داوران 16

16 ¹شمشون به غزّه رفت و در آنجا فاحشه‌ای را دید و با او هم‌بستر شد. ²چون به مردم غزّه خبر رسید که «شمشون به اینجا آمده است»، آن مکان را محاصره کردند و تمام شب در دروازهٔ شهر در کمین او نشستند. سراسر شب خاموش ماندند و گفتند: «سپیده‌دم او را خواهیم کشت.» ³شمشون تا نیمه‌شب آنجا خوابید. در نیمه‌شب برخاست و درهای دروازهٔ شهر و دو تیرک آن را گرفت و با پشت‌بند از جا برکَند و بر دوش‌های خود نهاد و آنها را به قلّهٔ کوهی که روبه‌روی حبرون است بُرد.

⁴پس از این، زنی را در وادی سورِق دوست داشت که نامش دلیله بود. ⁵سروران فلسطینیان نزد او آمدند و گفتند: «او را بفریب و دریاب که نیروی عظیمش در کجاست و چگونه می‌توانیم بر او چیره شویم و ببندیمش تا مطیعش سازیم. هر یک از ما هزار و صد پارهٔ نقره به تو خواهیم داد.»

⁶دلیله به شمشون گفت: «به من بگو نیروی عظیمت در کجاست و چگونه می‌توان تو را بست و مطیع ساخت.»

⁷شمشون به او گفت: «اگر مرا با هفت زهِ کمانِ تازه که هنوز خشک نشده باشد ببندند، ناتوان می‌شوم و مانند هر مرد دیگری خواهم بود.»

⁸آنگاه سروران فلسطینیان هفت زهِ کمانِ تازه که هنوز خشک نشده بود برای او آوردند و دلیله او را با آنها بست. ⁹و مردانی در اتاق اندرونی برایش در کمین نشسته بودند. دلیله به او گفت: «شمشون، فلسطینیان بر تو ریختند!» اما او زهِ کمان‌ها را چنان گسیخت که رشتهٔ کتان چون به آتش رسد گسیخته می‌شود. پس راز نیرویش آشکار نشد.

¹⁰دلیله به شمشون گفت: «تو مرا ریشخند کردی و به من دروغ گفتی. اکنون به من بگو چگونه می‌توان تو را بست.»

¹¹او به وی گفت: «اگر مرا با ریسمان‌های نوی که هرگز به کار نرفته باشد محکم ببندند، ناتوان می‌شوم و مانند هر مردی خواهم بود.»

¹²دلیله ریسمان‌های نو گرفت و او را با آنها بست و گفت: «شمشون، فلسطینیان بر تو ریختند!» و مردان در اتاق اندرونی در کمین بودند. اما او ریسمان‌ها را همچون نخ از بازوان خود پاره کرد.

¹³دلیله به شمشون گفت: «تو تا کنون مرا ریشخند کرده و به من دروغ گفته‌ای. به من بگو چگونه می‌توان تو را بست.» او به وی گفت: «اگر هفت گیسوی سرم را با تارهای دستگاه بافندگی ببافی و با میخ محکم کنی، همچون هر مردی ناتوان خواهم شد.»

¹⁴پس دلیله آن را با میخ محکم کرد و به او گفت: «شمشون، فلسطینیان بر تو ریختند!» اما او از خواب بیدار شد و میخ و دستگاه بافندگی و تارها را از جا برکَند.

¹⁵دلیله گفت: «چگونه می‌گویی ‹تو را دوست دارم› حال آنکه دلت با من نیست؟ سه بار است که مرا ریشخند کرده‌ای و به من نگفته‌ای که نیروی عظیمت در کجاست.»

¹⁶و چون روز به روز با سخنان خود بر او فشار می‌آورد و پیوسته اصرار می‌کرد، تا آنجا خسته شد که آرزوی مرگ کرد. ¹⁷پس تمامِ دل خود را به او گفت: «هرگز تیغی به سرم نرسیده است، زیرا از رَحِمِ مادرم نذیرهٔ پدر ما بوده‌ام. اگر تراشیده شوم، نیرویم از من می‌رود و ناتوان می‌گردم و مانند هر مرد دیگری خواهم شد.»

¹⁸چون دلیله دید که تمامِ دلش را به او گفته است، فرستاد و سروران فلسطینیان را خواند: «این بار نیز بیایید، زیرا او تمامِ دلش را به من گفته است.» پس آن سروران با نقره در دست‌هایشان نزد او آمدند. ¹⁹دلیله او را بر زانوان خود به خواب برد و مردی را فرا خواند و هفت گیسوی سرش را تراشید. آنگاه شروع به مطیع ساختن او کرد و نیرویش از او رفت. ²⁰دلیله گفت: «شمشون، فلسطینیان بر تو ریختند!» او از خواب بیدار شد و با خود گفت: «همچون پیش بیرون می‌روم و خود را می‌رهانم.» اما نمی‌دانست که پدر ما او را ترک کرده است.

²¹فلسطینیان او را گرفتند و چشمانش را از حدقه درآوردند و او را به غزّه بردند. با زنجیرهای برنجین بستندش و او در زندان گندم آسیا می‌کرد. ²²اما موی سرش پس از آنکه تراشیده شده بود، دیگر بار شروع به روییدن کرد.

پدر بار دیگر شمشون را نیرو می‌بخشد

²³سروران فلسطینیان گرد آمدند تا قربانی بزرگی برای خدای خود داجون تقدیم کنند و جشن بگیرند و گفتند: «خدای ما دشمن‌مان شمشون را به دست ما تسلیم کرده است.» ²⁴و چون مردم او را دیدند، خدای خود را ستودند و گفتند: «خدای ما دشمن‌مان را به دست ما تسلیم کرد، همان که سرزمین ما را ویران ساخت و کشتگان ما را بسیار گردانید.»

²⁵چون دل‌هایشان شاد گشت، گفتند: «شمشون را فرا خوانید تا ما را سرگرم کند.» پس شمشون را از زندان آوردند و او آنان را سرگرم کرد. و او را میان ستون‌ها بر پا داشتند. ²⁶شمشون به پسری که دستش را گرفته بود گفت: «بگذار ستون‌هایی را که خانه بر آنها استوار است لمس کنم تا بر آنها تکیه دهم.» ²⁷خانه پُر از مردان و زنان بود و همهٔ سروران فلسطینیان آنجا بودند و بر بام حدود سه هزار مرد و زن، تماشای هنرنماییِ شمشون را می‌کردند. ²⁸آنگاه شمشون پدر ما را خواند: «ای پدرِ متعال، مرا به یاد آور، تمنّا می‌کنم. تنها همین یک بار مرا نیرو ببخش تا با یک ضربه، داد دو چشمم را از فلسطینیان بستانم.» ²⁹شمشون آن دو ستون میانی را که خانه بر آنها استوار بود گرفت و بر آنها تکیه داد، دست راستش بر یکی و دست چپش بر دیگری. ³⁰شمشون گفت: «بگذار با فلسطینیان بمیرم.» و با تمام نیروی خود فشار آورد و خانه بر سروران و همهٔ مردمی که در آن بودند فرو ریخت. بدین‌گونه در مرگ خود بیش از آنانی که در زندگی‌اش کشته بود، کشت.

³¹آنگاه برادرانش و تمام خاندان پدرش فرود آمدند و او را برداشتند و بالا بردند و میان صُرعه و اِشتائول در آرامگاه پدرش مانوح دفن کردند. او بیست سال بر اسرائیل داوری کرده بود.