण्याने त्याला घट्ट पिळ लावत राहिली आणि त्याच्यामागे लागून राहिली, तेव्हा तो इतका कंटाळला की त्याला मरावेसे वाटले. ¹⁷ तेव्हा त्याने तिला आपले सगळे मन सांगितले: “माझ्या डोक्याला कधीही वस्तरा लागला नाही, कारण मी आईच्या उदरापासून आमच्या पित्याचा नाजीर आहे. जर मला मुंडण केले, तर माझे सामर्थ्य माझ्यातून निघून जाईल, आणि मी अशक्त होईन, इतर कोणत्याही माणसासारखा.”

¹⁸ दलीलाने पाहिले की त्याने आपले सगळे मन तिला सांगितले आहे, तेव्हा तिने पलिष्ट्यांच्या अधिपतींना निरोप पाठवला: “आणखी एकदा वर या, कारण त्याने आपले सगळे मन मला सांगितले आहे.” तेव्हा ते हातात रुपे घेऊन तिच्याकडे वर आले. ¹⁹ तिने त्याला आपल्या मांडीवर झोपवले, एका माणसाला बोलावले आणि त्याच्याकडून त्याच्या डोक्याच्या सात बटा मुंडण करवल्या. ती त्याला वश करू लागली, आणि त्याचे सामर्थ्य त्याच्यातून निघून गेले. ²⁰ ती म्हणाली, “शमशोना, पलिष्टी तुझ्यावर आले!” तो झोपेतून जागा झाला आणि विचार करू लागला, “मी पूर्वीप्रमाणे बाहेर जाऊन झटकून मोकळा होईन.” पण आमचा पिता आपल्याला सोडून गेला आहे हे त्याला ठाऊक नव्हते.

²¹ पलिष्ट्यांनी त्याला धरले, त्याचे डोळे काढून टाकले आणि त्याला गज्जा येथे आणले. त्यांनी त्याला पितळेच्या बेड्यांनी बांधले, आणि तो तुरुंगात जाते ओढू लागला. ²² पण मुंडण केल्यानंतर त्याच्या डोक्याचे केस पुन्हा वाढू लागले.

पिता शमशोनाला पुन्हा एकदा सामर्थ्य देतो

²³ पलिष्ट्यांचे अधिपती आपला देव दागोन याला मोठा यज्ञ अर्पण करण्यासाठी आणि आनंदोत्सव करण्यासाठी एकत्र जमले, म्हणाले, “आपल्या देवाने आपला शत्रू शमशोन याला आपल्या हाती दिले आहे.” ²⁴ जेव्हा लोकांनी त्याला पाहिले, तेव्हा त्यांनी आपल्या देवाची स्तुती केली, म्हणाले, “ज्याने आपला देश उद्ध्वस्त केला आणि आपल्या पुष्कळांना ठार मारले, त्या आपल्या शत्रूला आपल्या देवाने आपल्या हाती दिले आहे.”

²⁵ जेव्हा त्यांची मने आनंदाने भरून गेली, तेव्हा ते म्हणाले, “शमशोनाला बोलावा, म्हणजे तो आपले मनोरंजन करील.” तेव्हा त्यांनी शमशोनाला तुरुंगातून आणले, आणि त्याने त्यांचे मनोरंजन केले. त्यांनी त्याला खांबांच्या मध्ये उभे केले. ²⁶ शमशोन आपला हात धरून असलेल्या मुलाला म्हणाला, “ज्या खांबांवर हे घर टेकलेले आहे ते मला चाचपून पाहू दे, म्हणजे मी त्यांना टेकून उभा राहीन.” ²⁷ ते घर पुरुषांनी व स्त्रियांनी भरलेले होते; पलिष्ट्यांचे सर्व अधिपती तेथे होते, आणि छतावर सुमारे तीन हजार पुरुष व स्त्रिया शमशोनाचा खेळ पाहत होते. ²⁸ तेव्हा शमशोनाने आमच्या पित्याला हाक मारली: “हे सार्वभौम पित्या, माझी आठवण कर, अशी माझी विनंती आहे. फक्त याच वेळी मला सामर्थ्य दे, म्हणजे एकाच घावाने मी माझ्या दोन डोळ्यांचा न्याय पलिष्ट्यांवर आणीन.” ²⁹ शमशोनाने घराला आधार देणारे मधले दोन खांब पकडले आणि त्यांवर जोर लावला—आपला उजवा हात एकावर व डावा हात दुसऱ्यावर. ³⁰ शमशोन म्हणाला, “पलिष्ट्यांबरोबर मलाही मरू दे.” त्याने आपल्या सर्व सामर्थ्याने रेटा दिला, आणि ते घर अधिपतींवर व त्यातील सर्व लोकांवर कोसळले. अशा प्रकारे त्याने आपल्या मरणसमयी जिवंतपणी मारले त्यांहून अधिक जणांना मारले.

³¹ त्याचे भाऊ व त्याच्या वडिलांचे सगळे घराणे खाली आले, त्यांनी त्याला घेतले, वर आणले आणि सरा व एष्टावोल यांच्यामध्ये त्याचा बाप मानोहा याच्या कबरेत त्याला पुरले. त्याने वीस वर्षे इस्राएलाचा न्याय केला होता.