اول سموئیل 3

3 ¹سموئیلِ نوجوان زیرِ نظرِ عیلی به پدر ما خدمت می‌کرد. در آن روزها کلامِ پدر ما کمیاب بود؛ رؤیاها به‌ندرت دیده می‌شد. ²روزی عیلی در جای همیشگی‌اش دراز کشیده بود. چشمانش چنان کم‌سو شده بود که نمی‌توانست ببیند. ³چراغِ پدر ما هنوز خاموش نشده بود؛ سموئیل در معبدِ پدر ما، آنجا که صندوقِ او بود، دراز کشیده بود. ⁴آنگاه پدر ما سموئیل را خواند، و سموئیل گفت: «لبیک، اینجا هستم.»

⁵او نزد عیلی دوید و گفت: «اینجا هستم؛ مرا خواندی.» عیلی گفت: «من تو را نخواندم؛ برگرد و بخواب.» پس رفت و دراز کشید.

⁶بارِ دیگر پدر ما خواند: «سموئیل!» سموئیل برخاست، نزد عیلی رفت و گفت: «اینجا هستم؛ مرا خواندی.» عیلی گفت: «پسرم، من تو را نخواندم. برگرد و بخواب.»

⁷سموئیل هنوز پدر ما را نمی‌شناخت؛ کلامِ پدر ما هنوز بر او آشکار نشده بود. ⁸پس پدر ما بارِ دیگر، برای سومین بار، سموئیل را خواند. او برخاست، نزد عیلی رفت و گفت: «اینجا هستم؛ مرا خواندی.» آنگاه عیلی دریافت که پدر ما آن نوجوان را می‌خوانَد.

⁹عیلی به سموئیل گفت: «برو بخواب. اگر تو را خواند، بگو: ‹سخن بگو، پدرِ من، زیرا خدمتگزارت می‌شنود.›» پس سموئیل رفت و در جای خود دراز کشید.

¹⁰آنگاه پدر ما آمد، آنجا ایستاد و مانندِ پیش خواند: «سموئیل! سموئیل!» سموئیل گفت: «سخن بگو، زیرا خدمتگزارت می‌شنود.»

¹¹آنگاه پدر ما به سموئیل گفت: «بنگر، من می‌خواهم کاری در اسرائیل انجام دهم که هر که آن را بشنود، هر دو گوشش به صدا درآید. ¹²در آن روز هر آنچه را درباره‌ی خاندانِ عیلی گفته‌ام، از آغاز تا پایان، بر او به انجام خواهم رساند. ¹³به او گفتم که خاندانش را تا به ابد داوری خواهم کرد، به‌سببِ گناهی که از آن آگاه بود: پسرانش به من کفر گفتند، و او هرگز آنان را باز نداشت. ¹⁴پس برای خاندانِ عیلی سوگند خورده‌ام: گناهِ خاندانِ عیلی هرگز با قربانی یا هدیه کفّاره نخواهد شد.»

¹⁵سموئیل تا صبح دراز کشید، سپس درهای خانه‌ی پدر ما را گشود. اما می‌ترسید که رؤیا را به عیلی بگوید. ¹⁶اما عیلی او را خواند و گفت: «سموئیل، پسرم.» سموئیل پاسخ داد: «اینجا هستم.»

¹⁷عیلی پرسید: «او به تو چه گفت؟ آن را از من پنهان مکن. اگر چیزی از آنچه به تو گفته است از من پنهان کنی، پدر ما تو را به‌سختی مجازات کند.»

¹⁸سموئیل همه‌چیز را به او گفت و چیزی از او پنهان نکرد. عیلی گفت: «پدر ما است؛ هر آنچه در نظرش درست است، انجام دهد.»

¹⁹سموئیل بزرگ شد؛ پدر ما با او بود و نگذاشت هیچ‌یک از سخنانش بر زمین بیفتد. ²⁰همه‌ی اسرائیل، از دان تا بئرشِبَع، دانستند که سموئیل به‌عنوان نبیِّ پدر ما تأیید شده است. ^a a v20 دان شمالی‌ترین شهرِ اسرائیل و بئرشِبَع جنوبی‌ترین آن بود — «از دان تا بئرشِبَع» یعنی در سراسرِ آن سرزمین. ²¹پدر ما همچنان در شیلوه ظاهر می‌شد، زیرا در آنجا خود را از طریقِ کلامش بر سموئیل آشکار می‌کرد.