Kurmat ing Pangibadah lan Tata Tertib

Rong prekara ing pakumpulan: sirah ditutupi utawa ora nalika ndedonga marang Rama kita, lan Bujana Dalem Gusti sing wong sugih mangan dhisik déné wong mlarat kaluwèn. Prekara sing pungkasan iku sing ndadèkaké ana sing ringkih lan lara — padha mangan tanpa mbédakaké badan. Padha entènana siji lan sijiné.

Pasal 11.

Padha nirua aku, kaya anggonku uga niru Kristus.

Aku ngalembana kowe, awit kowe padha eling marang aku ing samubarang prakara lan padha netepi pranatan-pranatan kaya anggonku masrahake marang kowe. Aku kepengin kowe padha ngerti, yen sesirahe saben wong lanang iku Kristus, sesirahe wong wadon iku wong lanang, lan sesirahe Kristus iku Rama kita. Saben wong lanang kang ndedonga utawa medhar wangsit kanthi sirah katutupan, iku ora ngajeni sesirahe. Nanging saben wong wadon kang ndedonga utawa medhar wangsit kanthi sirah ora katutupan, iku ora ngajeni sesirahe — padha karo yen sirahe digundhuli. Yen ana wong wadon kang emoh nutupi sirahe, becike rambute dicukur; nanging sarehne gawe isin tumrap wong wadon yen rambute dicukur utawa sirahe digundhuli, mulane dheweke kudu nutupi sirahe. Wong lanang ora prelu nutupi sirahe, awit dheweke iku citra lan kamulyane Rama kita; dene wong wadon iku kamulyane wong lanang. Awit wong lanang ora asale saka wong wadon, nanging wong wadon kang asale saka wong lanang. Lan uga dudu wong lanang kang katitahake kanggo wong wadon, nanging wong wadon kang katitahake kanggo wong lanang. Mulane wong wadon kudu duwe tandha pangwasa ing sirahe, marga saka para malaekat.

Ewadene, ana ing patunggilane Gusti, wong wadon ora bisa uwal saka wong lanang, lan wong lanang uga ora bisa uwal saka wong wadon. Awit kayadene wong wadon asale saka wong lanang, mangkono uga wong lanang anggone ana iku lumantar wong wadon; lan samubarang kabeh asale saka Rama kita. Padha nimbang-nimbanga dhewe: apa pantes wong wadon ndedonga marang Rama kita kanthi sirah ora katutupan? Apa kodrat dhewe ora mulang marang kowe, yen rambut dawa tumrap wong lanang iku ngasorake dheweke, nanging yen wong wadon duwe rambut dawa, iku dadi kamulyane, awit rambute kaparingake minangka tutup. Yen ana wong kang arep madoni bab iki, aku lan kowe ora padha duwe adat kang kaya mangkono, semono uga pasamuwan-pasamuwane Rama kita.

Meja Perjamuane Gusti kang Ora Diajeni

Ing bab paweling iki, aku ora ngalembana kowe, awit anggonmu padha nglumpuk iku ora njalari saya becik, nanging malah saya ala. Awit kang kapisan, nalika kowe padha nglumpuk minangka pasamuwan, aku krungu yen ana pasulayan ing antaramu, lan sabageyan aku ngandel marang bab iku. Awit pancen kudu ana pecah-belah ing antaramu, supaya wong-wong kang tulus ing antaramu padha katara. Dadi, nalika kowe padha nglumpuk ing sapanggonan, kang kokpangan iku dudu Perjamuane Gusti. Awit nalika padha mangan, saben wong ndhisiki mangan panganane dhewe — kang siji keluwen, dene liyane mendem. Apa kowe padha ora duwe omah kanggo mangan lan ngombe? Apa kowe padha ngremehake pasamuwane Rama kita lan gawe isin wong-wong kang ora duwe apa-apa? Aku kudu ngomong apa marang kowe? Apa aku kudu ngalembana kowe? Ing bab iki aku ora ngalembana kowe.

Awit apa kang wis daktampa saka Gusti, iku uga wis dakwulangake marang kowe, yaiku: Gusti Yesus ing bengi nalika Panjenengane diulungake, mundhut roti,

sawise saos sokur, banjur dicuwil-cuwil lan ngandika: “Iki badanKu, kanggo kowe; iki tindakna minangka pangeling-eling marang Aku.” Mangkono uga, sawise rampung anggone dhahar, Panjenengane iya mundhut tuwung, sarta ngandika: “Tuwung iki prajanjian anyar sarana getihKu. Saben-saben kowe ngombe iki, tindakna minangka pangeling-eling marang Aku.”

Awit saben kowe mangan roti iki lan ngombe saka tuwung iki, kowe padha ngabarake sedane Gusti nganti sarawuhe Panjenengane.

Mulane sing sapa mangan roti utawa ngombe saka tuwunge Gusti kanthi ora pantes, iku kaluputan tumrap sarira lan rahe Gusti. Mulane saben wong kudu nitipriksa awake dhewe, sawise iku nembe mangan roti lan ngombe saka tuwung mau. Awit sing sapa mangan lan ngombe tanpa mbedakake sarirane Gusti, iku mangan lan ngombe paukuman kanggo awake dhewe. Yaiku sababe akeh ing antaramu kang padha ringkih lan lara, sarta ana sawetara kang wis padha ngajal. Nanging saupama kita padha ngadili awake dhewe kanthi bener, mesthi kita ora bakal diadili. Nalika Gusti ngadili kita, Panjenengane paring pamerdi marang kita, supaya kita aja nganti kena paukuman bebarengan karo jagad iki. Mulane, para sadulurku, nalika kowe padha nglumpuk arep mangan, padha enten-entenana siji lan sijine. Yen ana wong kang keluwen, becike mangan ana ing omahe dhewe, supaya anggonmu padha nglumpuk iku aja nganti njalari paukuman. Dene prakara-prakara liyane bakal daktata nalika aku teka.