اول قرنتیان 11

11 ¹از من پیروی کنید، همان‌گونه که من نیز از مسیح پیروی می‌کنم.

²اکنون شما را می‌ستایم که در هر چیز مرا به یاد دارید و سنّت‌ها را همان‌گونه که به شما سپردم، نگاه می‌دارید. ³اما می‌خواهم بدانید: سرِ هر مرد مسیح است، سرِ زن مرد است، و سرِ مسیح پدر ما است. ⁴هر مردی که با سرِ پوشیده دعا یا نبوّت کند، به سرِ خود بی‌حرمتی می‌کند. ⁵اما هر زنی که با سرِ برهنه دعا یا نبوّت کند، به سرِ خود بی‌حرمتی می‌کند؛ این همانند آن است که سرش تراشیده باشد. ⁶اگر زنی از پوشاندن سرِ خود سر باز زند، پس موی خود را کوتاه کند؛ اما چون برای زن کوتاه کردن مو یا تراشیدن سر شرم‌آور است، پس سرِ خود را بپوشاند. ⁷مرد نباید سرِ خود را بپوشاند، زیرا او صورت و جلال پدر ما است؛ اما زن جلال مرد است. ⁸زیرا مرد از زن پدید نیامد، بلکه زن از مرد. ⁹و مرد نیز برای زن آفریده نشد، بلکه زن برای مرد. ¹⁰پس زن باید نشانِ اقتدار بر سرِ خود داشته باشد، به‌خاطر فرشتگان.

¹¹با این حال، در خداوند نه زن از مرد مستقل است و نه مرد از زن. ¹²زیرا همان‌گونه که زن از مرد پدید آمد، مرد نیز به‌واسطهٔ زن پدید می‌آید؛ و همه چیز از پدر ما است. ¹³خود داوری کنید: آیا شایسته است که زن با سرِ برهنه نزد پدر ما دعا کند؟ ¹⁴آیا خودِ طبیعت به شما نمی‌آموزد که موی بلند برای مرد ننگ است، ¹⁵اما اگر زن موی بلند داشته باشد، جلال او است؟ زیرا موی او همچون پوششی به وی داده شده است. ¹⁶و اگر کسی بخواهد در این باره مجادله کند، ما چنین رسمی نداریم و نه کلیساهای پدر ما.

بی‌حرمتی به سفرهٔ خداوند

¹⁷در دادنِ این دستور، شما را نمی‌ستایم، زیرا گرد هم آمدنتان نه برای بهتر شدن، بلکه برای بدتر شدن است. ¹⁸زیرا نخست آنکه، چون همچون کلیسا گرد هم می‌آیید، می‌شنوم که در میان شما دسته‌بندی‌ها هست، و تا اندازه‌ای آن را باور می‌کنم. ¹⁹زیرا لازم است حتی دسته‌بندی‌ها در میان شما باشد، تا کسانی که در میان شما اصیل‌اند، آشکار شوند. ²⁰پس هنگامی که در یک جا گرد می‌آیید، آنچه می‌خورید شامِ خداوند نیست. ²¹زیرا به هنگام خوردن، هر کس بی‌درنگ شامِ خود را پیش می‌کشد؛ یکی گرسنه می‌ماند و دیگری مست می‌شود. ²²آیا برای خوردن و نوشیدن خانه ندارید؟ یا کلیسای پدر ما را خوار می‌شمارید و کسانی را که چیزی ندارند، شرمنده می‌کنید؟ به شما چه بگویم؟ آیا شما را بستایم؟ در این باره شما را نمی‌ستایم.

²³زیرا من از خداوند یافتم آنچه را که به شما نیز سپردم: که خداوند عیسی در شبی که به او خیانت شد، نان را گرفت،

²⁴و پس از شکرگزاری، آن را پاره کرد و گفت: «این بدن من است، برای شما؛ این را به یاد من به‌جا آورید.» ²⁵به همین‌سان، پس از شام، پیاله را نیز گرفت و گفت: «این پیاله عهدِ جدید در خون من است. هر بار که آن را می‌نوشید، این را به یاد من به‌جا آورید.»

²⁶زیرا هر بار که این نان را می‌خورید و این پیاله را می‌نوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید، تا زمانی که او بازآید.

²⁷پس هر که به‌ناشایستگی این نان را بخورد یا پیالهٔ خداوند را بنوشد، نسبت به بدن و خون خداوند مجرم است. ²⁸پس هر کس خود را بیازماید، و آنگاه از این نان بخورد و از این پیاله بنوشد. ²⁹زیرا هر که بخورد و بنوشد بی‌آنکه بدن را تشخیص دهد، بر خویشتن داوری می‌خورد و می‌نوشد. ³⁰به همین سبب است که بسیاری از شما ضعیف و بیمارند، و شماری نیز خفته‌اند. ³¹اما اگر خود را به‌درستی داوری می‌کردیم، مورد داوری قرار نمی‌گرفتیم. ³²و چون خداوند ما را داوری می‌کند، ما را تأدیب می‌کند، تا با جهان محکوم نشویم. ³³پس ای برادران و خواهران من، هنگامی که برای خوردن گرد هم می‌آیید، منتظر یکدیگر بمانید. ³⁴اگر کسی گرسنه است، در خانه بخورد، تا گرد هم آمدنتان مایهٔ داوری نشود. و باقی مسائل را چون بیایم، سامان خواهم داد.