Otamiz Shomuilni ismi bilan chaqiradi
Chiroq hali oʻchmagan, bir bola qorongʻida Otasi uni ismi bilan chaqirayotganini uch marta eshitadi va shundan keyingina Eli kim chaqirayotganini tushunadi. Otamiz unga bergan soʻz Elining xonadoni ustidan hukm edi va bola uni takrorlashdan qoʻrqadi. Eli uni aytishga majbur qiladi.
3 1Yosh Shomuil Eli rahbarligida Otamizga xizmat qilardi. Oʻsha kunlarda Otamizning soʻzi kam eshitilardi; vahiylar ham kam boʻlardi. 2Bir kuni Eli odatdagi joyida yotardi. Uning koʻzlari shu qadar xiralashgan ediki, u koʻra olmasdi. 3Otamizning chirogʻi hali oʻchmagan edi; Shomuil Otamizning maʼbadida, ahd sandigʻi turgan joyda yotardi. 4Shunda Otamiz Shomuilni chaqirdi. Shomuil: “Mana men!” — dedi.
5U Elining oldiga yugurib borib: “Mana men, meni chaqirdingiz-ku”, — dedi. Lekin Eli: “Men seni chaqirmadim. Qaytib borib yotaver”, — dedi. Shunda u borib yotdi.
6Otamiz yana: “Shomuil!” — deb chaqirdi. Shomuil oʻrnidan turib, Elining oldiga bordi va: “Mana men, meni chaqirdingiz-ku”, — dedi. Eli: “Oʻgʻlim, men chaqirmadim. Qaytib borib yotaver”, — dedi.
7Shomuil hali Otamizni tanimasdi; Otamizning soʻzi hali unga ochilmagan edi. 8Shuning uchun Otamiz uchinchi marta yana Shomuilni chaqirdi. U oʻrnidan turib, Elining oldiga bordi va: “Mana men, meni chaqirdingiz-ku”, — dedi. Shunda Eli Otamiz bolani chaqirayotganini tushundi.
9Eli Shomuilga: “Borib yotaver. Agar U seni chaqirsa: «Gapiravergin, Otam, chunki xizmatkoring quloq solyapti», — deb ayt”, — dedi. Shunday qilib, Shomuil oʻz joyiga borib yotdi.
10Shunda Otamiz kelib, oʻsha yerda turdi va avvalgidek: “Shomuil! Shomuil!” — deb chaqirdi. Shomuil: “Gapiravergin, chunki xizmatkoring quloq solyapti”, — dedi.
11Shunda Otamiz Shomuilga dedi: “Qara, Men Isroilda shunday ish qilmoqchimanki, uni eshitgan har bir kishining ikkala qulogʻi ham jaranglab ketadi. 12Oʻsha kuni Men Elining xonadoni haqida aytgan hamma narsani, boshidan oxirigacha, unga qarshi amalga oshiraman. 13Men unga: u bilgan gunoh uchun xonadonini abadiy jazolashimni aytgandim; oʻgʻillari Menga kufr keltirdilar, u esa ularni hech toʻxtatmadi. 14Shuning uchun Men Elining xonadoniga qasam ichdim: Elining xonadonining aybi na qurbonlik, na nazr bilan hech qachon yuvilmaydi.”
15Shomuil tongga qadar yotdi, soʻng Otamiz uyining eshiklarini ochdi. Lekin u koʻrgan vahiyni Eliga aytishdan qoʻrqardi. 16Lekin Eli uni chaqirib: “Shomuil, oʻgʻlim”, — dedi. “Mana men”, — deb javob berdi Shomuil.
17“U senga nima dedi?” — deb soʻradi Eli. — “Mendan yashirma. Agar U senga aytgan biror narsani mendan yashirsang, Otamiz seni qattiq jazolasin.”
18Shomuil unga hammasini aytdi va undan hech narsani yashirmadi. Eli: “Bu Otamizdir. U nimani toʻgʻri deb bilsa, oʻshani qilaversin”, — dedi.
19Shomuil ulgʻaydi. Otamiz u bilan birga edi va Shomuilning soʻzlaridan birontasini ham yerga tushishiga yoʻl qoʻymadi. 20Dandan Bershevagacha boʻlgan butun Isroil Shomuil Otamizning paygʻambari sifatida tasdiqlanganini bildi. a a v20 Dan Isroilning eng shimoliy shahri, Bersheva esa eng janubiy shahri edi — “Dandan Bershevagacha” degani butun yurt boʻylab degan maʼnoni anglatadi. 21Otamiz Shiloda zohir boʻlishda davom etdi, chunki U oʻsha yerda Oʻz soʻzi orqali Shomuilga Oʻzini namoyon qildi.