Rama kita Nimbali Samuel kanthi Nyebut Jenenge
Damar durung sirep nalika ana bocah lanang krungu Ramané nimbali jenengé ing petengan, kaping telu, sadurungé Éli ngerti sapa kang nimbali. Pangandika kang diparingaké Rama kita marang dhèwèké yaiku paukuman tumrap brayaté Éli, lan bocah iku wedi mbaleni. Éli meksa dhèwèké supaya nyritakaké.
3 1Bocah Samuel ngladeni Rama kita ing sangisore Eli. Ing jaman iku pangandikane Rama kita arang; wahyu uga ora kerep ana. 2Ing sawijining dina Eli lagi turu ing panggonane kaya adate. Mripate wis saya lamur nganti ora bisa ndeleng. 3Diyane Rama kita durung mati; Samuel turu ing Padalemane Rama kita, panggonane Pethine manggon. 4Banjur Rama kita nimbali Samuel, lan Samuel matur: “Kula wonten ngriki.”
5Dheweke mlayu marani Eli, matur: “Kula wonten ngriki; panjenengan nimbali kula.” Eli kandha: “Aku ora nyeluk kowe; balia lan turua maneh.” Banjur dheweke bali lan turu maneh.
6Rama kita nimbali maneh: “Samuel!” Samuel tangi, marani Eli, matur: “Kula wonten ngriki; panjenengan nimbali kula.” Eli mangsuli: “Aku ora nyeluk, ngger. Balia lan turua maneh.”
7Samuel durung wanuh karo Rama kita; pangandikane Rama kita durung diwedharake marang dheweke. 8Mulane Rama kita nimbali Samuel maneh, kaping telu. Dheweke tangi, marani Eli, matur: “Kula wonten ngriki; panjenengan nimbali kula.” Ing kono Eli ngreti yen Rama kita kang nimbali bocah mau.
9Eli kandha marang Samuel: “Lungaa, turua. Yen Panjenengane nimbali kowe, matura: ‘Mugi ngandika, dhuh Rama, awit abdi Paduka mirengaken.’” Banjur Samuel lunga lan turu ing panggonane.
10Banjur Rama kita rawuh, jumeneng ana ing kono, lan nimbali kaya sadurunge: “Samuel! Samuel!” Samuel matur: “Mugi ngandika, awit abdi Paduka mirengaken.”
11Banjur Rama kita ngandika marang Samuel: “Delengen, Aku arep nindakake sawijining prakara ing Israel, kang bakal gawe kuping loro saben wong kang ngrungu padha gumrining. 12Ing dina iku Aku bakal nindakake marang Eli kabeh kang wis Dakpangandikakake bab kulawargane, wiwitan nganti pungkasan. 13Aku wis ngandhani dheweke yen Aku bakal ngadili kulawargane ing salawase, marga saka dosa kang dingreteni: anak-anake padha nyenyamah Aku, nanging dheweke ora tau nyegah. 14Mulane Aku wis sumpah marang kulawargane Eli: kaluputane kulawargane Eli ora bakal katebus ing salawase kanthi kurban utawa pisungsung.”
15Samuel turu nganti esuk, banjur mbukak lawang-lawange Padalemane Rama kita. Nanging dheweke wedi ngandhakake wahyu mau marang Eli. 16Nanging Eli nyeluk dheweke, kandhane: “Samuel, ngger.” Wangsulane Samuel: “Kula wonten ngriki.”
17Eli takon: “Apa kang dipangandikakake marang kowe? Aja kokumpetake marang aku. Muga-muga Rama kita paring paukuman kang abot marang kowe, yen kowe ngumpetake marang aku apa wae kang dipangandikakake marang kowe.”
18Samuel banjur nyritakake kabeh marang dheweke lan ora ngumpetake apa-apa. Eli ngucap: “Iku Rama kita; kareben Panjenengane nindakake apa kang dadi keparenge.”
19Samuel saya gedhe; Rama kita nunggil karo dheweke, lan ora ngejarake siji wae tembunge Samuel tiba ing lemah. 20Wong Israel kabeh, wiwit Dan tekan Bersyeba, padha ngreti yen Samuel wis ditetepake dadi nabine Rama kita. a a v20 Dan iku kutha Israel kang paling lor lan Bersyeba kang paling kidul — tembung “wiwit Dan tekan Bersyeba” tegese ing saindhenging negara. 21Rama kita tansah ngatingal ing Silo, awit ing kono Panjenengane mbabarake sarirane marang Samuel lumantar pangandikane.